Monthly Archives: November 2009

usapang MINDANAO

Standard

sa buong linggong ito, halos lahat ng headlines ng balita ay tungkol sa massacre sa maguindanao, kagimbal-gimbal ang nangyari…tinawag nating HALIMAW ang tanging makakagawa nun….pero nangyari na nga.

iba-ibang opinyon, iba-ibang haka-haka at teorya, bakit nangyari? at paanong nangyari?…kahit ako napaisip, kahit sino sigoro walang mag-iisip na mangyayari  ang karumal-dumal na krimeng iyon.

bumalik na naman ang isssue sa conflict sa mindanao, pero tanong ko lang bakit pag may nanyayaring ganito sa bahagi ng mindanao….buong MINDANAO ang dawit?….bakit pag nasa luzon ito nangyari specific ang pangalan ng lugar na lumalabas sa media?… hindi lang ito tungkol sa nangyari sa maguindanao, kasama na lahat…..di man lang ba napansin na sobrang lawak ng mindanao.

hindi sa hindi ako nakikisimpatya sa biktima ng massacre, pero ginawa ko to para malamang MINDANAO as a place is not bad at all.

nag-aral ako sa lugar kung saan ISLAM ang relihiyon sinusunod ng halos lahat ng mamamayan. Iba-ibang relihiyon at kultura ang sinusunod ng bawat estudyante, klarong-klaro ang pag-kakaiba, mapa-wika man o ayos ng pananamit. at doon ko nakita ang kahalagahan ng respeto sa bawat paniniwala ng iba.

tanong ko lang, nararapat bang isisi sa pag-kakaiba ng relihiyon ang conflict na nangyayari sa mindanao?

sa tingin ko kasi hindi eh! nasa tao yan, kung paano sya hinubog ng kulturang kinalakhan nya.

may isang word sa maranao tribe na pwedeng sabihing pinakaimportante basihan ng pagiging isang maranao, “MARATABAT” or maranao’s pride.

makikipagpatayan ang sinumang maranao once na maapakan o masagi man lang ang kanyang MARATABAT. at iyon ang kadalasang nangyayari bakit kayang makipag-patayan ang isang sinasabi nating muslim.

hindi ko alam kung may katumbas na wika ng mga maguindanawan ang MARATABAT ng maranao, pero nasisilip ko ang koneksyon at pagkakapareho ng kultura nila sa kulturang meron ang maranao.

nangyari ang trahedya dahil naapakan ng isang pamilya ang pride ng isang pamilya…mahirap mang intindihin pero iyon lang ang tanging naisip kung dahilan..political dynasties, bahagi yan ng PRIDE ng pamilya. sino mang haharang sa landas ng pangalan ng buong angkan pwedeng kamatayan ang kapalit.

mahirap bang arukin? pero yon ang katotohanan, may mga kultura talagang di kayang hagilapin at intindihin ng utak natin…..MALI? mali sa pananaw natin ngunit kung ang ang kultura  ito ay iba, di parin nating kayang sabihin MALI dahil  may benefit silang nakukuha dito.

balik tayo doon tungkol sa pag-tawag na muslim sa mga salarin, sabihin natin asan ang aral ng ISLAM? ngunit sa totoo lang sila din ay gustong isuka ng mga totoong MUSLIM, pareho lang din yan sa mga katoliko at ibang sector ng kristyanismo…may peke at totoo.

so, kelangan pa ba nating isali ang relihiyon dito?

(^_=)

Standard

may pagkakataon ba sa buhay mo nasabi mo na sana isa kang kontrabida , or else magpaka-bad hanggang sa gusto mo, breaking rules, walang sinisino, walang kinatatakutan at mag-wala.

dahil ako, gusto kung masubukan..

living without rules, leaving society’s norms…

naisip ko, mas marami sigoro akong kaibigan kung sumasama ako sa lakwatsa at makipag-inuman….but too bad, nagkaka-allergy ako sa alak….mas masaya sigoro ang college life. ko noh?

pinaka-malala ko na yatang nagawa ay ang madalas na pag-absent sa physics class ko dati dahil crush ko ang instructor namin…. hahaha, hindi sya magandang inspiration, cute nya kasi di ako maka-focus sa klase…kaya mas mabuting tumambay sa golf course at mag-muni-muni…haaays! ang dami kung di nasubukan.

pero kung magwawala ba ako, ako nga ba iyon?

parang hindi, kasi kahit sinasabi kung gusto kung subukan di ko parin kayang gawin….isa nga akong BORING na tao…

ewan ko ba bakit di ko man lang nasubukang mag-pakagaga…. palagi ko na lang iniisip ang consequence ng gagawin ko, takot magkamali, takot sumubok ng kakaiba…

nakakapagod maging ganito…..pagod na ako!

may hinahanap akong di ko mahanap at maintindihan….

umaga

Standard

umuulan na naman, tumatagos ang lamig sa kalamnan….ngunit ito ang panahong pinakagusto ko….. ang magsuot ng jacket, nakakamiss ang buhay kolehiyo, lahat halos ng damit ko longsleeve lalo na sa second sem…..nakakamiss ang fog….yong feeling mo nasa mga ulap ka, nahahawakan mo…

nakakamiss ang maglakad mag-isa, puti ang paligid, malamig as in malamig ang dumadapyo sa mukha, di kelangan ng payong.

maglalakad sa campus kasabayan ang mga estudyanteng nakangiti at ninanamnam ang season ng pagbaba ng ulap. haay! alaala, di ko alam kong mababalikan pa.

masarap gumising sa umaga na inanantok pa, feeling ko kasi normal ulit ang buhay ko….isa lang kasi ang ibig sabihin nun, maganda ang tulog ko….Gustong-gusto ko ang pagkakataon na pipilitin ko ang sarili ko na tumayo para maghanda sa pagpasok sa trabaho…weird no?

kasi sa mga oras na yan ko kinukumbinse ang sarili para magpatuloy, mangarap at magplano….gustong-gustong kong mapilitan ang sarili na mag-isip ng mga bagong rason, pandagdag motivation ng pagbuo ng pangarap.

paalam

Standard

hahayaan na kitang lumayo….

ayokong darating ang panahon na iiwasan mo rin ako

tulad ng pag-iwas mo sa mga taong ayaw mo.

ganito lang sigoro ang buhay ng tao, may darating, may lumalayo,

naghahanap ng kanya-kanyang daan dito sa mundo.

 

hindi kita pipigilan sayong paglalakbay, hahayaan din kitang lumipad

ngunit di rin kita masasamahan sayong paglipad.

magkaiba ang pinili nating mundo, ibang landas ang gusto mo,

at iba rin ang gusto ko…

 

magkaiba ang timpla ng buhay na hinahanap natin

kaya mas mabuting paalam ay sasambitin.

 

hahayaan kong panahon ang magdedesisyon,

kung landas natin ay muling pagtagpuin

sana’y pagkakaibiga’y mabuong muli

ngunit kung hindi, sana’y mabuting ala-ala’y manatili.

 

alam ko mahirap maintindihan ang desisyong ginawa ko….

per paano?

mahirap ipagpatuloy ang isang pag-kakaibigan

puno ng kakulangan…may kulang ako at may kulang din sa binibigay mo

di ko napupunuan ang kailangan mo tulad din ng di mo maibigay

ang hinahanap ko..

di ako tulad ng iba, na kayang panatilihing kaibigan ang

lahat ng kakilala, wirdo ako diba?

 

pero sa pansamantalang pagwawakas na ito….

gusto ko paring sabihing hanggang sa pagkikitang muli KAIBIGAN…

init ng ulo..

Standard

kung ikaw ang nasa katayuan ko na sobrang dami ng ginagawang trabaho tapos ang tao pang akala mong makakatulong sayo ay walang ginawa kundi magpa-cute sayo…anong gagawin mo?

dahil ako malapit ng mapatid ang pasensya…muntik ko ng ngang hambalusin ng mga dala kong papel…kung di nga lang ako nanghinayang sa pinagpuyatan kong trabaho…naku! ginawa ko na.. waah! mainit talaga ang ulo ko.. umuusok pa…

pagbabago

Standard

“A servant leader is a nation builder”

yan ang kulang sa pilipinas, lideratong nagbibigay ng totoong serbisyo.

sa estado ng gobyerno ngayon, tiwala at respeto ang pinakamahirap hanapin.

pero sa totoo lang, gusto kong subukang ibigay ang tiwalang ibinaon ko na sa limot…..baka kasi makapagsimula iyon ng pag-babago, kahit kunting pagbabago. naisip ko, ano ang kulang bakit naiwan tayo para lumago? lahat naman naghahangad ng pagbabago…nag-aasam.

daanin nalang natin sa sitwasyong ito.

kung sakali’t ikaw ay kumakain sa isang mamahaling restoran at biglang may isang batang nakapasok para mamalimos, anong gagawin mo?

magrereklamo sa management ng restaurant? bakit?

dahil may nakapasok na di mo inaasahan sa lugar na inaakalang magbibigay ng mamahaling serbisyo?

i-reklamo ang guard bakit pinapasok nya ang namamalimos na bata?

o kaya maglalaro lang sa isip mo ang kagustuhang magreklamo. Aminin mo, yon ang gagawin mo.

pero pano kung may isang kustomer o mismong may-ari ng restoran ang mag-papa-upo at magpakain sa batang iyon? o kaya iistemahing tulad ng serbisyong ibinigay sayo kahit walang bayad.

anong posibleng reaksyon mo?

magagalit o hahangaan ang taong naglakas-loob na gawin yon?

sa tingin ko yong pangalawa ang reaksyon mo…para kang nabunutan ng tinik sa dibdib….di kana kasi babagabagin ng konsensya mo.

at sure na sure ako kalahati at higit sa kalahati ng kustomer ng restoran, yon din ang naramdaman..o diba?

bilis magbago ng isip no? ganyan tayong mga pilipino.

subukan nating ihantulad sa liderato ng gobyerno…kung may isang susubok magtiwala, makikita din kaya ng  nakakarami?

iba-iba tayo ng konsepto para sa matatag na liderato… merong naghahanap ng may konsensya, merong dahil natawa sa presensya nya sa isang pelikula, meron ding ang pundasyon ng pinag-aralan at marami pa…

ngunit ang punto ko…bakit di nating subukang magtiwala at magbigay ng respeto sa taong mailuklok sa pwesto…sa ngayon di pa sigurado kung sino..

baka kasi sa pamamagitan non, makikita ng maging lider na simulan ang pag-babago…pag-ibinigay ang tiwala at kasama ang respeto, kahit kunti, alam ko may makikita tayong liwanag ng pag-babago.

parang ang simple ng sinabi ko, naiintindihan ko, iba ang prinsipyo at pananaw mo.

ang dami-dami kasi nating reklamo pero may nagawa ka ba para simulan ang nirereklamo mong pagbabago?

tuldok lang tayo kumpara sa populasyon ng bansang ito, pero kung magiging buo ang bawat tuldok na sinasabi ko, siguro naman may kunting mabubuong pagbabago.