Monthly Archives: March 2010

pagpapalaya sa kalapating mababa ang nasimulan

Standard

Babae, ginawa ka upang maging kabiyak ng lalaki sa mundo.
Ito’y sinunod ng ating mapanghusgang lipunan, ikaw man ay may paninindigan o umaayon lang depende sa agos ng higit na makapangyarihan.

Ang dikta ng lipunan ay manatili kang malinis, huwaran ayon sa panlasa ng karamihan, ngunit sino nga ba ang higit na nakaka-alam ng katotohanan?

Ikaw na pinagpalit ang dangal para sa mga sikmurang walang laman? o sila na nagugutom sa tawag ng laman?

Ang mapanghusgang mata ng tao ay umayon lang sa pagiging gutom sa markang mas mataas sila, mas higit na malinis, mas higit ang katanyagan at sa balat-kayong respetong inaasam.

Ngunit wala ka nga bang respeto sa sarili?

Tanging ginawa ay ibenta ang naiwang meron ka, di mo naman ninakaw ang ibinigay mo dahil iyon ay iyo.

Anong kaibahan sa Agilang nag-hihintay ng biktima? sa iyo bilang kalapati na nagbibigay ng pansamantalang langit sa iba.

Agilang dadalhin sa himpapawid ang biktima para sa gutom na sikmura o ikaw na nagpapakain sa mga gutom na kaluluwa?

Pekeng ungol, haling-hing at haplos ay musika sa tenga ng iba, ikaw ba’y di nagsasawa sa pagpapakalunod sa ganitong saliw na musika? sa ritmong salapi ang nagdidikta.

kalapati, may pag-asa ka!
kulay mo ay puti, may mantsa man, ngunit sa puso’y iniwan sapat na matuto kang humakbang mula sa kinalulugmukan.

Huwag hayaang makulong sa hawlang walang kandado, asan na ang mga pak-pak mo? kelan mo matutunang ikampay ito? lumipad ka para lumaya.

hanggang kelan ka mag-papaalipin sa maskara ng kadiliman?

Desisyon mo ang pagbabago.
lalakad ka ba sa landas na may ilaw o mananatiling taga-tanglaw sa may ilaw habambuhay.

Babae, higit kang pinagpala kung ang sarili ay pina-apakan para may isang aakyat mula sa hagdan ng kahirapan.
Pero wag hayaang buong-buhay ay yurakan.

huwag masilaw sa sinag ng araw, dahil kakabit nito ay pag-asa, wag ipikit ang mga mata, pwedeng pansamantala upang sa pagmulat masisilayan ang ganda ng umaga.

isang mapagpalayang buwan ng mag kababaihan, kaibigan!.

Advertisements

ikot ng sikot sa ipot at nakatok.

Standard

BABALA: ang di makaintindi boplaks.lol

umiikot
iikot
hanggang sa mahilo sa pag-ikot
may nakita ka ba sa pag-ikot?

sikot
pasikot-sikot
hanggang sa maipot
may napala ba sa pasikot-sikot?

katok
may katok, kumatok
hanggang sa mapuk-pok
may nagbukas ba sa pagkatok?

si aninipot ay umikot
ng pasikot-sikot
hanggang sa tamaan ng ipot
at nakatok.

tatay ko

Standard

hindi ko alam kung bakit, pag-gising ko ang unang pumasok sa isip ko ang aking ama, missed ko na pala talaga sya.
si tatay kasi tuwing tumatawag ako, di kami masyadong nag-uusap, namimiss nya lang daw kasi ako…. kung pwede nga lang daw wag na akong umalis samin… kahit buong taon akong palamunin okay lang… pero ako bilang galang anak, di kayang pigilan.
naiisip kung, natatakot sya sakin, nag-iisang anak na babae pero pinaka-malakas daw ang loob na mamuhay mag-isa, malayo sa kanila.

anong magagawa ko, stagnant ako pag nanatili ako sa bayan namin, di kayang tuparin ng pananatili ko doon ang mga pangarap ko, pero alam ko, uuwi parin ako, sino ba ayaw, wala naman sigoro.

si tatay, masarap magluto, tuwing uuwi kaming lahat, sya ang taga-luto, sigoro lambing din nya iyon samin… yong isang kapatid ko nga may isang pagkain na kakainin lang nya pag tatay ko ang nagluto, ang arte nya no?…pero sya ang aking mentor sa kusina, natuto akong maluto dahil sa kanya…madalas parang isang judge sa cooking contest pag tinikman na ang luto ko.

jack of all trade ang tatay ko, di man sya nakapagtapos ng pag-aaral, pero edukasyon ang tanging pamanang maiiwan nya, di man sya tapos sa isang unibersidad pero walang makatatalo sa pag-aaral nya sa “school of experience” pinilit nyang matuto para samin.
si tatay bilang kaibigan, di sya hadlang sa anumang kursong pinili ng mga anak nya, hindi bawal ang boyfriend, adviser ng mga kapatid ko sa ligawan at isang malapit na kaibigan sa mga nagiging girlfriend ng kapatid ko…. ganyan ka cool ang tatay ko.

tuwing naaalala ko ang contest namin sa paglalakad pauwi ng bahay, ang tatay ko hihinaan ang paglalakad matalo ko lang sya… alam ko sinadya nya yon. Ang madalas na pagiging karpintero nya na walang bayad sa bahay-bahayan ko, kaya madalas ako ang may pinakamagandang bahay-kubo sa mga kaibigan ko…waah! missed ko na talaga tatay ko.

nung grade one ako, may project kaming i-drawing ang buong pamilya, iyak ako ng iyak kasi kahit anong gawin ko istik-istikan na tao ang drawing ko, si tatay ang gumuhit ng pamilya namin…yehey! ako ang may pinakamagandang drawing, kopyang-kopya kaming lahat, kaso ninakaw ng klasmayt ko ang project ko… buti nalang tapos ng ma-check ni maam..

di takot sumubok ang tatay ko, kahit di marunong mag table tennis sinubukan nyang matuto para may kalaban ang kapatid ko tuwing magpapraktis sya..ngayon, champion na ang kapatid ko sa table-tennis ng school nila…

isa lang ang di naman kayang talunin sa kanya ang makipag-argumento at ang larong chess… nakkikinig naman si tatay kaso minsan matigas ang ulo, sabing wag na syang uminom tapos ang sagot “eto lang naman ang tanging bisyo ko”, oo nga,pag nakainom wala man lang kaming problema, matutulog kung di na nya kaya.. kaya ang ginawa ng mga anak, ayan lahat kami nakikipag-inuman sa kanya… “lesson sa pakikipag-inuman, wag na wag kang susuka kung ayaw mong masapak ni tatay”…hehe, yan ang usapan naming magkakapatid, pag di na kaya, tama na, masam ang sobra sa katawan.

hindi nagmumura ang tatay ko, sya pa lang ang taong nakilala kung may pinakamahabang pasensya, never kaming nakatikim ng palo, lahat dinadaan sa masinsinang usapan…kung di nya kaya, papatak lang ang luha nya…

magaling syang kumanta at mag-gitara, minsan nagigising na lang kami na kumakanta sya ang hawak ang gitara, lalo na pag maulan…sa kusina sila lang madalas ng nanay ko nag-gigitara sya at kumakanta habang nagluluto ang nanay ko, minsan nga dalawa pa silang kumakanta, lahat yata kami inidolo sya sa pag-tugtog kaya sigoro lahat kami marunong mag-gitara… grade six ako nung magsimula akong magpraktis tumogtog, strikto ang tatay ko sa pagtuturo, sabi nya dapat kantahan ko at araw-araw daw akong magpraktis…kaso inabutan ng katamaran kaya hanggang ngayon, kung paano ako tumugtog ng gitara noong hayscul pareho parin hanggang ngayon…haha, walang improvement, di tulad ng mga kapatid ko, kuya ko nga 12 string guitar na ang pinag-iiponan…o ha! ako? stagnant, di sigoro para sakin ang gitara.

wala pa palang father’s day… pero ano ngayon gusto kung isulat ang tatay ko…. basta missed ko na sya…

virus ng utak ko

Standard

isang buwang di mawala sa isip, isang buwang pinaghirapan, mawawala ng ganun-ganun na lang… buhay nga naman.
hinabaan ang pasensya, nakipag-patintero pa, mabuo lang, tapos mawawala lang..
alam mo bang iniyakan kita, kahit makalbo ang isip, hinayaan wag ka lang mapintasan.
kung kelan patapos na, kung kelan malapit na malapit… ayon! naglaho bigla..

WALANGHIYA KANG VIRUS KA!!!!!… bakit sa lahat pa ng file, sya pa ang inangkin mo?…wala kang awa!!
alam mo bang trophy ko ang masterplan na eto… tapos ngayon….huhuhuhu

ninakaw mo!!!… ano ngayon, balik sa simula?

ayoko nang mag-trabaho…lugmok na ako…

sampayan ng salita

Standard

BABALA: Reading this post is dangerous to your mood…. lol, lukring lang.

okey, eto ay sampayan ng mga salita, anuman ang mga maisulat dito ay di ko alam bakit ito ang mga tinipa ko, walang draft, go lang ng go… ready?

simulan natin bakit ako gumawa ako ng post dapat hindi, pero dahil nagising akong masakit ang ulo kaya hayaan mo ko… pampawala ng sakit ng ulo ang pag-bablog, agree? kung ayaw mo, cge.. paki ko, umaandar ang katarayan kaya bahala ka na paano i-digest ang mababasa mo, kung mapapagtyagaan mo to…hehehe

scratch muna…testing, mic test…

o sya, pwede na ba akong kumanta, este tumula pala…pero ang alam ko lang na tula ay iyong “ako’y tutula” sample?

ako’y tutula, mahabang-mahaba
ako’y uupo, tapos na po.
bow.

may isasampay ka ba?

naalala mo yong bugtong na “hindi hari, hindi pari, ngunit ang damit ay sari-sari”. tama ba? ang sagot ay tadadantadan….. SAMPAYAN.

wala lang…masarap mag sampay ng mga salita, iba-iba tapos ikokonek mo sa ginagawa mo, tulad ngayon, kumakain ako ng chocolate, pampa-uplift daw ang matatamis, pero ako, nafrustrate…kulang eh! penge na lang ako ng tsokolate…haha
anong lasa ng tapoy (as in rice wine)? curious ako, kaso di daw pala pwedeng ipa-LBC ang kahit anong klaseng liquid, kaya eto maghihintay ako sa panahong makakapunta ako ng Benguet… pero if may marunong gumawa, turuan nyo na lang ako…hehe, pwede?

may napansin ako, madalas akong mag-ikot-ikot sa blogosperyo, nahahati pala tayo sa iba’t-ibang grupo, kumbaga may kanya-kanyang tribu, may masasaya, meron ding mga emo at kung anu-ano pa, pero gusto ko dito, lahat tsismoso/tsismosa este machi-chika, madami akong natutunan sa mga talakayan… kanya-kanya paniniwala pero nananatili ang respeto sa opinyon ng bawat isa.

alam ko, minsan sa mundo ng blogosperyo dapat may angas ang mga artikulong ginagawa para may babasa sa gawa mo, pero paano ang mga taong walang mailabas na angas sa katawan, minsan nalulula ako pag nakakabasa ng sobrang sampal na emosyon, nalulunod ako kung paano isulat ng iba ang nararamdaman nila… hindi ko alam paano nila naisusulat ang ganong kagandang obra… pero alam ko sa bawat titik na nailalapat may kasamang sakit, pangungulila, kaya maswerte parin si aninipot, di pa nya lubusang naramdaman ang pagkalugmok, ang pagkabigo, ang hapdi… kaya ako ay naging isang insektong may dala-dalang maliit na ilaw… wala lang cute kasi pag may umiilaw, kahit saan pwedeng mag-disco, kahit saan pwede kung basahin ang mga dala-dala kung libro….gusto ko nga palitan ng ilaw, bukas blue, next day yellow , tapos red naman…sana may rainbow ano?….sabog na talaga utak ko….hahaha

sandali, pahinga ka muna sa pagbabasa, pahinga rin ako sa pagtipa…hehe, may naisip akong isulat sa masterplan na ginagawa ko..

ayan! may nagawa din akong kunting trabaho… sa tingin ko di talaga ako bagay sa trabahong apat na sulok lang ng opisina ang nakikita sa buong araw, kelangang kung lumipad…. kaya lilipad ako, sama ka?… sa totoong kagubatan, haays! excited akong magturo, nakakamiss mag-aral sa gabi, nakakamiss ang galaan sa field, kunting tiis na lang ….

binalikan ko ang inilapat ko dito, parang walang kwenta pero may babala naman kaya okey lang…ayoko munang magseryoso, sa ngayon pwedeng-pwede akong sumali sa contest na paguluhan ng utak…halo-halo, rumble na kung rumble, pero masaya pala, para akong luka-luka.

nagbibilang na ako ng araw, may malaking ekis na nakalagay kung kelan ako uuwi, yahoo… uwian na, excited, excited, excited, bilangin mo ulit…tatlo diba?…times three ang excitement ko..gusto ko sanang ipasa kaso di ko alam pano i-send… kaya basa ka na lang.

kumusta ka? kumusta buhay mo ngayon? may isasampay ka ba? sampay na….hahahaha

puso ng isang manlalakbay

Standard

Ang buhay ay isang walang katapusang paglalakbay. Bilang tao, ikaw ay binigyan ng kalayaang piliin ang daang tutungohin. May pagkakataong kelangan mong maging isang mandirigmang susukatin ang tapang, nasusugatan, nanga-gailangan ng pahinga upang sugat ay maghilom at magdesisyong susugod pa ba o titigil na.

May panahong wala kang pagpipilian kundi maglakbay mag-isa, suot-suot ang sapatos o kaya’y tsinelas at minsaĆ½ nakaapak pa. Sa ganitong paglalakbay mas madalas kadiliman ang nakikita, mangangapa,natutumba, sari-saring balakid na halos ikapugto ng hininga ngunit lahat ng iyon nasa iyo parin paano mo hahanapin ang ilaw na gagabay. kung ang ilaw na tatanglaw ay pwedeng kapitan para makalabas sa kadiliman, sige humayo ka, walang mawawala kung may paniniwala.

Sa bawat hakbang na ginagawa may makikilalang tatatak sa iyong puso, ang iba nga’y may kasama pang pilat na maiiwan, nasa iyo kung paano at ano ang magiging kulay mo sa kanilang buhay, pwedeng puti, pwedeng itim at lalong pwede ang kulay rosas…. pare-pareho kayong manlalakbay, sa kalaunan may mamamaalam, may makakasama at meron ding kuntento na sa lugar na kinaroroonan nila.

Sa bawat sambit ng pamamaalam, luha ay di maiwasang papatak, takot na sa alaala nila ikaw ay mabura pero walang magawa, pag-usad ay kelangan. Pipilitin ulit na buoin ang puso, minsa’y hahayaan pang balutin ng yelo upang pansamantalang makalayo, lalakad na walang lingunan, umaasang sa panahon ng iyong pgbabalik ang dating daan ay di parin nagbabago.

Sa oras na ang laban ay para sa pangarap, bawat hakbang ay may kapalit, pawis, luha at pangungulila. Di alam kung pagiging agresibo o pagiging kalmante ang daan sa pag-akyat kaya wag kalimutang timabangin, kilalanin ang sarili, alin ang susundin? dikta ng puso o isipan? alin ang mas matimbang?

Lahat tayo ay may gustong abutin, lahat tayo ay may bagaheng dala-dala, problema sa pamilya, problema sa pera at problema sa pag-iisa. minsa’y kelangan lumipad, lumangoy, tumakbo at maglakad ngunit anuman ang mangyari paniniwala’t lakas ng loob ang pinaka-solidong sandata.

Wag matakot mag-isa, basagin man ng iba ang puso mo, mabali man ang prinsipyo mo, tanging ikaw parin ang pupulot para maging buo ulit ito. Iwanan ka man ng lahat, lumuha ka mang ng sangkatutak, may puso paring pipintig sa iyo.. iyon ay ang puso mo…

sa bawat paglalakbay, matutunan mong mahalin ang sarili mo, di ka nya iiwan…peksman!.

gamu-gamo

Standard

kung ang gamu-gamo ay nahahalina sa liwanag na likha ng apoy at kadalasan ay sila mismo ang dahilan bakit sila ay natupok nito, sana’y ganun din ang magiging sitwasyon ng mga politiko dito sa atin. Masarap isiping sila mismo ay literal na masunog sa apoy na mismong sila ang may gawa ngunit hindi, sila ay mga “fire-tolerant species”, kaya nilang sumayaw sa mismong apoy, nasusunog na nakukuha paring magmukhang malinis kahit puro uling na ang nakikita ng mga tao.

Ito rin ang nakakalungkot sa atin, madalas kulang ang ating paninindigan sa mga binibitiwan nating salita. Tulad kay Gloria, bukambibig na ayaw na ayaw sa kanya ngunit bakit pag sya ang bibisita sa isang probinsya lahat halos nagkakandarapa makadaupang palad o mapiktyuran man lang sya.

kabaliktaran ano?

sigoro isa sa mga ugat ng ating problema ay mismong nasa sarili natin, wala tayong matibay na prinsipyong pinaninindigan, at madalas wala tayong “isang salita”. Uulitin ko, walang isang salita.

kung ikaw ay nakasakay sa isang bangka, kalahati ng sakay nito ay hindi marunong lumangoy at nalaman nyong may butas ang bangka… kung sakali ikaw ay isa sa ‘di marunong lumangoy, anong gagawin mo? lalapit sa kakilalang marunong lumangoy di ba?, kahit may paraan pa namang pwedeng hindi malunod ang bangka…. nakita mo ang gusto kong ipakita?… instinct na ng tao unahin ang sarili nya, unahing iligtas ang sarili kaysa iba… mas sanay tayong magtago sa pagiging ligtas kaysa magpaka-bayaning at unahing iligtas ang iba.

ikaw? kaya mo ba?