Monthly Archives: October 2009

Buwan ng kamalayan sa kalikasan

Standard

 

1. Ang buwan ng nobyembre ay idineklara bilang “Environmental Awareness Month” ng naisabatas na RA 9512 ( “National Environmental Awareness and Education Act of 2008″).

Layunin nito na isulong sa mga kabataan ang kaalaman sa pangangalaga ng ating kalikasan at likas na yaman. Ito rin ang sagot ng gobyerno para may masabi “kuno” na may ginagawa sila para sa problema ng pabago-bagong klima (climate change). Ngunit ang tanong ko? kaya nga bang maipatupad ng ating gobyerno ang batas na ito… Sayang, ang daming batas na nagagawa sa pilipinas ngunit ang pagpapasatupad naman ang problema.

 

2. Bilang isang propesyunal na manggugubat(forester) ang buwan na ito ay mahalaga para maipaalam sa publiko ang kahalagahan ng propesyong ginagampanan. kami may nasa sektor ng gobyerno o pribado.


Ang pagiging isang manggugubat ay isa sa masasabi kong propesyong kadalsa’y natatapakan. Wag na tayong mag-pakaipokrito, alam ko, kalahati o mas tamang sabihing higit sa kalahati ng babasa nito ‘di alam ang propesyong sinasabi ko.

Bakit ko ba nasabing ito’y natatapakan?

dalawa ang rason na naglalaro sa utak ko…. una, ang pagiging manggubat ay naikulong sa konsepto na ang trabahong ito ay hanggang sa pangangalaga at pag-gamit lang ng ating yaman sa kagubatan. OO, tama nga iyon, ngunit hindi hanggang doon lang. OO, pinag-aaralan naming kilalanin ang mga punong kahoy, kung ano ang gamit at tamang pangagalaga nito, pero hindi hanggang sa ganoong kasimpleng konsepto…mas malaki, mas malawak pa…kita mo ang paligid mo? kung kaya mong sukatin ang mundo, ganyan…ganyan kalaki, at kasama yan sa konsepto ng propesyong ginagampanan ko.

pangalawa, kaming manggubat ay kadalasang di nabibigyan ng kaukulang trabaho sa bansa natin..nakakalungkot man, ngunit ang propesyong ito ay isa sa mga tinatawag ng nakararami bilang isang “dying profession”..naghihingalo na..Bakit nga ba? pwede ko bang isisi sa gobyerno?

sa totoo lang di ko rin alam anong pwede kong sabihin, pero sige pag-usapan natin…una kong naisip ang kakulangang bigyan ng pagpapahalaga sa ating likas na yaman, eh! wala na ngang paki-alam sa ating kalikasan mas ano pa para sa propesyong nagdadala ng pangagalaga nito…ayoko sanang magkumpara pero wala akong choice.

Halimbawa nalang yong ating mga karatig bansa, kaya nilang gumastos ng malaki ma-iligtas lang kahit isang punong kahoy.. eh dito sa pilipinas, pinuputol pa dahil sagabal sa magandang view… o dba!.. di ko alam kong pagtatawanan ko ang kanilang kamangmangan o malulungkot. haays!

 

3. Kagawaran ng Kalikasan at Likas Yaman.

o ha! pinaghirapan ko pang i-research ang tagalog ng DENR..hahaha

well, sigoro alam nyo na kung ano ito. Sektor ng gobyerno kung saan pwedeng sabihing sya’ng nangagalaga sa ating kalikasan at likas yaman..ayon sa taas o(sabay turo)..redundant pero hayaan nyo na.

sa totoo lang di ko alam anong isusulat ko dito, basta naisip ko lang kasi na isama to dahil sa sekretarya ng departamentong ito.. kilala nyo yong politikong madalas nakasuot ng makulay na polo? naisip ko bakit di nalang sya ginawang sekretarya ng turismo no? baka doon pwedeng magamit ang pina-uso nyong hawaiian polo bilang uniporme sa gobyerno.

ang di ko talaga lubos maintindihan, bakit ba ang mga sekretaryang pinapaupo sa departamentong ito ay madalas nakakapagdala ng isang malaking tanong bakit sya ang binigyan ng pwesto…. wala man lang kunting background sa environmental management…ayoko sanang manghusga, pero hay! naku tlagang sila din ang gumagawa kung bakit sila hinuhusgahan. halimbawa na lang, magsalita ba si sekretaryang may makulay na polo ng ganito, ” ang mga puno nasa likod ko ay mga agoho, kapamilya ito ng mga pine tress”.. o ha!, sigoro sa mga di nakaka-alam sige i-explain ko muna, ang agoho po ay kaylanman di kapamilya ng pine trees, dalawang pine species lang ang nasa pilipinas, Benguet pine at Mindoro pine. Sigoro di ito mahalaga sa inyo pero para sa aming mga manggugubat, nakakahiya ang ginawa ng namumuno sa departamento kung saan higit sa kalahating mga manggugubat ay nagtatrabaho…

bilang pinuno ng departamentong ito, sana sumangguni man lang sya kung tama nga ba ang kanyang pinag-sasabi…NAKAKAHIYA S’YA.

ayokong husgahan kung kaya nga ba talaga nyang pamunuan ang kagawaran ng kalikasan at likas yaman…kasi pwede namang pag-aralan yan.

ang sa akin lang naman, sana man lang bigyan ng t’yansa ang mga taong higit na kwalipikado para pamunuan ang sektor na ito.

 

 

They said, ‘forestry profession is a dying profession’ yet we say, it’s just a rare profession.

hmmm…wla akong masabi.

Standard

isang tulog na  lang at friday na..yehaa!!!

FRIDAY and it’s FLY DAY..

hehe, halata bang excited ako masyado?…. uuwi kasi ako, atlast makakauwi na nman ako…kahit 10 hours pa ang byahe ko no probs, makauwi lang.

ito yong namimiss ko sa pagiging estudyante, bakasyon..kaya nga binalak kong maging estudyante ulit..hehe

hangang ngayon di ko parin kayang tanggapin na paminsan-minsan na lang ang bakasyon..hahaay! masasanay din sigoro ako…

hindi ako excited para i-celebrate ang araw ng mga patay, excited akong makauwi ng bahay, makakain ng lutong bahay at matulog sa aming bahay.

cliche na yata ang word na bahay…pero dahil trip kong gamitin yon, wala akong pakialam..hahaha

hay naku! nahalata ko ng wala tlaga akong pinost na maayos at maganda pero di ko naman ginawa to para manghakot ng mambabasa kaya okey lang naman sigoro…

di ko rin ina-advice na basahin tong mga pinagsusulat ko, sa kadahilanang sasayangin ko lang ang oras ng taong babasa nito…

hmm,  pero maraming salamat parin sa matyagang nagbabasa…im a good reader not a writer.

at isang dakilang bloghopper…. magandang makibasa sa mga sinusulat ng iba, minsan nakakatawa, minsan pinaiiyak ka, sasang-ayunan mo at minsan aayawan mo…

Ganun lang, teka lang muna, magdedemo pa pala ako sa mga tanders kong kaopisina kung paano mag-farmville…wahaha..bad influence ako pero hayaan nyo na lang para feeling young ones narin sila….  ang hirap kayang maging tanging bata sa opisina…

Halata ko…

Standard

ang pinakamahirap na parte ng trabaho ko ay ang kawalan ng magawang trabaho.

ano ba ito? ang dami kong nakaline-up na gagawin ngunit walang kahit singkong duling ang nasisimulan.

di ako tamad…….iba ang dahilan bakit wala kong ginagawa ngayon..

SIRA NA ANG ARAW KO…huhuhu

palagi na lang bang ganito, lahat ng gagawin ko nakadepende kung kelan ipapasa ng iba ang data na kelangan ko.

haay! naku, kahit sinong santo, mawawalan ng pasensya dito.

it is said that patience is a virtue, pero kahit di ko na makilala si mr. virtue ipagpapalit ko….mapasabog ko lang ang  building kong saan nagtatrabaho ang dahilan kong bakit delayed ang trabaho ko….

haha, natawa tuloy ako bigla sa iniisip ko…as if naman kaya ko..

halata ko ang daming KO sa sinulat ko…hahaha

…wla lang

Standard

o sya! ako tlaga ay isang supladita… wala akong pakialam sa sasabihin ng iba.

hehe! ilang beses ko na bang ginawa ang man dedma… di na mabilang… kanina nga lang may nasampolan ako… mag hi! ba naman ayon tuloy yong kasama nya ang napilitang mag-hello… pinaringgan pa akong hangin daw ang dumaan….hahaha.

di tlaga ako nakikipag-usap sa mga taong di ko gusto…wag mo kong pilitin dahil khit baliktarin pa ang mundo di mo ko mapipilit… hindi ako intovert..mapili nga lang…hmmm, minsan pala… naalala ko during hayscul ako, may taym tlaga na mas gusto kong umuwi mag-isa… nagpapaiwan ako sa classroom at sasabihing may hinihintay…yon pala wala…

mas magandang maglakad mag-isa, malaya kang pagmasdan lahat ng nasa paligid mo… Observant tlaga ako…kahit kaliit-liitang reaksyon mo nakikita ko…sigoro dito hindi, syempre di kita nakikita…at lalong wala din akong planong magpakita..

ito ay aking sekretong mundo…. at  oo adik ako..dalawang post ang ginawa ko, hahaha

Standard

hmmp… bolero… hindi ikaw!  yung kaopisina ko..

Aba! napatahimik nya ako..hahaha

Likas akong madaldal, pero ng sabihan nya akong miss bango ng buhok mo, hahaha! natameme ako.

wala lang gusto ko lang i-share yong nangyari kaninang umaga, medyo matagal narin pala akong di kinikilig…. o s’ya aamin na.

Medyo crush ko sya.

Pangatlong hirit na to ha! una nung may pinareceive akong data sa kanya, aba! kamay ko ang tinanggap tapos, ngumiti pa as if wala syang ginawa.

sumunod the other day, binangga ako nung mag punch na ako sabay sabing sorry…. binangga nya tlaga ako kasi nakita ko sya na andun na bago ko pa kinuha ang punch card ko.

Aba! pwedeng gumanti?..hahaha

wlang kwentang pag-chichika…

Standard

i really planned to write something worthy to read, this day, an environmental article, yet! ito naloka ako ulit at sinave as draft.. oh ha! araw-araw na yata akong nagpopost…bogaloidz tlaga…hahaha

sa November na lang para bumagay at makicelebrate for an environmental awareness month…

Plssss… paki close na ang tab, dahil ang sunod nyong mababasa ay walng kakwenta-kwenta…..hahaha, nag trip na naman ulit ako.

blogosperyong basurahan ko, maraming salamat at nahanap ko ito…. palipasan ng mga saloobing di man lang makabagbag damdamin. Pano kasi sinusweldohan ako ng gobyerno pero wala man lang ginagawa…hahaays! ayoko sanang ma guilty pero ito, nagsusumigaw ang loob ko na GUILTY ako!!!!…

kaya nga nasabi ko dati na ayaw kong magtrabaho sa isang government agency…pero anong nangyari? biglang nag switch ang tadhana at lahat ng plano ko ay nabali…waah! ayoko na talaga, nakakafrustrate ang ganito….

Gusto ko na tuloy kwestyonin ang desisyon kung magtrabaho dito….. Sana kasi tinanggap ko na lang ang offer na magturo, kasehadong mas malalaki, barako at minsan mas matanda pa sa akin ang mga estudyante ko….

mas masaya pa yata iyon, dati tlaga bago pa ako gagradwyt buo na ang desisyon kong magturo, at dapat yaong instructor na kaylanman di makakalimutan ng mga estudyante nya.

Sigoro kung wala ako dito, next month nagtuturo na sana ako sa unibersidad na pinag-gradwytan ko, Pero dahil nga may pag kaloka-loka ako at dinedma ang tawag nila ito, STAGNANT ang buhay ko….huhuhu

Masarap magturo lalo na pag sobra sa kalahati ng estudyante mo ibabagsak mo…hahaha, terror ba ako?… wag mag react, dahil totoo yon talaga ang plano ko. Pero wag ka! dahil yon ang naisip kung dahilan bakit gusto nila akong kunin para magturo, gusto kasi nila yong taong walang takot na haharapin kahit sangkaterbang kwarenta’y singko pa ang itututok sayo…

Nagtaka ka noh! sang lupalop ba ng pilipinas ako nag-aral bakit may ganyang pangyayari? hahaha… Clue? wag na lang baka isipin mong sinisiraan ko ang paaralang pinanggalingan ko… pero totoo ang sinasabi ko ha! hindi ito kathang isip lang. Pag naloka ulit ako ikukwento ko..hahaha

anyways, baka isipin mong anong klaseng administration meron kami at bakit di man lang mapigilan ang ganung pangyayari, well, di tlaga kayang pigilin iyon dahil may iba kasama na sa culture nila ang paghawak ng baril.

well, balik tayo dun sa topic na bakit di ako nagturo..

hmm….

1.di ako nagturo dahil naiinggit ako sa mga kasama kong lahat nakapagtrabaho sa agency na katulad ng pinagtatrabahoan ko.

2. feeling ko mas masaya pag i-praktis ang propesyon ko sa field, di ko naman kasi inisip na sa planning ako ilalagay, well, di narin naman masama kasi sabi daw nila pang matalino ang trabaho ko… hehe, pelingera din akong matalino.

3. FRUSTRATED ako sa result ng board exam…. totoo! nakapasa ako isang take-kan lang, pero feeling ko di ako bagay magturo sa kadahilanang di ako nakapasok as topnotcher… Pinagarap ko talaga yon, simula pa lang. Di lang dahil gusto kong lampasan ang rank ng crush kong instructor. kundi para sa sarili ko… pambawi sa mga kabalahorang pinang-gagawa ko nung nag-aaral pa ako.

Kapal ng face kong pangarapin yon noh! pero tanggap ko naman na pwede talagang di maabot ang gusto ko, ang problema nga lang nung makita ko ang percentage ng nakuha ko…. kahit di tlaga ako nagmumura, napamura ako! gusto kong umiyak. PUTIK! kunting-kunti nalang pala pasok na ako sa top ten. whooah! gusto ko talagang magpagulong-gulong sa inis… sana 75%  nalang ang nakuha ko…bweesit!

kung alam ko lang na ganun ang lalabas sa exam, naghintay na lang din sana ako ng isang taon… at habaan ang review, pakonswelo di bobo ko nanga lang ang rason na kaya nagtop ang isa kong kasama dahil isang taon ang binigay nyang oras kaysa sakin na dalawang buwan lang…. pero kahit ano pa man loser parin ako..

Hanggang ngayon pala di pa ako naka get-over sa nangyari, whew! bitter tlaga ako, OO na, aaminin ko na… i do really have an envy to those who put theirselves on top… pero masaya parin ako sa mga kaibigang pumasok sa top, alam ko mas kelangan nila iyon kaysa sakin…

Haha… may next time pa naman,  promise ko sa sarili ko, tlagang magtotop na ako sa susunod na exam na sasalihan ko…. kaya maghanda ka Bar Exam…. hehehe, pinaghanda na di pa nga ako nakapagsimulang mag-aral ng Law.

well, gusto ko na ngayong maging abogago… oppss! Abogado daw pala.. pero hintay muna ng dalawang taon, kelangan pang grumadwyt ng dalawa kong kapatid…hehe.

o ano? napagod kang magbasa noh!.. hahaha…mwuah..

Ewan…..

Standard

Wala akong magawa ngayon kayo tumitipa para sa walang kabuluhang pagsusulat, kaylanman di ko plinanong magpost ng kung ano-ano lang, pero ito na pala ang ginagawa ko.

Kung ikaw ay tulad kong nahihirapang mag-isip ng plano sa buhay, maiintindihan mo ko, wala lang. yan ang salitang walng kabuluhang pabalikbalik sa isip ko… kagabi pa ito, di ako mapakali, gusto kong umuwi , resulta sigoro ng walang magawa during weekend…. wala akong paki kung may magbabasa ba nito o wala, kelangan ko lang talaga ng may magawa kahit man lang ito para sa araw na to..redundant yata ako..hehehe

I hate weekends as much as i hate weekdays na walang ginagawa…

Ayokong mag-isip, yong mag-isip na di kasama sa trabaho ko…. ayokong isipin ang sarili ko, mas mabuti pang matulog, pero may magagawa ba ako…

eh! kelangan kong pumasok sa opisina may gagawin man o wala.

I miss my friends, asan naba sila? six months na yata nung huli kong makausap ang isa…. hahay!

Dati pinangarap kong magkaron ng isang matalik na kaibigan, hindi yong nanay ko kundi kaibigang di kadugo…yun bang isang tingin palang makikita ng magkaibigan kayo, nagkaron ako ng isang kaibigang tulad ng sinasabi ko pero i never thought na bigla na lang itong maglalaho..wala lang, wag mo nang itanong di ko rin alam eh!, nanghihinayang ako OO pero wala na, sayang yon! kasi yon ang first time na may itinuring akong kapatid at totoong kaibigan. Iniyakan ko ang pangyayaring iyon, sigoro nagtaka ka kung bakit ko naikwento? Ito kasi ang parte ng buhay ko na di ko pa nasasabi sa mga kaibigang itinuring ko…. Ano nga ba ang mali? bakit biglang naglaho ang pagkakaibigan?…Nakakapanghinayang na makita ang taong ito na parang wala man lang nangyari, pero tooo wala akong galit nor hinanakit na nararamdaman…panghihinayang sigoro. May pagkakaibigan sigorong hanggang doon lang.. may hangganan, para ma appreciate natin kong ano ang meron sa isang tootong pagkakaibigan.

Sigoro matagal ko na itong gustong gawin, ayaw tumigil ang daliri ko sa pagtitipa… Dati, pag depress ako, sinusulat ko lang  tpos sinusunog, ngayon? blogosperyo ang basurahan ko..

Sabi ni kuya kulisap kaya daw may taong nagsusulat sa blogs para makahanap ng taong kapareho mong mag-isip, di man kayang sagutin ang mga tanong mo, kaya naman nilang magbigay ng iba’t ibang opinyon pwedeng tutulong para sagutin ang nakakagulo sa pag-iisip mo….OO sigoro.

hmm, nakakaloka! pero alam mo may bagay na pumasok sa isip ko habang itinitipa ko ito…

Pare-pareho lang pala tayo, lahat gustong kilalanin ang sarili, lahat naghahangad ng pagtanggap…bakit nga ba meron nito? hindi nalang ba pwedeng mabuhay ayon sa gusto mo, walang consequence sa mga gagawin… haays! pero hindi yon pwede, maraming bagay na dapat mo nalng paniwalaan para mangyari, pwede ring hayaan ang panahong magdesisyon para mangyari ang nga bagay na gusto mong mangyari….

Ayan! maluwag na ang dibdib ko….hahaha..Mwuah!