Ang pag-aalaga ng damdamin ay tulad ng pag-aalaga ng rosas. Huhulihin ka sa masarap na pakiramdam, sa mabangong halimuyak at sa pagkakataong maisapalad ang isang mahalaga at marikit na bagay. May mga bagay na masarap hawakan lalo na kung alam mong kailangan nito ngk kalinga at pag-aalaga, mas nagiging maingat tayo sa ating pag hakbang.
Ngunit minsan nagiging bulag tayo sa katotohanan , hindi rosas ang isang bulaklak pag wala itong tinik at ito ay malinaw na nagpapakita na ang buhay ay hindi puro sarap, andyan ang hirap, pait at hapdi. May sugat din na nag-iiwan ng marka, pelat sa nakaraan. Pero bilang tao na may kahinaan sa pagdating sa usaping puso, limot ang balakid kung ang nakikita ay kariktan.
Pero maselan ang rosas pag hinawakan ng mahigpit, nasisira ang ganda niyo. Tulad din ng tao, hawakan mo ng mahigpit, diligan mo ng sobrang atensyon at bakuran mo ng mataas, darating ang puntong masasakal ang pagtubo nito.
Tulad ng rosas kailangan natin ng sinag ng araw, dampi ng hangin at lupang pagtutubuan. Hindi lahat ng pagkakataon nakadepende sa taong mag aalaga. Kaya nga may kakayahan ang halaman na gumawa ng sarling pagkin upang kaya nitong tumubo at lumago may hardinero man o wala.
Pero masarap parin ang may nag-aalaga, ngunit wag lang kalimutan na may limitasyon at hangganan ang pagpapakita ng nararamdaman.
