Monthly Archives: April 2010

yay! scary

Standard

naniniwala kayo sa aswang?

kasi ako dati hindi, tapos kaninang madaling araw, mga 2:16 yay! may parang lumilipad sa bubong…as in kampay talaga ng pakpak..

dapat di ako maniniwala kasi may wildlife management subject akong na-take dati… napag-uusapan namin ang mga nocturnal species… ung kagwang o flying lemur, naggaglide yon saka malaki na aakalain nating aswang…pero promise! nasa gitna ako ng city…paano mapupunta ang flying lemur dito…

weeh! sabihin nyo nang matakutin ako, pero my goodness bukas na bukas kaya ang bintana ng room ko… tapos magigising ka nalang sa ganung tunog…okey lang sana if may manok ang kapitbahay namin…pero wala as in zero..o diba?

lumaki ako sa probinsya pero never kung na-experience na makarinig ng ganun… sana owl nalang o kaya phil. eagle pero hindi talaga…. sinilip ko pa..wala akong nakita pero may kampay ng pakpak…waaah! di parin ako maka get-over.

iniisip ko baka may buntis sa kapitbahay namin… at meron nga kaya possible ang sinasabi kong may something evil creature na lumilipad kanina…

try kung hintayin mamaya, at kung meron man, naku magsasabit na talaga ako ng bawang sa bintana….hahaha

saka ung ginawa kung orasyon…WAKA WAKI WAKIKA!
haha, tingnan natin kung tatalab ang power ni aninipot…tsaraaan! na-excite ako bigla…wahaha, magiging aswang buster ako mamaya…

empel ka?

Standard

gusto kung kalimutan na marami akong kelangang gawin, walang iisipin para di ma stress pero tsong tao lang ako… madalas managinip na sana walang ginagawa pero kayang palipasin ang oras na di ka naiinip. parang ang tamad no?… pero ganun talaga.

ayokong makulong sa drowing na mundo, ayokong malunod sa isang pangarap na di ko naman kayang abutin… pero gugustuhin kung wag magpahinga kung nakikita ko namang maabot ko ang pinapangarap ko.

madalas tinatamaan lang ng katamaran, pero may mga bagay na pilit kang pinapatayo, wala kanang choice kundi go…sige, bukas na lang ako titigil… pero sa totoo lang ayoko ng ganun, gusto kung maging tamad paminsan-minsan para makita ang nasa paligid ko, makuntento sa pagiging simple, walang kumplekasyon.

ang sarap ng buhay na nag-aabang ka lang ng meteor shower, kaso kung kelan may pagkakataong panoorin ang bongang-bonggang ulan ng bulalakaw saka naman biglang lumabas ang mga higanteng ulap….haays! nabasag ang trip.

pero totoo, sa mundong ito, kelangan nating maging bukas sa lahat ng pwedeng mangyayari, sino nga ba ang nakaka-alam sa susunod na teleserye? wala diba?…pwede ngayon, pwede bukas tatamaan tayo ng baseball bat sa ulo at makalimutang may ginawa tayong sariling mundo.
paunahan lang yan, depende sa diskarte sino ang makaka-home run, ang nag-eenjoy mananatiling player, ang hindi may pagkakataong umeskapo, mghanap ng ibang laro kung saan mas higit na makakabisado ang labanan.

sa laro ng buhay, pwede kang star player, pwedeng suporta lang, depende sayo…pero mas maganda parin ang laro pag marami kayo, kuponan ang labanan, may masasandalan ka, may kasama sa pag-iyak sa panahon ng kabiguan, at maraming makakasama sa pagtalon pag nagtagumpay.

empel ka? (sali ka?)

saranggola sa ulan

Standard

may pag-asa bang lilipad ang saranggola sa ulan?

eh, lilipad ng walang taling nakakabit dito? mas higit na malaya ang paglipad pero bubulusok at bubulusok din. walang direksyon kasi walang nagbibigay ng direksyon…

ikaw, ako, tayo… pare-parehong mga saranggola…. di pwedeng mawalan ng tali dahil pag bumagsak, walang maghahanap. walang tatanaw, walang aakyat sa puno pag sumabit.

saranggolang may kanya-kanyang kulay… depende sa humahawak, depende sa taling ikinabit, may singnipis ng sinulid, mahaba pero madaling maputol, may makapal pero di lilipad sa taas ng alapaap.

mas malakas ang hangin, mas mataas ang tyansa ng paglipad.
maaraw man o makulimlim, pwede paring lumipad.

pagdating ng ulan, pwede pa ba?

pwede, pansamantala hangga’t mas malakas ang hangin kaysa buhos ng ulan.
pagtuluyan ng nabasa, pahinga dahil bukas may araw na…

saranggola ulit, malayang lilipad na di nakakalimutan ang taling humahawak.

abril at mayo

Standard

summer na pala ngayon… wala lang di ko na sya napapansin, di tulad nung nag-aaral pa, excited kasi may bakasyon, pero dalawang bakasyon ang gustong-gusto kung balikan… hindi sya bakasyon grande, nataon lang na summer sya nangyari… una yong review for board exam, ayokong magkwento, boring yon… puro aral ang nasa isip ko.. bait-baitan.

pangalawa, during summer practicum, para sa ibang nag-aaral ang sa inyo kadalasan nasa opisina, kami hindi, alam mo na sigorong graduate ako ng forestry, so what would you expect?…mamumundok kami…yehaaa!… nahati ang klase namin sa tatlong location, Bohol, Camiguin and Agusan del sur… o ha! asang grupo ko?….. syempre sa agusan, yon lang ang tanging malawak ang kagubatan sa tatlo… nauto ako ng practicum coordinator namin, mas madami raw akong matutunan kasi logging company ang pupuntahan namin sa agusan… well yeah! medyo may natutunan ako.

1. Wag agad inumin ang gamot na ibinigay sa inyo, lalo pag sinabing one dose ang pag-inum ng sangkatutak na gamot.. Bakit? dahil apektado kami sa pananakot nilang baka magka-malaria kami dahil dating malaria infested area ang pupuntahin namin. may binigay saming anti-malaria na gamot from health center, sabi nila isang inuman lang…lahat kami nag-react, “sure maam? one dose lang to?” sabi nila oo, dahil counted na daw nila ang milligram na itatake by person… so kami dahil takot nga, sige inom… imagine anim(6) na tig 500mg at anim din na tig 250mg… i-add mo… 3500mg in one dose… ano sa tingin nyo nangyari?..lahat kami bangag… ayoko ng ulitin ang ka-engotan na ginawa ko…instead na excited para sa first week na field lahat kami may sakit, lahat kami isinuka ang nainum… meron pa, engot tlaga, dahil di ko kayang inumin lahat ng iyon coke ang substitute ko ng tubig para di mapait. waah! at ang masaklap, pag gabi na, wala man lang lamok… so ano pa at uminom kami ng sinasabi nilang gamot na muntik ng pumatay samin….haays!

2. natuto akong mag BIDDING…. isang card game na minimum of four ang player then maximum of ten, ang saya!.. nooong nasa concession area kami, walang kuryente, 5 days ang 4 nights kami doon, may dala ng pagkain for the whole duration, 3 consecutive weeks naming ginawa…. buti nalang may log houses sila, may matutulogan kami.. walang pustang pera, pagkain lang, kung sino ang apat na may lowest score, sila ang maghahati sa bet na pagkain, so every weekend fiesta…hahaha, lahat na yatang pagkain na meron don sa place pinagpustahan na namin…halo-halo, fried chicken, pati every ingredients ng fruit salad basta masarap pasok!..haha

3. natuto akong mag-luto gamit ang kahoy, di ako marunong mag-paapoy ng kahoy promise!, dati kasi pag nasa fieldtrip kami, usually na ginagamit namin ay mga sanga ng Benguet pine, kahit buhay ang kahoy pwede itong sindihan, may turpinetine kasi ang ito, di na kelangan ng ga-as..(para madefferentiate mo ang benguet pine from mindoro pine ay bilangin lang kung ilang needle ang dahon nya… ang benguet ay tatlo at mindoro ay dalawa lang).

4. minsan mas mapagkakatiwalaan pa ang mga taong pasaway sa pag-aaral kaysa doon sa mga matatalino talaga… pag nasa field ka, diskarte ang kelangan, bawal ang maarte, maglalakad ka ng halos buong araw sa kagubatan…yong mga feeling superior madalas walang ginagawa, madami ring sipsip…basta! yong mga taong di mo aakalaing walang pakialam ay higit na may pakialam pala…hindi nang-iiwan… pag nasa panahong mahirap na ang activity, doon mo makikita ang may diskarte, ang mga kulelat sa exam, doon mas mapagkakatiwalaan…magkaiba ang mundo sa loob ng silid aralan kaysa sa labas… may di masyadong magaling pero sa aktual isang totoong magaling.

5.makakatagpo ka ng taong irerespeto mo, ako may isang taong kinaiinisan ko, lahat ng bagay nagkakatagpo kami, madalas di magkasundo, kinaiinisan lang, yon pala kaya di kami magkasundo kasi pareho kami ng ugali, ayaw patalo, gustong maglider-lideran…haha, una pa lang inaabangan na nila ang mangyayari, ang parating na gyera, pero himala…walang away, kung sino pa ang ayaw ko yon pa pala ang lubos na nakakaintindi sakin. ayoko nang mag elaborate…hehe, basta!

pagod na ako…. sasusunod na lang ulit, tinopak lang…hehe

ikaw sa panaginip

Standard

kasabay ng pagmulat ng mga mata ang pagsinag ng araw, sa unti-unting pagliwanag ng paligid nakita mo ang mga naglipanang mga paru-paro, naririnig ang mga huni ng ibon, ang tunog ng paghagod ng hangin sa mga dahon. nasa gitna ka ng ilog na nasa gitna ng kagubatan. sakay ng bangkang dahon. malinaw na malinaw ang tubig ang hanging umaga ay higit na nagpaganda sa pakiramdam. dahan-dahang umusad ang bangka, sumasabay sa mahinang agos ng tubig, sapat upang makita ang luntiang paligid, ang dahan-dahang pag-ugoy ay may hatid sa pakiramdam na parang batang ipinaghele ng kanyang ina sa duyan…

bago mahila ng antok bigla kang lumutang, paitaas, paimbabaw sa kaparangan, sa himpapawid, sa di malamang dahilan sakay ka na sa likod ni haring agila, nakikipaglaro sa lakas ng hangin, malamig ang dumadampi mula sa mga puting ulap..kay ganda ng paligid…. ikaw ang hari ng himpapawid. itinaas ang mga kamay upang higit na maramdamang ikaw ay malaya, bumulusok paibaba, bumalik sa itaas. ang kulay asul na karagatan, ang berdeng kagubatan, ang puting ulap ay abot ng iyong mga mata…mga bahay na parang tuldok, lahat pantay-pantay mula sa itaas.

sa pagtatapos ng araw, lumutang ka ulit, pabalik sa kagubatan, sinalubong ng mga alitaptap na unti-unting dumarami, sa pagtatago ng liwanag ang kislap nila’y higit na lumutang, nakikipagsayaw sa musikang dala ng hanging pang-gabi…tuluyang dumilim ang paligid ikaw ay ibinalik sa dahong higaan… hinihila ng antok, sabay sa pagpikit ang huling pagsulyap sa mga diyamanteng bituin sa langit.

Sarap maglakbay sa panaginip no?

so what….

Standard

who said im not mean? i am…

ayokong magpaliwanag….
nung umulan ng kamalditahan sa mundo, kalahati nun sinalo ko, hindi rin ako mabait sa mga taong sa tingin ko kelangan iuntog ang ulo dahil sa tigas nito.

i was once told by my closest friend that i am insensitive, and yeah! i did accept it.. i can also be the meanest among all.

i won’t say sorry if i think what i did is right, it might slap straight on your face and i don’t care. i don’t want to be hypocrite that i’m kind, im not, accept it, i always hurt other feeling because im tactless, sometimes my mouth speaks faster than my head.

ngayon, kaya mo bang tanggapin ang isang kabaliktaran ng aninipot na nakilala mo?

alamat

Standard

madami sana akong ikukwento tungkol sa bakasyon ko, kaso baka maiinggit ka kaya wag nalang muna…

natuwa ako kasi may ilan na palang tao na nakakilala kay aninipot… sa simula pa lang di naman ako nagblog para magkaron ng mga bagong kaibigan… wala lang, dahil sa inggit kaya ako nagsulat, pero masaya pala dito, inangkin ko ang buong pahinang ito, tinaniman ng mga puno, naghakot ng mga kapwa insekto, binasura ang emosyon, pinalipad ang pagkamakata at binuksan ang mga mata sa paligid, tsaraaan! ito’y naging isang munting kagubatan.

may tatlo sigoro akong taong pwede kung sabihing naging mentor ko (di nila alam na isa sila sa mga impluwensya bakit ako nagsusulat) una si talipandas (di ako maglalagay ng link, hahayaan ko kayong maghanap, lol) nagoyo lang ako ng isang kaibigan kaya ko binasa ang mga sulat nya, pampawala ng antok sa opisina….super astig ang nasabi ko pagkatapos basahin ang mga sulat nya, tapos natisod ako sa bahay ni lio loco sa ka-engotan ko… pero gusto ko ang timpla ng pagiging sarcastic ng mga sinusulat nya, ang galing ng pagkabasura ng galit nya sa mundo, tapos, tsaraaan! si kuya kulisap,di na kelangan mag-explain(hehe) konektado ang tatlo… sila ang alamat bakit sinilang si aninipot…

una, nangagapa
tapos nagulat ako nung may bamabasa pala ng mga binasura ko, di naman ako makata, di rin ako magaling magsulat, isa lang akong dakilang mambabasa…..kahit minsan di ako nag-iiwan ng bakas, pero binabasa ko ang mga sinusulat ng nagagalaan kung bahay..saka, hmmm..mag-eexplain narin ako bakit wala akong blogroll… tulad ng dating sinabi ko, di ko kelangan nun kasi kung magugustuhan ko ang mga sinulat mo babalik ako, kahit hindi nga, bumabalik parin ako baka sakali malalasahan ko na ang mga sinulat mo…

hindi ako supladita sa blogosperyo, ako pa nga ang nasusupladahan… wag nang itanong kung sino…basta, gala kasi… basta may oras lang, lipad na ako dito.

nakakatawa no? this is just a virtual world, isang malaking drawing sa una, hanggang sa maging isa nang mundo… tayo ang dahilan bakit may mundong ganito, masarap kasing tumakas sa reyalidad ng mismong buhay natin, sino bang ayaw magkaron ng pakpak? sino bang ayaw lumipad?… wala diba? masarap magkaron ng bagong katauhan, ng bagong maskara… panadaliang maglakabay sa mundong ikaw ang kukulay.

ang kagandahan, marami akong naging kaibigan at isa ka, ikaw na nagbabasa sa oras na to… o ha! mabait ako, bait-baitan…hahaha, wag mo lang hiramin ang pak-pak ko baka di mo na isauli eh!

may power din ako at magical dust… gusto mo ng wish? sige pikit ka…tapos mag wish…

tsadan…. hintay ka lang it will be granted…

sa uulitin…