ulan

“when it rains it pours”

totoo nga, kahapon ng pauwi ako bigla bang bumuhos ng isang bagsakan ang ulan, waah! para silang mga bato na tubig, malalaking patak na di mo maintindihan kung tubig pa ba, ang nangyari para akong basang sisiw sa kalsada, di man lang hinintay na mabuksan ang dala kung payong… kaysa naman magkandaugaga na mabuksan ang payong, maligo nalang… pero sino man ang nagsabing “pag nabasa ka lang ng ulan, magkakasakit ka pero kung maliligo sa ulan, walang problema”…adik ang nagsabi nun, sinisipon ako at inuubo ngayon… kaya nanawagan ako dun sa maykakilalang abogado na pwedeng magkaso sa mga nagpauso ng mga paniniwalang di ka magkakasakit pag naligo sa ulan na tulungan ako at kasuhan sila, ang problema, sino sila?

o sige na nga, dati akong suki ng ulan, pag tag-ulan na, tsaraaaan! ang saya ko… pwede nang maligo at tumakbo sa kalsada at gawing shower ang gutter ng bubungan.

wala lang, kwentong ulan na di ko alam… masaya lang, masarap matulog…

drawing

sa lahat ng nakabasa ng “prince leonard” resulta lang po yon ng init ng panahon…. nawindang ang utak at biglang tinamaan ng pantasya kaya nabuo si prince leonard

isa lang po syang drawing as in drawing(maniwala ka please)… na nilikha sa panaginip ni aninipot, pero totoo ang mga dumaang iba-ibang spelling ng leonard….pero ang sinasabi kung my prince leonard ay di pa ipinanganak….naiintindihan po ba natin?…isa pa, get’s?

di ko alam kung bakit bigla kung binawi ang mga sinabi ko, pero isa akong totoong incosistent na tao, bahala ka kung ayaw mo.

bigla akong tinamaan ng hanging mabuti kaya mag so-sorry ako doon sa pinaghihinalaang prince leonard, charing! eclavu at kung anu-ano, nagsorry ako?..haha, wala akong kasalanan, ginulo ko lang ng kunti ang matino mong buhay…KISS na lang, mwuah! ok na?..hahaha

magkaiba ang mundo ng drawing sa totoong mundo, medyo matino parin sigoro ako kasi kaya ko pang i-distinguished kung saan ang reyalidad, naks! di na yata ako marunong magseryoso…waah! asan na ang orihinal na katauhan ni aninipot?…nakita mo?…nawala yata sa sarili nyang kagubatan o baka nakipagpatintero pa sa mga kaibigan sa panaginip.

basta! magulo na naman ako…wag nang magreklamo, kasama yan sa benefits ng pagdalaw dito sa aking munting kagubatan, antay lang ng kunti mga tsong, titino din si aninipot, malay mo may makuha kang isang gintong aral balang-araw…haha

ayoko ng pahabain, atleast may nabasa kang bago kasi alam ko wala karin magawa tulad ko…haha, tara! go let’s na.

prince leonard

sabi ko ibablog ko to… bahala na…

nasabukan mo na bang magkaroon ng isang kahinaan sa pangalan?…pangalan as in name…na pag narinig mo may something na di mo maintindihan… kasi ako meron, weird yet it’s true.

lahat halos ng crush ko may something in common… pare-pareho sila ng pangalan… magkaiba man sa spelling pero same name…basta, di ko sinasadya yon ha…ewan! basta.

iniisip ko, dala lang sigoro sa pagiging adik ko sa cinderella, yeah! cinderella who left her shoes after she danced with her prince…hahaha…adik ako sa fairytale…

kung magka-range tayo ng edad, alam mo na dati may pinapalabas na cinderella sa kapamilya, 10 am…tama? at ang pangalan ng kanyang prinsipe ay leonard…. anong koneksyon?..dahil ang mga naging crush ko ay pareho ng kanyang pangalan…. oo LEONARD nga…

kaya if may kakilala kayong leonard ang name, ipakilala na….hahahaha

joke lang…ang maniniwala sa panawagan ko panget.

P.S. my prince leonard, quiet ka lang ha…pag di ka tumahimik papadalhan kita ng bomba….mwuah!..haha

flores de mayo

magigising sa tawag ng mga kaibigan, kahit di pa maidilat ang mga mata, lalabas, magtatanong tapos balik, mabilisang pagbibihis, walang sinko minuto tapos na, kahit anong matinong damit na mahablot ok na…takbo palabas, balik ulit di pa pala naka-toothbrush at hilamos… mabilisang hilamos pahid sa mata, sabay lagay ng toothpaste sa toothbrush… labing limang minuto, ready na para manggising ng ibang bata… tapos lahat ng bulaklak na madaanan, ubos.

yon ang simula ng araw ng bawat bata samin sa buwan ng mayo…. padamihan ng batang mag-aalay ng bulaklak kay birheng maria, kahit bago pa lang matutong maglakad basta pwedeng dalhin isasama namin, may pakontes kasi pagkatapos ng pag-aalay ng bulalak, paramihan kami bawat purok (madalas dalawa o tatlong blocks ang isang purok),binibilang ng isang matandang babae, tawag namin sa kanya maam beryang, isa na syang institusyon, bata pa ang mga magulang ko sya na ang tagapamahala sa flores de mayo, hanggang ngayon sya parin… kinakatakutan minsan, nangungurot sa mga batang makukulit, dilat pa lang ng mata, lahat ng bata nanginginig na.

basket namin, gawa sa karton ng sigarilyo, pag medyo sosyal pwedeng plastic na basket at pag gustong inggitin ang ibang bata, basket na may mga ribbons na nakatali, yong basket ng mga flower girls sa kasal…pag meron ka nun sosyal ka na sa paningin ng ibang bata. pag walang nakahandang bulaklak, mga kasama na ang bahala, hating kapatid ng mga bulaklak, basta marami lang ang maisama.

pagkatapos agad ng araw-araw na misa, lahat kami nakapila na, iikot sa loob ng simbahan papunta sa kung saan namin iaalay ang bulaklak, manguguna ang may mga basket tapos saka palang ang medyo matatanda na… hanggang ngayon di ko parin alam ang kantang ginagamit, latin yon, parang ganito ang simula, “bene divine muscoso…..”di ko na alam ang susunod at di rin ako sigorado kung tama ba ang pinagsasabi ko… palakpak lang ang hudyat, pang pumalakpak si mam beryang lahat kami luluhod, sa susunod tatayo, tapos isang palakpak ulit, simula na ng pag-alay ng mga bulaklak, at isang pang huling palakpak para lumuhod tapos bilangan na.yon ang pinakahihintay ng lahat, paramihan.

bakasyunista man o hindi kelangan makisali, may premyo daw kasi sa huling araw… isang baso ng ginataang halo-halo at biskwit… mantakin mo yon, nagoyo kami ng ganung premyo….hahaha, pero di kayang bayaran ang saya sa araw-araw na pag-gising sa umaga para sa flores de mayo

wanted boyfriend

mahirap palang paghilumin ang sugat na ikaw mismo ang gumawa no?… kahit anong gamot ang ilalapat mo walang ibang pwedeng makakatulong sayo kasi tanging sarili din lang ang pwedeng gumamot.

pero paano kung lugmok ka na?…

the hardest enemy of ourselves is our own expectations, you thought everything will be alright, everything is in your hands, then suddenly it all fades away…

ayokong gamitin ang word na lugmok dahil hindi pa naman sigoro ako lugmok na lugmok, hurt but i can endure it…masakit nga lang…. last wednesday i received a secondhand information, kasi walang direktang binigay sakin o kumausap man lang…. sabi start na daw sa enrollment ang friend ko…nagtataka ako bakit wala akong nareceived na txt or call…yon pala walang gustong magsalita mas pinili nila ang isa… we thought na pareho kaming tanggap tapos biglang nag-iba ang desisyon na isa na lang ang kukunin…syempre alam ko na ako ang second choice, anong laban ko sa isang board exam topnotcher… hindi ako galit, tanggap ko kung hanggang saan lang ako…

masama ang loob, OO….techinically matatawag na nag-apply ako kasi pumunta ako sa demo at interview, yon nga lang tinawagan ako na may schedule daw ako for interview and demo na wala man lang akong naipasang application letter o ano mang documents.. nag demo, sumabak sa interview tapos sinabihan na tanggap na kaming dalawa… pero may last mninute decision… di ako kasama…kaya ang nabuo kung pangarap na lilipat sa academe, biglang nawasak, isang bwelong pagbagsak.

sigoro kasalanan ko rin, pinaasa ko rin ang sarili ko, uulitin ko wala akong galit, masama lang ang loob… kaya kung tumanggap ng pagkatalo, kaya kung tumanggap ng masamang balita, kaya kung tanggapin kahit umiiyak ako….pero yong wala ka mang lang matanggap na wala ka na, yon ang masakit, di ba nila kayang sabihin nang diretsahan na di ka tanggap…ganun ka simple, di ko naman ipagsisiksikan ang sarili ko kung ayaw nila, kilala naman nila ako at alam na alam ko yon kasi bukambibig nilang ako ang pinakatransparent at pinakamadaling bashin ang isip sa batch ko… sigoro sa paningin mo ang babaw ko, na ang simple lang naman ng problema ko, normal lang ang di matanggap sa trabaho, pero iba ako….halos lahat ng bagay sineseryoso ko… wala naman sigorong masama kung ganun ako.

sa sama ng loob ko, Goodbye long hair, ang hanggang bewang na buhok ayon maiksi na, dati ayokong paiksian ang buhok ko kasi naisip ko nga na kapag nagturo na ako baka mas bata akong tingnan kaysa sa mga estudyante ko, kaso wala na… dati gustong-gusto kong magpalagay ng henna tattoo sa kamay ngayon tsaraaan!…nakabalandra na…ewan! ang gulo ng utak ko.

ngayon pinutol ko ang bakasyon, sigoro alam ng dyos na di ako matatanggap kaya di ko naipasa ang resignation letter ko bago ako umuwi…kaya eto, di ako nawalan ng trabaho…. pero sobrang gulo talaga ng utak ko, bigla ko ba namang sabihan sa harap ng pamilya na magreresign ako dito… ang alam nila bumalik ako para magpaalam formally, but honestly i really don’t know. pwedeng OO, pwedeng hindi…. isa lang ang alam ko ngayon, may isang linggo akong ibibigay para subukang mahalin ang trabaho ko ngayon, at kung hindi…GOODBYE WORK… tambay muna ako, sa totoo lang inabutan narin sigoro ako ng pagod, di ko talaga nasubukang magbakasyon ng matagalan, yong walang iniisip, ang matulog ng halos bente kwatro oras…hehe

Ok na sigoro ako ngayon, kung nagtataka ka bakit “wanted boyfriend” ang title ng posteng ito, well alam mo namang magulo akong kausap mas lalo ngayon dahil magulo ang utak ko… pero kung seseryosohin mo, sige email mo number mo ng maligawan kita… o ha! ako ang manliligaw basta ba kaya mong tumanggap ng suhol na piso…wala pa kasi akong ipon pambili ng boyfriend…. saka kung kaya mong magtiis sa magulong tulad ko….lol.

UPDATE: ayan courtesy of miss salbe may official application form na ako…. wahahaha

click here, tsaraaaaaan…….

byebye muna

ang pananahimik ay hindi ibig sabihin na mamamaalam na… may panahon lang talaga na ang tao ay kelangan ng katahimikan
mapagmumunian ang mga pangyayari sa kanyang buhay…. walang masama sa pagtatago, sa pamamahinga, sa paraan yan
mabubuo ulit natin ang mga naputol na plano, nakikita ulit natin saan ang susunod na kalsadang susuongin… magkaiba man ang mga landas na tatahakin sana sa dulo nito magkikita parin tayo.

apat na buwan na kalitohan, apat na buwan na pinipilit maging masaya…kasi alam ko may magandang patutungohan ang pagtitiis ko…pero ngayon, suko na ako… gusto ko na ulit matulog na walang iniisip, na sana bawat pag-gising may ngiti akong maibibigay sa mga nakikita ko…

mahirap kalaban ang sarili, ang isa sinusubukang humawak sa nakikitang pag-asa, ang isa gusto ng sumuko para makapag-simula ulit…hindi ako takot magsimula, di ako takot mawalan ng trabaho…mayabang kasi ako…haha, totoo! o nasasabi ko lang eto dahil may lamang akong swerte sa katawan.

pagod na akong mamuhay mag-isa, gusto ko na ulit maranasang pag-gising may nakahanda nang agahan sa mesa… may makausap pag-uwi… ordinaryong buhay lang ang meron ako… di rin sigoro ako nakaranas na magutom o mamomroblema ng kakainin pero may mga bagay na mas maswerte ang iba… mas kaya kasi nilang ngumiti kahit kakarampot lang ang pagkain…
ako?, kahit gaano kasarap ang kinakain di ko man lang ma-appreciate….minsan gusto ko pang umiyak habang kumakain…haays! sangkatutak na kaemohan to… eh anong magagawa mo? may sinat ako…basta may sakit, madrama ako.

gusto kong kaawaan na ang sarili ko, may sakit pero nasa opisina parin, mas ayokong tumambay sa bahay na walang kasama… atleast sa opisina may magtatanong man lang kung kumain na ako?, if nakainom na ba ako ng gamot?… putek! ang hirap magkasakit na mag-isa… mas takot akong tumawag sa bahay, baka ora-orada babayahe ang nanay ko sa pag-aalala… haays!
nakakatawa kung kelan malapit na akong umuwi saka naman ako nagkasakit.

at malamang sa malamang baka di na talaga ako papayagang bumalik sa trabahong eto ng magulang ko… mas madalas kasing tuwing uuwi ako may sakit…waah!…ewan, baka naglalabas lang ako ng stress sa bahay.

ayan! di ko na alam kung ano itong pinagtitipa ko dito…kung pwede nga lang sipa na lang.