Ewan…..

Standard

Wala akong magawa ngayon kayo tumitipa para sa walang kabuluhang pagsusulat, kaylanman di ko plinanong magpost ng kung ano-ano lang, pero ito na pala ang ginagawa ko.

Kung ikaw ay tulad kong nahihirapang mag-isip ng plano sa buhay, maiintindihan mo ko, wala lang. yan ang salitang walng kabuluhang pabalikbalik sa isip ko… kagabi pa ito, di ako mapakali, gusto kong umuwi , resulta sigoro ng walang magawa during weekend…. wala akong paki kung may magbabasa ba nito o wala, kelangan ko lang talaga ng may magawa kahit man lang ito para sa araw na to..redundant yata ako..hehehe

I hate weekends as much as i hate weekdays na walang ginagawa…

Ayokong mag-isip, yong mag-isip na di kasama sa trabaho ko…. ayokong isipin ang sarili ko, mas mabuti pang matulog, pero may magagawa ba ako…

eh! kelangan kong pumasok sa opisina may gagawin man o wala.

I miss my friends, asan naba sila? six months na yata nung huli kong makausap ang isa…. hahay!

Dati pinangarap kong magkaron ng isang matalik na kaibigan, hindi yong nanay ko kundi kaibigang di kadugo…yun bang isang tingin palang makikita ng magkaibigan kayo, nagkaron ako ng isang kaibigang tulad ng sinasabi ko pero i never thought na bigla na lang itong maglalaho..wala lang, wag mo nang itanong di ko rin alam eh!, nanghihinayang ako OO pero wala na, sayang yon! kasi yon ang first time na may itinuring akong kapatid at totoong kaibigan. Iniyakan ko ang pangyayaring iyon, sigoro nagtaka ka kung bakit ko naikwento? Ito kasi ang parte ng buhay ko na di ko pa nasasabi sa mga kaibigang itinuring ko…. Ano nga ba ang mali? bakit biglang naglaho ang pagkakaibigan?…Nakakapanghinayang na makita ang taong ito na parang wala man lang nangyari, pero tooo wala akong galit nor hinanakit na nararamdaman…panghihinayang sigoro. May pagkakaibigan sigorong hanggang doon lang.. may hangganan, para ma appreciate natin kong ano ang meron sa isang tootong pagkakaibigan.

Sigoro matagal ko na itong gustong gawin, ayaw tumigil ang daliri ko sa pagtitipa… Dati, pag depress ako, sinusulat ko lang  tpos sinusunog, ngayon? blogosperyo ang basurahan ko..

Sabi ni kuya kulisap kaya daw may taong nagsusulat sa blogs para makahanap ng taong kapareho mong mag-isip, di man kayang sagutin ang mga tanong mo, kaya naman nilang magbigay ng iba’t ibang opinyon pwedeng tutulong para sagutin ang nakakagulo sa pag-iisip mo….OO sigoro.

hmm, nakakaloka! pero alam mo may bagay na pumasok sa isip ko habang itinitipa ko ito…

Pare-pareho lang pala tayo, lahat gustong kilalanin ang sarili, lahat naghahangad ng pagtanggap…bakit nga ba meron nito? hindi nalang ba pwedeng mabuhay ayon sa gusto mo, walang consequence sa mga gagawin… haays! pero hindi yon pwede, maraming bagay na dapat mo nalng paniwalaan para mangyari, pwede ring hayaan ang panahong magdesisyon para mangyari ang nga bagay na gusto mong mangyari….

Ayan! maluwag na ang dibdib ko….hahaha..Mwuah!

Advertisements

4 responses »

  1. Payakap nga sa aking prinsesa.

    Minsa’y may isang buwan na nagkukubli sa mga ulap. Natakot harapin si Haring Araw, umawit ang mga salita, nakiramdam ang pakiramdam, nagtiwala sa pagtatapat, naganap ang Eklipso sa mahawang gubat, sa mamahaling hiyas at materyal, sa libo libong mga salita.

    Naganap ang isang panaginip, naganap ang isang mensahe.

    Sana ay huwag maglaho.

  2. Bakit naman maglalaho? khit habambuhay ang bibilanganin ito’y mangyayari parin..
    kung pagtitiwala ang kelangan bakit hindi?
    nagiging makata na yata ako dahil sa iyo kuya kulisap. at maraming salamat. bow..hahaha

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s