adventure ang mis adventure on mt. hibok-hibok

ang huling totoong mountain climbing adventure ko ay taong 2007 pa, sa mt. hibok-hibok sa Camiguin island, wala sa plano ang pag-akyat isang biglaang desisyon lang ng prof. namin, since andun narin lang kami bakit daw di isama sa pag conquer ang pinakamataas ng parte ng camiguin..inikot namin lahat ng tourist spot, at saan ang kadalasan samin nakasakay habang iniikot eto?..hulaan mo muna..hehehe, nasa topload ng dyip…mga adik lahat.. mas masaya promise! yon nga lang lahat kayo masusunog sa init ng araw.

ang problema, umakyat kami ng walang paghahanda, mahirap sa parte ko, sanay akong maglakad kahit maghapon pero hindi sa lakaran na halos 90 degreess ang terrain, pero dahil mayayabang kami ayon, walang atrasan.

isa sa mga kakalase ko ang nagtanong sa guide namin kung ilang oras ang aabutin pag inakyat, medyo mataas narin kasi more or less around 1,300 meter above sea level. sagot ng guide mga 5 hours daw ang aabutin dahil mga estudyante kami… weeh! nahamon ang mga kasama ko, di kasi alam ng guide na mostly mga halos propesyonal na tag-akyat ng bundok talaga ang mga classmate namin, hindi lahat pero halos kalahati..at dahil nga mga mayayabang na estudyanteng manggugubat, nakipag-pustahan ang mga kasama ko na lahat kami makaka-akyat in less than 3 hours..waaah! ang nasa isip ko,gusto kong sapakin yong mga kasama ko..napressure ako, halos kaming lahat na mga babae, pero sabi nila kaya, ang mga babaeng kasama namin mga lalaki yan, di lang halata! mga pasaway talaga!

ayon! armado ng tig-isang litro ng tubig at pang-agahan, di kami kumain kasi kinapos sa oras, sa tuktok nalang daw kumain, ako may extra na tsokolate, automatic na may dala ako kahit saang bundok pa mapunta.

ang sabi alas kwatro dapat andun na kami sa meeting place pero alas-singko na ng umaga nagsimula sa paglalakad…. unang phase, wala lang, ordinaryong paglalakad, kantahan tawanan at kantyawan kung sinong grupo ang mauunang maka-abot sa tuktok, pero my golly sa kalahati, mga batong malalaki ang nakaharap, di yata mountain climbing ang gagawin namin, rock climbing na eto..hahaha

pero pagdating namin sa pangalawang phase..dalawang babae ang umayaw, ayaw na, pagod na… safe naman daw na dun sila sabi ng guide na dun lang sila maghintay kaya ok lang..tuloy ang grupo..nalagasan kami ng dalawa.. bale tatlumpo’t dalawa kami, sampung babae at dalawampu’t dalawang lalake… di kasama ang guide at prof. namin.

view on the other side of hibok-hibok

sa ikalawang parte..kanya-kanya na kami, sabi nung guide, sariling pace ang susundan, wag magmadali, pero dyos ko po, nakipagpustahan kami, target namin di aabot sa tatlong oras andun lahat…. kanya-kanyang titigan sa mga kasamahan, kahit isa walang magpapatalo, kahit ako ayaw ko ding matalo sa bet.. tuloy ang pag-akyat, medyo foggy at basa na kami.

isa sa nakakainis sa guide pag tinatanong namin if malapit na sasabihin lang five-minutes na lang. binilang ko kung ilang five minutes yon, lampas sampu, pagkatapos sa sampung daliri ko, di ko na binilang, ang sakin lang maabot ang tuktok, pagod na ko, every five minutes humihinto ako para magpahinga.. ang nakakatawa, di ko na mahanap ang mag kasama ko, sinusundan ko lang ang trail at mga boses nila… buti may isa akong naabutan,, nagpapahinga lang din..kaya sya ang kasabay ko pagdating sa tuktok.

pitcher plant on the peak of mt. Hibok-hibok

ayan, pitcher plant yan ang marami sa tuktok tapos black berries na di ko alam kung paano i-describe ang lasa, may tamis na asim at pait na kunti..hehe, tinikman ko, sabi naman kasi ng guide pwede daw kainin, tumitikim nga ako ng dahon, yon pa na may nakakabit na berry sa pangalan..hahahaha

at tungkol sa pustahan, yehaa! panalo kami, pang-lima ako sa mga naakyat, inakyat ko sya ng dalawang oras at sampung minuto.. o ha! ok na yon.. lahat ng nagpatuloy umabot ng less than 3 hours.. wala lang masayang umabot sa taas sa sariling pagsisikap. at wag kalimutang magpasalamat sa taong tumulong at nagbigay ng kamay para maakyat sa mahihirap na parte.

scenic view from white island

lesson learned:

pag-sinabi ng guide na lahat naka hiking shoes, pants, at walang sleeveless, please lang makinig..hahaha, dahil ako pagkatapos umakyat.. punong-puno ng sugat, may excuse lang kasi unexpected ang pag-akyat, alangan namang mag-maong ako, hindi komportable at wala akong dalang hiking shoes… haller! feeling bakasyunista ako at halos lahat ng dala ko short pants lang…at naka tsinelas lang ako..yong ordinaryong tsinelas na pwedeng mabili sa palengke ng tig 35 pesos.

at eto pa, baliw lang ang puno ng sugat na didiretso sa dagat, pero dahil lukring ako, ayon lumusong ako..hahaha, eh! sayang ang white isalnd adventure.. ayon pagkatapak sa dagat, talagang sumigaw,,hahahaha

trivia:

saming mga manggugubat pag may nakita kaming maraming pitcher plant..isa lang ang ibig sabihin nun..maraming mineral deposit sa area..depende lang yon kung saan…sa mt. hibok-hibok, syempre sulfur ang marami, bulkan eh! hehe, at di yon alam nung housemate kong geologist..o ha! iba ang alam nyang plant indicator for heavy mineral deposits, at di ko rin alam yon..wahahahaha

future plans:

aakyatin ang Mt. Apo by 2011, my fingers are crossed sana di mabulilyaso, pero sa ngayon. Mt. Malindang muna by october..excited na ko… syempre ang mga kasama, pareho lang din sa mga naging kasama sa hibok-hibok pero mas kunti at yong totoong close ko.

well, sobrang haba na..kay babayu…. mwuah!

masaya lang ako..bow!

Masaya ako ngayon…. Weeeh! Di nga.. kung ayaw mong maniwala di wag! Di sasakit ang tagiliran ko ..tse!

Basta!..bakit ako masaya?..mababaw lahat ng dahilan..

• May kasama ako sa sabado para gumala

• Ikakasala ang closest friend ko na guy nung college sa mabait nyang girlfriend… si Mr. B and Ms. B..sa sept. 18 na..yehaa!

• Dahil ikakasal sila, tutulong ako sa preparation..kahit buong maghapon pa akong tatawag sa mga hotel dito para makahanap kami ng ibang options for the venue..gagawin ko.

Kaso may tatlo akong problema..hehehe

• Di ko alam ang regalo na ibibigay ko sa kanila.

• Wala pa akong damit for their wedding, maarte ako, gusto kong ako ang gagawa ng damit ko.. kaso kulang sa time.

• Ikakasal na sila tapos ako hanggang ngayon NBSB parin..hahahaha (ginawa ko syang problema, bakit ba?, masaya lang magbulgar ng bagay ayaw paniwalaan ng iba).

Yon lang…bow!
eto pa pala… OO, walang kwenta ang post ko… eh ano ngayon..supladita ako…bleh!

all by myself

isa ako sa mga taong madalas di nagpapakita ng lungkot, piling-pili lang ang nakakakita pag tutulo ang luha, at madalas yong malalayong kaibigan pa ang pinapalabasan nito. pero ngayon aaminin ko, malungkot ako, sigoro dala ng dahilan nang di pagkatuloy ng pagdalaw ng mga magulang ko sa weekend, sinabayan pa na aalis ang dalawa kong housemate pauwi sa kanila, ang isa apat na araw sa Bukidnon at ang isa naman isang linggo sa Maynila.. ako?..naiwan.. tatlong araw na walang kasama ngayong weekend.

sa totoo lang, sanay naman akong nag-iisa pero pag ang sitwasyon ay parang ikaw ang maiiwan, sila ang aalis, ako andito lang.. malungkot…. pero di naman yong lungkot na nakakamatay, lungkot lang na parang gusto mong umuwi agad sa bahay nyo.. at kainin lahat ng gusto… at matulog.

pero di nga lahat ng panahon, aayon satin ang tadhana, pwede akong umuwi pero kelangan ko kaagad bumalik by tuesday may special meeting kaming inorganize.. tapos sayang naman ang Cagay-an Festival..first time kong i-celebrate ito at walang kasama, saklap..

pero habang tinitipa ko to, napag-isip-isip ko na tinanggal ko na pala ang bitterness sa katawan, tapos na ang stage na yan sa buhay ko… tulad ng dati kahit nag-iisa di ko ipagdadamot ang ngiti ko sa iba, ano ngayon kong mag-isa lang akong manonood ng float parade, ano ngayon kong mag-isa lang akong pupunta para manood ng Pyro Festival… pwede naman akong maging masaya para sa sarili ko.

hingang malalim… ok na ako, promise! nakangiti na

sa mga oras na walang kasama..magdodrowing nalang ako..hahaha, tulad nito..tsaraaan!

tama o mali?

nakakalungkot isipin na sa isang maliit na parte ng pilipinas may mga tao na namang napilitan lisanin ang kanilang mga tahanan. dahil lang sa labanan kung sino ang tama at mali..

ano nga ba ang tama? yong nasa kanan dahil sinusunod nila ang batas na ginawa na para daw sa karamihan o yong nasa kaliwa na nasa mata ang katotohanan?

alin ang mas matimbang, ang ipaglaban ang tama dahil yon ang dikta ng propesyong ginagampanan o ang isa na ang pinaglalaban ay ang respeto at prinsipyong hinahawakan?

sa mga taong may pang-unawa, may kanya-kanyang opinyon na sinasabi, may nagbibigay ng opinyon dahil yon ang nakikita at naririnig, at meron ding nagbibigay ng boses dahil mas higit ang pang-unawa sa sitwasyon kesa sa mga nakikita lamang ng mga mata.

marami satin ang nagbibigay boses kung giyera na ang pinag-uusapan, tama! lahat tayo ayaw nito, dahil alam natin na walang panalo sa labanang baril ang naghuhusga, pero sino satin ang may karapatang magsalita na mali ang pinaglalaban ng kanya-kanyang panig.

paumanhin kung mas bibigyan ko ng boses ang nasa kaliwa.

lumaki ako sa probinsya, nasaksihan ko ang lungkot, takot at tulirong mukha nang mga taong napilitang lisanin ang tahanan at ang ikinabubuhay… mga mukhang nawalan ng pag-asa… kung ikaw nasa katayuan ko, ano ang iisipin mo?

mas madaling maniwala sa mga pinapalabas sa telebisyon, sa naririnig sa radyo o kaya sa mga nababasa sa dyaryo. mas madaling paniwalaan ang mga nakikita dahil di natin naranasan ang sitwasyong kinasusuongan nila. tayo bilang mga taong pwedeng sabihing edukado dahil naabot natin ang antas na makapag-aral sa mga unibersidad pero nauunawaan nga ba natin sila?

kung ikaw ay di man lang nabigyan ng tyansang makapag-aral, mapalayas sa lupang inugatan ng mga kanuno-an, at maging kabuoan ang salitang dukha, saan ka pupunta?..

kung nasilaw sa kislap ng syudad at umaasang giginhawa ngunit malalaman mo nalang na di ka pwedeng makisama sa mundong meron ang iba..saan ka pupunta?..madaling sabihing kasi di sila nagsikap, pero paano ka magsisikap kung sa simula pa lang wala ka nang lugar, OO may mga nagtatagumpay, at lubos kung hinahangaan ang mga taong iyon pero ilan lang ba sila, isa, dalawa, tatlo?.. di pa yata makukumpleto ang mga daliri sa dalawang kamay ko.. may mga taong di nabibigyan ng likas na talino pero madami ang nabibiyayaan ng pag-unawa sa konsepto ng sariling prinsipyo.. kung halos wala na sayo ang lahat, at may isang taong magpapaunawa sayong may maibabahagi ka, ang prinsipyo mo… anong gagawin mo?

di madali ang maglakbay kung kalahati ng paa mo ay itinuring nang tuwid at malamig.. di madali ang ipaglaban ang isang konseptong kasinliit ng palad mo kumpara sa mundo, pero bakit sila ganito?…dahil may nakikita silang di kayang maunawaan ng lahat.

at lubos kong kinalulungkot na ganito ang sitwasyon ngayon sa bayan na itinuring kung tahanan.

bangkang walang direksyon

sakay na naman ng bangka, di alam kung sa pagdaong bababa sa pangpang, o tatanawin ko nalang ang daungan habang nakaupo at dinuduyan ng tubig ang sinasakyan.

sa pagdungaw sa mahinang umaagos na tubig, nakaharap ko ang mukhang di ko mabigyan ng pangalan, may kislap pa ba ang mga mata o ang kislap na nakikita ay repleksyong dala ng sikat ng araw…

ang mga bulaklak ba ay dagdag sa kagandahan ng paligid o ako ay naligaw lang sa mundong mapayapa?,may takot akong malaman na ang pagsayaw nila ay hindi para batiin ako kundi para sabihing di ka kelangan sa mundong ginagalawan ko. Ang hangin ba ay umiihip para magdala ng kaginhawaan o ito’y damdaming malamig na bumabalot ngayon sa dibdib?

sa panahong wala akong direksyon, magpapalutang nalang ako..umaasang sa susunod na daungan may haligi nang hahawak ng tali sa bangkang sinasakyan…. at kamay na handang umalalay pag binitiwan na ang sagwan habang dumadaong sa pangpang.

oil pastel

kahapon, habang naglalakad-lakad sa pinakamalapit na mall, bigla akong napunta dun sa mga school supplies, di ko alam kung bakit tapos bigla akong nakakita ng oil pastel, may gayuma yata ito kasi hinatak talaga ako palapit. wala nagpadala ako..kumuha ako ng isa saka naghanap ng bond papers na 50 sheets lang saka diretso sa counter…walastik..ganyan ako ka impulsive buyer…hahaha

pero sa totoo lang nung unang linggo pa ako naghahanap ng pang kulay na to, medyo matagal narin akong di nakahawak nito, first year college during humanities class… oo nagdadrawing ako, dati nung nasa elementarya at hayscul, pero di magaling… napipilitan lang akong galingan dahil sa kuya ko, yon sigoro ang mangyayari pag naging anino ka ng magaling na kuya.. kahit wala kang talent kelangan mong mag-magaling kasi nasa lahi daw..toinks lang…

pero dahil nga tinamaan ako ng hanging puti, nakahanap ako ng bagong pagkaka-abalahan…ayan, yan ang resulta ng pagkuskos ng oil pastel…

nagpaparaktis pa ako kaya wag okrayin… ang mang-ookray, ipapakulam ko!..wahahahaha

paru-parong di naligaw..tsaraaan!!!!!

eto pa… mangroves yan… dyan kasi madalas nakikita ang mga aninipot, bagong tanim kaya maliliit…hehehehe

sya nga pala..di daw dapat nag-eexplain ang artist sa gawa nya..kaya bahala ka na…. anyeong!!!!

bulaklak ng ulan

bumubuhos na naman ang langit

ngunit ito’y sagot sa aking panaginip.

lamig man ay babalot

ngunit ito’y papawi sa aking lungkot.

puso kong naging bato ay dahan-dahang tinatanggal ang yelo

sa lamig na sagad hangang buto

puso ko ay pumi-pito.

habang ina-antay ko ang nilalang na ang kariktan ay

paparam sa lupang kinatatayuan.

o, bulaklak ng ulan, ikaw ay kinasasabikan,

nitong pusong luhaan ngunit abot-langit ang pag-asam

na ikaw ay masilayan, bago man lang mawala sa karimlan.

_______________________________________

BOW!
wala lang, eto ako eh! gumagawa ng entry ng di alam kong bakit
basta! gusto ko lang..walang magawa..hahahaha

hotaro

ang galaw ng daliri sa pagtipa minsan di mo na malalaman kung isip mo pa ang nagpapagalaw nito, ikaw nga ba o ang isang katauhan mo, oo dalawa ang katauhan ko, nilikha ang isa, at ang isa ay ako.

si aninipot na lumilipad at si hotaro na nabubuhay sa reyalidad.

masarap mabuhay sa pantasya lalo na pag lumilipad ka, lutang…. lumulutang sa kadiliman, dahil dala ang ilaw di takot lagpasan ang mundong hinabi sa imahinasyon.

ang isa nalunod sa reyalidad, natatakot lumampas sa limitasyon dahil alam nya ang importansya ng konsiderasyon, malawak ang mundong ginagalawan pero maliit lang ang pinupuntahan.. dahil di nya pa kayang lumipad, andun pa ang takot na mawala at malugmok sa kadiliman.

aninipot, pwede bang hiramin ni hotaro ang lakas ng yong loob?, pwede bang pansamantalang pahiramin mo sya ng yong mga pakpak?… malay mo matututo sya.

aninipot, ibalato mo nalang ang tawa mo kay hotaro, na sana pag-uwi nya andun palage ang ngiti sa labi, na sana bago ipikit ang mga mata, ilaw mo ang makikita.

bukas pagmulat ng mga mata pakiusap sana kayong dalawa ay mapag-isa.

———————————————————————————

soulmate, help!..lukring na naman ako oh!
pero alam ko maiintindihan mo ko diba?
pareho tayo kaya wag nang magreklamo.
pag nabasa mo to, pakibatok na lang ako.
sampal na salita pala kelangan ko..
wala lang.. may sign na dumating.
tuloy ko na pangarap ko.
balik na ang dating hotaro, promise!
last na to, pag naulit ulit, huling beses ulit!
hahahaha

ang di matigil na pagnanasa ng tao sa kasigorohan

Minsan ang maliliit na usapan , di natin a-akalaing yon pa pala ang kapupulutan ng aral, tulad kahapon, simpleng palitan ng salita, mga reklamo sa buhay mag-asawa ng ka-opisina..dahil dalawa lang kaming matuturing na soltero at soltera, tahimik lang kaming nakikinig.

Pero biglang humirit si kuya soltero, sabi lang naman “why is it that humans always ask for something that we can’t have? why is it that we can’t be contented on what we have right now?”…

At lahat kami napaisip.

sa totoo lang kung susumahin, dalawang bagay lang naman ang kelangan ng tao para mabuhay.

Una, FOOD… di kayang mabuhay ng tao kung walang pagkain, kung tatanungin mo ko bakit nauso pa na kumain ang tao? Pasensya dahil di kita masasagot dahil ako mismo mamatay na walang pagkain.. alam kung alam mo ang sagot, wag kang paka-ipokrito na di mo alam dahil kahit sanggol iiyak pag walang laman ang tiyan.

Pangalawa, RELATIONSHIP…. It comprises love and everything that humans ask for such as affection and other terms synonymous for love. Eto yong nag-papagalaw satin, ang dahilan bakit may nagsisikap para makakain, para matanggap, dahil di pwedeng mabuhay ang tao na walang kasama, na walang kausap. Totoo diba?..yan din ang dahilan bakit tayo nagkalat sa mundong eto, para di maumay at maburyong kakupo sa opisina..see? kahit sa mga simpleng sandali naghahanap tayo ng kaparehong tao nangagailangan ng presensya natin.

Ang punto de bista lang naman ng posteng ito ay sabihing napakaswerte mo, napakswerte ko at napakswerte pa nating lahat na may kinakain tayo, may taong nagpapahalaga satin… bakit? Dahil may ibang bansa na di man lang naranasan kumain ng matino, di naranasan ang tahimik na buhay…. Baka kako di mo alam, sa HAITI kumakain na sila ng “BAKED MUD”, sa SUDAN araw-araw lugaw lang ang naibibigay sa kanila dahil sa dami nila, yon lang ang kaya para masustain ang survival nila, maswerte pa sila dahil pagkain pa yon kesa putik ang laman ng tiyan.

Sa paghahanap ng tao ng higit sa meron sya, di natin nakikita ang kahalagahan ng simpleng meron tayo, kahit nga ngiti minsan di mo na nakikita ang halaga, pero pano pag nasa kalagayan ka ng mga tao sa bansang sinabi ko sa taas, may halaga pa nga ba ang ngiti? Kung araw-araw ang tanging nasa-isip ay makakain para mairaos ang araw na to?

Kaya anuman ang nararamdaman mo, maswerte parin tayo, lalo na pag nabasa mo pa eto, ibig sabihin sobra ang meron ka dahil may pang-internet ka, at naka-upo ka lang at naghahanap ng matinong mabasa.

CIAO, baby!..mwuah!

pinalitan ko ang title..wala lang…wa pakels!

Sa sanlibutang may kanya-kanyang mithiin, lahat may sariling oras na sinusunod, panahong ibinukod, batas na pinapatakbo at may prinsipyong ayaw isuko.

Ang pagmamahal sa sarili ay pwedeng idaan sa pananahaimik, ipaglaban ang hinahangad at pwede ring mabigo dahil sa desisyong isinuko, marami ang mata na nakatutok para manghusga, nasa bawat isa lang kung paano ito dadalhin. Kung kayang sumayaw sa ilaw na itinutok o magpagapi sa musikang ibinulong sa likod. Kung ang sarili ay naipatong sa pedestal na paniniwala, mag-ingat dahil ganun din ang katumbas pag ito’y naibaba sa lupa.

Ang puso mo ba ay kaya ng mabigo?

Dahil ang sukatan ng totoong pag-ibig ay pag-inda sa sakit, paglunok sa tinatagong kahinaan at ang pagsuko sa lakas na inipon ng kabuoan.

Pag-ibig ang syang humubog sa tao, ang dahilan bakit may natitirang pag-asa ang nalugmok na mamamayan at ang dahilan bakit may tumatayo dahil sa kahirapan. Ngunit pag-ibig din ang dahilan bakit lahat tayo dumadaan sa isang kabiguan.

Kakambal ng ngiti ang luha, kakambal ng saya ang lungkot at kakambal ng pagkadurog ang pagiging buo.

Bawat tao may sariling konsepto , paraan ng paghayag at kanya-kanyang landas sa paghahanap ng tamang daan patungo sa tawag ng pag-ibig.

Ngunit minsan sa layo ng tinatanaw natin, lumagpas na pala tayo, minsan hawak na nga ang manibela di pa nakikita.

Mapaglinlang ang mithiin ng tao, masyadong mataas na minsan ang mga simpleng bagay at sandali na dapat pagtuonan ng pansin ay binabalewala, saka pa malalaman kung wala na.

Di ko masasabing may perpekto o dalisay na pag-ibig na kayang ibigay ng tao… di ko rin alam kung totoo nga na may mahikang dala ang pag-ibig, dahil ang tanging alam ko na pag nagmahal ito ay tinatawag na simpleng pag-ibig.

Simpleng pag-ibig na dati ng nakatago sa bawat puso, bawat karanasan ay nagpapatibay para hatakin at ipakitang may kanya-kanyang paraan ang tao sa pagtuklas sa misteryo nito para palayain at maibahagi sa iba at sa karapat-dapat na kambal ng pintig nito.

______________________________________________________________
pag-ibig na naman?..hehehe, eto ang orihinal na ginawa ko para sa pakontest ni kuya kulisap, o ha! adik lang..tapos nagbago ang isip at tumipa ulit… dahil andito narin lang sya sa draft section..bakit di ko i-poposte diba?..

pero ang totoo, tinatamad akong mag-update, tinatamad na akong magkwento, kahit nga magtxt di ko na yata magawa..kulang ako sa pahinga.. at gusto kong matulog ng matulog nalang..bow!