Monthly Archives: February 2010

oras

Standard

may pagkakataong mas gugustuhin nating manahimik,
madaming pwedeng i-kwento pero pagod kang mag-salita.
ayaw makihalubilo pero ayaw ding iwanan ang iba para mag-isa.
tama lang ang pag-mamasid, okey na na malaman nilang andyan ka.
minsan mas maganda ang magkaroon ng katahimikan.
pwedeng mag-salita ang iba, tanging parte mo ang makinig.
walang gagawin kundi uupo sa sulok.
panahong kaya mong magpalabas ng buntong-hininga,
walang tanong, wala ring responsibilidad na sumagot.
kalimutan ang lahat ng pangarap,
kakalimutang kelangan mong umusad.
sadyang masarap ang pagkakataong mamahinga.
kahit isang oras lang, kahit kunting panahon.

nakakapagod maghabol ng oras,
pwede bang patayin na lang?
sa paanong paraan naman masusubukang pinatay mo ang oras?
habol tayo ng habol, ngunit tama bang habulin ito?
may extra points bang nakukuha pag nahabol natin ito?
di naman natin nadadala yan pag namaalam na tayo sa mundong to.

nanghihinayang ako sa mga oras na ginugol ko sa pag-aalala.
nanghihinayang ako na ginugol ko ito sa pag-rereklamo.
sana ibinigay ko na lang ang oras ko sa iba.
pero may magagawa pa ba ang panghihinayang?
wala di ba? kaya cge go, bahala na.

gusto mong tumambling?

Standard

inabot na naman ako ng oras na gusto kung tumipa, basta titipa lang ako hanggang sa gusto ko, hindi ako mag-eedit at di ko narin babasahin hanggang di ito natapos…. lukring no?..pasensya sa mga napadpad, wala kayong pwedeng kainin dito… walang panahon si aninipot magluto…kaya kung ayaw mo go… no probs…

may tanong ako? pag ang tao ba di pa nasubukang makipag-relasyon ibig sabihin di pa sya umibig?… hindi diba? wala lang tinanong ko lang baka kasi isa ka sa mga taong nagtatanong if marunong ka bang mag-mahal…hmmm, february pa naman kaya pwede pang mag-pakakeso… saka kahit anong panahon uso ang keso literally ang figuratively, kaw na bahalang umintindi…kaya mo na yon…nasa wastong pag-iisip ka na..as in matanda na?…hmmm, walang mang-aaway, ako lang ang karapatang mang-away ngayon dahil trip ko…basta! pag magulo ang utak, walang sinasanto…wala lang, di ako nag-iisip ng matino basta pwedeng ilapat dito..yon na yon!..

bakit madaming taong gustong tuparin ang pangarap? pwede ba itong dalhin pag namatay na tayo? bakit nauso pang kumain three times a day?( gutom lang po..hehe) pwedeng wag na lang…. ang hirap kasi sa mga pagkaing gusto natin yon pa ang wala.
weeh! weekend na naman, ayoko ng weekends… wala akong nagagawa kundi tumunganga… nagbibilang ng bato at dahon… pati alagang bayawak ng kapitbahay namin pinga-tripan ko… eww! kadiri ang mga reptiles kaya walang amor sakin ang sikat na mga crocodile farm and park… basta cold blooded species ayoko…. except kay lestat…crush ko sya eh…

hanggang ngayon di ko parin matanggap na nagbabago ang panahon, nagbabago ang mga paniniwala, mga paninindigan lalo na ang mga kaibigan… nasubukan nyo bang magkaron ng isang kakilala, na sobrang taas ng respetong binigay mo, tapos may ginawa syang di mo matanggap… bumulusok bigla at naging zero percent ang trust na nilagay mo sa katauhan nya… how sad, bakit ba tayo ganun?… sabagay pag totoo kang kaibigan matatanggap mo yon… hmmm, ano ito realization? hindi ikaw ang kausap ko ha, sarili ko…hmmp!…

wahaha, supladita ako, pagbigyan nyo na lang di ko naman kayo kakagatin, saka di nyo ko nakikita kaya mas okey… isipin nyo na lang lumilipad talaga ako.. at isang totoong insekto.

may kakilala kang nag-cocosplay ng mga anime?…. pakilala mo nama ako oh!… gusto kung magkaron ng kakilalang ganun… curious ako sa kanila… wag matakot di ko sila pag-eeksperimentuhan… babatuhin ko lang sila ng mga libo-libong tanong…hahaha, ang cute kasi nila… saka bilib ako sa talent ng mga yon… kaso mahal ng hobby nila… hanggang drawing lang ako. toinks!.

paliit ng paliit ang laman ng bawat paragraph, pansin mo?…. o cge rest ka muna, madami pa akong ichi-chika… ay! pwede na rin tapusin to… hmmm, wag na lang muna di ko pa alam pano tatapusin eh!…since umabot ka narin lang sa bahaging ito…pagtiisan mo na… ganun talaga ang mga walang magawa, tulad mo, kaya nga binabasa mo to…. peace!…ayaw?…kiss na lang…. mwuah!…wag magtampo dahil iiyak ako…huhuhu

pansin ko bakit ba, pag nagtxt kelangan ng haha, huhu, hehe, harhar, huholz at kung anu-ano pa… pwede namang sigorong itext narin ang nararamdaman mo nung oras na yon… tulad ng “galit ako”…(basahin ng may galit), wer na u?… o diba? mas klaro…yong radyo nga dati kahit patay na sya sinasabi parin nyang “patay na ako”.

pandagdag, wag na wag mo kong itxt sa paraang “wer na U?”… hahambalusin kita, ayoko sa mga pa-shortcut, pwede namang “asan ka?” magkapareho lang naman sila ng dami ng letrang ginamit diba?… kung sa tingin mo cute yon, pwes hindi… nakakairita sya. pero dahil may kanya-kanya tayong trip o cge, pwede kang patawarin, as if may paki ka….

balik sa pagtatype… iniwan ko sya sandali, nakikipag gyera kami ng housemate ko sa mga ipis… di ko alam ba’t may ipis sa apartment namin, every month naman kaming nagpapalinis…..hmmm, ginawan namin ng teorya ng housemate kung geologist, since wala namang tectonic movement na nangyari, normally nagsisilabasan ang mga ipis pag may isang nakakawindang na pangyayari sa kuta nila tulad ng mga kongresista… una-unahan sa palusot wag lang maipit sa kuta(sumemplang topic ko), balik sa ipis, kaya ang teoryang nabuo ng mga nagpaka-ala einstein na mag housemate ay ganito… malapit ng umulan…. o dba?…palakpakan….asan namin nakuha yon? sa baul ng utak ng mga genius…hahahaha… serious mode, sensitive ang mga insekto sa pagbabago ng panahon… pag masyadong maalinsangan, sure yon uulan… magdidis-cuss pa ba ako about sa influence bakit may precipitation na mangyayari?…hmmm, tinamad ako eh!, i-rereserve ko na lang yon sa mga future students ko…hahaha

pero simula ng makilala ko ang housemate ko, pareho kaming gustong magpalit ng field of discipline… na-amaze ako sa mga geologist ang galing nila talagang mag-identify ng mga minerals… tapos ako naman sa mga dahon… kung sya nangongolekta ng bato ako naman dahon at seeds…. pwede kaming mag-usap whole night i-compare lang ang similarities at differences ng profession namin….ganun kami ka-adik…hahaha

wala lang pareho kasing rare professsion ang kinuha namin kaya sigoro pareho kami ng wavelength… natatawa ako dun sa sinasabi nyang tinitikman nila ang bato…wahaha, mas weird pa sila kaysa samin…atleast ang dahon pwede naman talagang kainin… sinong di pa nakakain ng dahon… im sure you did, ayaw mo ng gulay?… hahaha, isipin mo nalang parang kumakain lang ako ng gulay minsan, but a raw veggetable, tapos fresh from harvest kasi inakyat namin sa puno makakuha lang ng sample….hahaha.

o tama na, pagod na ang kamay ko…bahala ka na, paano iintindihin ang mga pinagsusulat ko, isang congratulation lang ang makukuha mo…haha, congrats umabot ka dito…pero teka, tama ba, congratulation or congratulations?…haay! ewan, umikot na ulo ko…hanggang sa muli…hasta la vista baby…….hehehehe

mag-kaibang landas

Standard

taon-taon may desisyon akong ginagawa para baguhin ang sa tingin kong di ko na kayang ipagpatuloy na paglalakbay… hindi ako humihinto… pinapahinga ko lang ang pagal kong katawan. Minsan may pagkakataong kelangan iwanan ang mga bagay at pangyayari para gumawa ng sariling landas na matatawag mong sa iyo. Walang imposible, oo wala nga, pero madaming pagkakataong aakalain mong imposible ang mga pinagdadaanan mo… takot kang mag-isa pero iyon ang nararanasan mo. wala kang magawa kundi tanggapin ito, mahirap man pero nalalampasan… mabigat man pero nakayang dalhin at pasanin ng walang tulong na hinihingi ńinuman.

gusto mong sumigaw na ayoko na!!!! pero dapat ba?, lahat tayo naranasan ang mag-isa. May mga taong isang tawag lang kaya ng ibigay ang hinihingi mo, kayang ibigay ang buong oras na kelangan mo… pero bakit mo ginustong wag tawagin ang pangalan nila?
dahil takot kang makita ang kahinaan na meron ka…. pero alam mo ang maganda? iyon pagkakataon nalampasan mo ang sa tingin mong hindi mo kaya…. masasanay ka rin… dahan-dahang maging gamay ang mundong iyong pinagdesisyonang tirhan.

wala akong responsibilidad sa ibang tao, tanging responsibilidad ko ang sarili ko… ang pagbibigay ng respeto at pagmamahal sa pamilya at mga kaibigan ay kusang ibinigay, walang pagpipilit at hindi kelanman itinuring na malaking kargo ng isang pagiging ako.
madaling magbigay kung itoý parte na ng pagiging ikaw. walang hinihingin kapalit, walang hinihintay na magbibigay ng mga hinahanap mo.

pero sa pag-hahanap ng landas na hanggang ngayon ay kasing labo pa ng alkitran, may mga taong kelangan mong palampasin, kelangan iwanan, at umaasang mababalikan pa. Gusto kung itanong kung ang parte ko ba sa buhay nila ay isang manlalakbay lang na pwedeng makabalik at pwede ring hindi na kaylanman man? pero ayoko… mas gusto kung isiping kaya ko pang balikan ang mga pahinang lumipas na hindi gamit ang memorya kundi mismong makita at makasama ang mga naging kaibigan at kakilala.

mahirap mamaalam, pero kelangan, mahirap mag-panggap na okey lang kahit hindi… at mahirap mag-iwan ng ngiti kung mismong ikaw ay may agam-agam na sa pag-alis ikaw ay magiging malabong manlalakbay sa buhay ng iba.

Mga landas man ay magkaiba, umaasa ako sa muling pagkikita.—–aninipot

a valentines for single

Standard

I’m wondering why valentines should be celebrated with a partner?

Why is it special?

Iśnt it can be celebrated with yourself?

If walang magsasabi ng I Love You, eh! Di gawin nating I Love Me… viola! Ganun ka simple, solve na solve pa.

Isa ako sa mga taong nangagampanya para tanggalin ang pausong valentines for lovers……. why not change it to “Valentines to Celebrate Ourselves”?…..
hindi ito for a selfish reason, pero mas maiging i-celebrate ang araw ng mga puso para sa pagmamahal sa ating sarili.

Mas madaling magmahal kung ang taong nag-aalay ng pagmamahal ay mahal ang sarili mismo……

It is easy to give love if youŕe full of it….. pagmamahal na lumabas sa iyo dahil puno na ang sisidlan ng iyong puso….hindi ito excess love kundi pagbibigay ng kung anong meron ang iyong sarili.

Nakiuso lang ako kaya may entry ako para sa araw “daw” ng mga puso…. ang masasabi ko lang ay

“hurray! To the Single!…….hahahaha

pagod na akong makarinig ng loveless sa valentines, ZERO, o kaya firing squad…. ang i-celebrate ang valentines day kasama ang sarili ay isang malaking pagsubok sa iba… pero sa akin, maning-mani lang yan… walang magbibigay ng flowers?… eh di bibili, walang chocolates? Gagawa ako…homemade at may unique na design pa… ngunit di para sakin lahat ng yan, sa mga kaibigan at mga nanay-nanayan sa office…. makita ko lang na napangiti ko sila… oks na oks na ang balemtyns ko…. mas masarap magbigay sa mga taong nakikita mo talagang na-aappreciate nila ang mga simpleng bagay na bigay mo…

pinaka masaya na akong marinig ang boses ng nanay at tatay ko… makasama ang mga matagal nang di nakitang mga kaibigan….. at maglakad sa kalsadang dati kong nilalaran kasama ang malamig na hangin… kaya maagang pagbati sa araw ng puso sa iyo… nawaý masaya ka sa araw na ito…. mwuah!!!!!!

dance with me in imaginary Waltz.

Standard

ang kagandahan sa araw-araw na pagcocomute sa jeef, bawat araw bagong karanasan at bagong eksena ang nakikita sa buhay ng mga ordinaryong pilipino. Tulad nalang kahapon, sigoro mapag-obserba lang ang butihin nyong lingkod o resulta lang ng kawalan ng magawa, si mamang traffic enforcer, nakuha ang pansin ko…. wala naman syang ginawa kundi mag maneuver ng daang sasakyan.

ang nakakatuwa lang sa kanya, para syang sumasayaw habang nagbibigay ng hudyat sa kung sino ang hihinto at lalarga, may pattern ang galaw ng kamay at paa…

1,2,3…….1, 2, 3….. (bilang ko habang pinagmamasdan ko sya) tapos biglang naalala ang bilang ng pagsasayaw ng waltz).

1,2,3…….1, 2, 3……(may saliw na na musika sa ulo ko habang ini-imagine kong sumasayaw sya ng waltz).

binilang ko talaga ang movement nya… ang saya, para akong nakadecipher ng isang napakatandang uri ng lengwahe.. gusto ko tuloy alamin ang formula ng galaw nya….kung isa syang dancer sya ay sumasayaw ng napaka graceful… punong-puno ng buhay at kulay kahit sa gitna ng mausok na kalsada…. saliw sa musika ng busina at iba’t-ibang uri ng tunog ng sasakyan.

wala! nakakatuwa lang, galing sa maghapong trabaho tapos napansin mo ang isang tao sa isang rhythmic movement…. though alam ko, universe moved in a rhytmic way, how much more to us humans… para lang isang accomplishment for the day….. napakasimpleng bagay pero minsan di pa nabibigyan ng pansin… masyado na tayong pre-occupied sa mga abot-langit na mga pangarap, lubog sa sama ng loob at naghahabol sa sa standard ng buhay na nilagay natin sa taas ng ating mga ulo.

simpleng eksena pero pumawi sa pagod kung katawan….

mababaw lang ang kasiyahan ng isang aninipot, simpleng bagay na nakakapagbigay ng ngiti…. oks na oks na parekoy… itoý ginto na sa tingin ng isang tulad ko.

chuchu(walang maisip na title)

Standard

blags! blags! blags!…walang katapusang ingay…hilong-hilo na ako…waaaaah!
nirenovate ang katabing opisina, at wala akong ni isang nagawang trabaho… ayoko ng ingay! tapos.

tamad ding akong mag-isip ng isulat dito, as if naman nag-iisip talaga ako ng isusulat….hahaha, di uso sakin ang draft.. kung anung pwedeng ibasura dito yong ang tinitipa ko, yon naman ang purpose bakit nag-eexist si aninipot…. hmmm, tinatamad ka na ba?..dahil ako matagal na, simula ng pinanganak ako, tamad as in tamad.

gusto kong magkwento if ayaw mo, sige pwede ka nang lumisan, as in tuluyang lumisan sa mundo(curse yan ni aninipot, hala!)

kahapon, may lakbay aral kaming ginawa…. environmental awareness chuchu sa mga first year highschool….. at mukhang wala pala akong tolerance sa mga maiingay na bata…. pero isa din pala ako sa mga naging pasaway nung lecture…. hindi ako ang nag-lecture, sinama lang ako ni boss para mag-observe, para next time ako na…waaah! kaya ko kaya?… college students kaya ko pero yong mga nasa edad ng 12 at 13… di ko masagot….. pero muntik na akong ma special mention, eh! kasi po, nasa likod ako habang naglelecture si boss, todo chika din ako sa mga luvlyf nung mga bata…hahaha, pasaway as in pasaway…pero sarap bumalik sa edad na yon…..parang ang gaan ng mga buhay nila, lessons, projects, baon at crush lang ang problema nila…diba? sarap bumalik sa stage na yon.

anyway, gusto ko sanang isa-isahin ang ni-lecture ni maam kaso sinuka na ng utak ko ang topic…hahaha, biodiversity, geohazard, environmental situation of the philippines, endangered species, landfills, climate change,environmental laws at kung anu-ano pang related sa environment…mag tanong ka na lang baka masagot ko ng maayos kaysa isama ko pa dito.

pero natuwa ako kasi may isang first year student na ang IP(invetigatory project) ay tungkol sa giant clam, Tridacna gigas in particular… and hopefully manalo ang research nya nationwide para madala sýa sa Brazil…

Tridacna gigas is one of the most endangered species among the giants clams, they were filter feeders in marine ecology so imagine its contribution to marine lifes… para silang mga martyrs, sila ang sumasalo ng toxic at tinatago ito sa kanilang kidney, kaya bawal kainin ang part na ito…pero bawal na silang kainin pwede kang makulong at magbayad ng 100k for just eating giant clams.

but Tridacna species are not the one who bear pearls… oyster clam yon…. hmmmm, nag-iisip ako? saan pwedeng makakita ng oyster clam?…hahaha