Monthly Archives: December 2009

huling hirit sa taong 2009

Standard

1. MALIGAYANG PASKO PO!…. excited ng umuwi at di na makapgtrabaho ng matino…hehe, di narin makatulog… weeh! di lang naman ako ang nakaka-feel ng ganun diba?..nanghahanap lang ng kasama…

2. sa tatlong buwan na pag-bablog, maraming salamat sa mga naging kakilala, wala mang pangalang tulad ko..masaya ako at naging kasama ko kayo para masurvive ang araw-araw na paglalakbay… THANK  YOU..

3. sa lahat ng nag-tatatyagang magbasa ng mga isinulat ko(kung meron man)… pasensya sa mga kung anu-anong ka-ek-ekan na ibinasura ko… di ko man mahanap ang tamang templa sa panlasa mo, pasensya na…baguhan lang po ako…nagsusulat lang ako para may outlet sa mga di ko nasasabi.

4. special mention si kuya kulisap bilang pinaka-unang nagbasa at tumanggap ng mga pinag-susulat ko…Mwuah! at sa mga tumatawag ng diwatang alitaptap, isang magic wish para sa inyo…… maniwala ka…maging totoo wish mo.

5. di ko alam bakit ko nilagyan  ng numbers tong post ko..hehe

6.  tungkol sa request na artikulo, sa susunod na taon nalang ha!…felingera din ako..haha

7. hmmm, nag-iisip kung babalik pa sa trabaho next year o lilipat na…. hmmm….hmmm, wag na uy! ayokong mag-isip ng trabaho.

8.  tinatamad ka nang magbasa?….wag muna di ko pa nga alam pa’no to tatapusin..hehe

9. isang realization sa araw na to… “when God is going to do something wonderful,he begins with difficulty. If it’s going to be something very wonderful, he begins with impossibility” ….

FAITH that’s our only weapon to understand everything we’ve gone through.

10. malungkot ako kasi ngayon lang ang taong di pa ako naka-attend ng misa de gallo… ‘yon ang disadvantage pag ang kasama mo sa bahay ay may iba’t -ibang relihiyong sinusunod.

11. naniniwala parin ako na nagkakatotoo ang wish pag nakumpleto mo ang nine(9) mornings…. alam ko may magsasabing, kaya ka ba mag-sisimba para sa wish?…ang sagot ko ay HINDI… noon sigoro, nasa elementary days, yon ang motivation ko para gumising lang para mag-simba…. basta ayoko ng mag-elaborate… isip-bata ako kaya hayaan nyo na… basta wishes do come true…as long as you have faith on it.

12.  para sa  tanging kinakapitan ko, ano man ang nasuongan ko, salamat sa pakikinig….salamat sa lakas ng loob, salamat sa isang taong gabay, sa mga achievements and failures…sa mga pag-subok…you made me a better person every day…THANK YOU GOD.

(mawawala ng pansamantala si aninipot…. pasensya…mahina ang signal sa kagubatan…hehehe, sama ka ?)

gift ko

Standard

“sana ngayong pasko ay maalala mo parin ako”…..wala lang…last song syndrome…hehe

it’s our christmas party… pero wala akong madamang excitement, tanging magagawa ko lang sigoro ay kumain… wala kaming exchnge gift sa division namin…ayaw na ng mga tanders kong kasama…. wala din akong iniexpect na gift na matatanggap this christmas…. pero if gusto nyo kung bigyan…books lang ang tanging gusto ko… pwede na ang libro ni COELHO  or else kay HARUKI MURUKAMI. (hehe, kapal ng face ko)

sana ngayong pasko, maging masaya ka.

sana ngayong pasko, mahanap mo ang hinahanap mo.

sana ngayong pasko, maintindihan mo ang totoong kabuluhan ng pasko.


ayokong mangonsensya, hahayaan kong ikaw mismo ang magmulat  ng mga mata sa diwa ng totoong kapaskuhan….. mas malaya mas makikita mo ang nangyayari…di mo naman kelangan ng batok diba?

kung mag-wish ka man, wag materyal na bagay,  lakas ng loob na  lang para sa susunod na taon, magandang kalusugan at matutunang mahalin ang sarili para makapag-bigay ng pagmamahal sa iba.

tumipa na naman ako ng wala sa plano.

gift ko sa inyo?…hehe, pangalan ko…joke!…. hug and kiss na lang…mwuah!.

lakbay sa alon ng buhay

Standard

bago natapos ang taon, humabol ang di ko inaakalang bakasyon..dalawang araw na pag-gala sa Camiguin island…regalo yata ni boss sakin.

masaya, may dagat na naman akong nakita…..pero ang pinaka-maganda… napagtanto ko na di pala ako takot lumisan sa mundong ito….di pala ako takot sa katapusan ng mundo…bakit? dahil lahat tayo nag-papaalam, kanya-kanyang panahon lang.

habang sakay ng bangkang de motor para sa island hopping ang mga kasama ko doon umupo sa gitna…suot-suot pa ang lifevest…ngunit ako mas ginustong pumwesto sa pinaka-dulo…walang lifevest, walang mahawakan ngunit okey lang…..masarap maglakbay na parang pag-aari mo ang buong karagatan….habang bumibilis ang takbo ng bangka, lumalakas ang tilamsik ng dagat at sinusuong ang medyo malalaking alon…mas payapa ako…. matiwasay ang pakiramdam, para akong lumilipad, para akong nag-lalakbay sa sariling mundo…pabalik sa tahanan ko.

malalim ang tubig, di maarok ang lalim, ngunit di ko mahanap ang takot sa loob ko…ang dapyo ng hangin ay kapayapaan ang dala…. walang ibang makita kundi kulay asul ng karagatan at kalangitan, puting ulap at berdeng kabundukan…sarap mamuhay kasama ang kalikasan.

lumaki akong dagat ang madalas makita, kahit araw-araw pwedeng makipaglaro sa mga alon….ngunit kaylanma’y di ko natutunang lumangoy.

matakutin ako…ngunit na tutunan ko kung panong umiwas sa malalaking alon…turo ng mga kaibigan at kapatid… ganun din ako sa totoong buhay…di ko man alam pa’no languyin ang daang tinatahak, humahanap ako ng ibang pwedeng maging daan.

(^_=)…….

unang adventure sa gubat.

Standard

dahil po ako ay isang manggubat syempre di pwedeng di ko man lang maisulat ang  simpleng karanasan ko.

pagpasensyahan nyo po dahil di ko alam pano mgsisimula ng kwento. di ko alam kong maiintindihan nyo tong mga pinagsasabi ko.

pinaka-unang sabak ko sa gubat ay nung pangatlong taon ko sa kolehiyo,3rd year dahil di ko kinonsidera na gubat ang mga una naming napuntahan, bilang estudyante ng forestry hindi pwedeng di mo man lang maranasan ang matulog sa gitna ng gubat kahit tatlong araw man lang..

lahat kami required magkaron ng tent, pero dahil sa likas na mga pasaway, ang iba sleeping bag lang ang dala, at ako naman ay napunta sa mga barakong mga kasama…walang kwenta tlaga.. imagine, sa sasakyan palang ang kalahati ay mga  lasing na…. ay naku kong pwede ko lang sanang  pag-untogin ang mga yon ginawa ko na. kaya pagdating sa location ayon! mag-isa lang akong nag-assemble ng mga tent..

well, maning-mani lang naman yon..hahaha, wala tlagang adventure sa sinasabi ko. ang adventure talaga namin nagsimula lang kinabukasan.

ang gagawin kasi namin ay yong tinatawag na timber inventory, kelangan naming e-identify, kuhanin ang diameter at height ng mga kahoy… ganun kasimple. yon ang inakala ko, simple lang.

ngunit di pala…. alam mo anong ginawa samin, hinati kami tig-aanim bawat grupo, tapos hinatid kami doon sa area kung saan kami magsisimula for inventory, whew! first excited ako pero nung dumating kami sa lugar, hay! naku, kulang nalang lahat kami aatras… pero dahil alam na rin yon ng instructor namin, walastik inalaska kami, syempre mga kutong lupa ang mga kasama ko at ayaw patalo, o sya larga tuloy ang drama.

una pa lang winelcome na kami ng ahas!… at wala kaming choice kundi palayasin iyon dahil duon kami magsisimula.

walng ibang pwedeng makita kundi puno, puno at puno…

ako ang may hawak ng compass, at tingin ko that time, hawak ng compass ang buhay naming anim, wala kasing ibang paraan pano malalaman san ang location namin, doon ko rin narealize ang kahalagahan ng sense of direction.

well, wala din nman kaming ginawa kundi mag identify at kong hindi makilala ilalagay lang ang TBI(to be Identify), masaya sa loob ng gubat, kelangang iwasan ang mga ahas, at higit sa lahat mga palasan(rattan)…bakit! pag na tinik ka lagot….magiging pansamantalang pulang tattoo sa balat mo for 1 week…

“take nothing but pictures, leave nothing but footprints, kill nothing but time and keep nothing but memories”

mountaineers creed, yon ang katangi-tanging rules na ibinigay ng prof. namin samin..paano gagawin ang trabaho?…diskarte na ng grupo.

ayoko sanang maniwala sa first rule, take nothing but picture!!! hello dami kayang pwedeng i-kolekta doon, pero mukhang buhay nga si diwatang kalikasan, nung magtangka kasi akong kunin ang isang wild flower, ayon! nahulog ako sa may batis, buti nalang may kababawan yong nahulogan ko.

masaya at maganda ang karanasan, naranasan kung mag-ala tarzan, makipag-sapalaran na binibigay ang buong tiwala sa mga kasama… at i-respeto ang lider ng grupo, hanggang ngayon ang anim kung nakasama ang maituturing kung pwede kung pagkatiwalaan ng buhay ko sa lahat ng nakilala ko sa buhay kolehiyo…

saan na nga ba ako?…ayon! doon sa pagbibilang ng mga puno, dahil genius ang mga kasama ko, aba madali na lang pala ang pagsusukat ng diameter at height ng puno, hehehe, M2M system (mata-matahan lang). skills na matatawag yon, pwede ng di gamitin ang instrument na mga dala..hahaha, mas marami pa ang panahon sa pag-eenjoy..lahat ng batis at talon, swimming agad…hehehe, parang picnic lang ang ginawa namin… wag nyo kaming isumbong ha!..hahaha

safety first ang madalas sigaw ng lider… pero pag-utot ng kasama ang sumigaw, takbuhan na…. iba kasi ang dala ng hangin sa kagubatan pag-gabi… walang pinapatawad, lahat nagpapa-putok, minsan may solo, duet at minsan talaga chorus..hehehe

akala ko nakakatakot ang gubat, ngunit hindi, mas nakakatakot ang gubat sa syudad, mas nakakatakot ang pwedeng gawin ng tao..AHAS? lalayo sila ng kusa pag-alam na may tao… ngunit ang taong ahas, lumalapit sayo.

anong nasa isip mo ngayon?

Standard

naghahanap ako ng kausap…kahit ano go.. magulo lang talaga utak ko.

para akong wlang trabaho noh?…. tapos na po….wala na naman akong magawa.

sawa na ako sa farmville, wala din naman akong maisulat na may katuturan, ginawa ko na talagang basurahan ‘tong blogasperyo…masakit na mga mata ko sa kakabasa ng mga post ng iba, yon nga lang di ako nagkokoment….wala lang, napagod lang ako….ayoko rin ng may maka-away, malapit na ang pasko..hehehe

desyembre na nman, at mag-eevaluate na ako kung ano ang di ko nagawa sa taong ito..

una na dyan, wala akong adventures this year, di ako nakapag water-rafting, di naka-zipline, at wlang na-akyat na bundok sa taong ito.

pero 2009 parin ang taong ang dami kung palpak at accomplishments.

lahat ng nangyari magiging isang memorya na lang…gustong balikan ang ilan at may gusto ring kalimutan…

sa bagong taon, bagong pahina na naman ng buhay natin….sana lang masimulan ko ng ikampay ng totohanan ang mga pakpak ko.. at sana din matapos ko na ang mga artikulong nakabinbin sa draft section ng blog na to…hehe

wala yata akong naisulat na maganda, haha.

basta…bahala na…..ugaling pinoy lang po…..

hello.

Standard

mahaba-mahaba rin ang panahon ng ako ay nawala…mahabang oras dito sa blogosperyo ngunit sobrang madaling oras sa totong mundo.

minsan nakakapagod bumalik…kaysarap sumuko…sana di kelangan ng tao na mag trabaho….sana nasa bahay lang ako… ngunit wala….iba ang reyalidad.

mas gusto ko parin palang magsulat gamit ang bolpen at papel.

magulo man, madumi dahil sa mga bura at ekis gamit mismo ang bolpen, mas okey parin…nakikita mo kasi ang bakas ng pagbabago….nakikita mo ang bakas pano magiging perpekto ang gawa mo.

wala akong planong mag-post, basta bigla na lang akong tumipa, ngunit may mga artikulo akong nakabinbin, nag-hihintay lang yan ng hangin na puti para mai-post ko.

sawa na akong mag-reklamo…. nakokonsensya lang ako, wala kasi akong karapatang magreklamo, sa dami ng blesssings,wala talaga akong isang kusing na karapatan.

madali lang naman akong makuntento, sobrang simpleng buhay lang ang gusto ko, nakakalanghap lang ng sariwang hangin, nakakakita lang ng bughaw na langit at alon sa dagat…pwede na…all i wanted is just a simple life…

yeah! i did seek for a better education but not for money, but to motivate my siblings to finish their studies…. tanging respeto lang ang gusto ko at matiwasay na buhay.

hindi rin ako naghahanap ng pag-ibig, kasi andyan ang pamilya ko, minamahal ako ng walang kapalit…kunting tawanan lang kasama sila, sobrang kaligayahan na ang dulot nun sakin.

bilis kong makuntento noh!

pero alam ko kahit kuntento na ako sa ganuong pamumuhay, pwedeng magbago ang lahat, hinahanap ko parin ang sarili ko…

akala ko pag nakatapos na sa pag-aaral pwede na iyong i-consider na succesful ka… ngunit hindi, tagumpay lang pala iyon ng mga magulang….hindi mo pwedeng ariin, dahil responsibilidad mo na magtapos dahil ginagawa ng magulang mo na mapag-aral ka…

simula pa lang pala ng pagtapak mo sa mundo, mundong hindi mo akalaing masalimuot, nakakatakot, pwede kang malunod kong hindi mo kayang sumabay sa agos ng tugtog.

EWAN!! yan ang madalas kong bukambibig, tamad na kasi akong mag-isip, ayoko ng maguluhan, basta ayoko lang.

seryoso naba ako?…boring na naman noh?…pasensya boring naman talaga akong tao….

gusto ko lang maging totoo, ayokong mag-exaggerate dahil di ako yon…

kung ano ang naisulat ko dito yon ako, yon ang prinsipyo ko…kahit idealistic ako, alam ko pwede yon, andito ako dba?

tanging paniniwala lang ang meron ako, kahit kelan di iyon mawawala, may kalitohan man ako, iyon ay dahil, baka tinatawag nya ako?…at nahihirapan akong matugunan iyon…di ko pa alam ang sagot sa tanong ko, pero baka mamaya o bukas malalaman ko…

di ko alam bakit hello ang pamagat nito… basta gusto ko lang mag-hello….mwuah!!!!

ps. kuya kulisap nxt tym ko na i-post ang request mo….tinatamad na naman akong tumipa..hehehe