Monthly Archives: June 2010

Protected: estranghero

Standard

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Advertisements

ako nga ba ang nakita mo o produkto lang ng imahinasyon mo?

Standard

ang pananatili sa kwadradong mundong ito ay desisyon ko, ginawa kong kagubatan ng pantasya dahil parte ito ng kagustuhan kung magkaroon ng kakaibang pagkatao. wag lang malinlang sa mga mababasa mo, dahil pwede kong baliktarin ang nasa isip ko, ilabas ang kabaliktaran ng nararamdaman at lalong pwede kong itago ang sarili ko gamit lamang ang mga salitang lumulutang sa kagubatang ito.

oo, lahat ng mababasa mo ay isang parte ng katauhan ko ngunit parte lang yan, hindi mo pa nakikita ang buo…wag akong husgahan sa isang simpleng nabasa mo lang o sa isang simpleng sagot ko.Alam nating pareho na may kalayaan nga dito ngunit lahat tayo ay may kanya-kanyang katauhan sa totoong mundo, ayokong paniwalaan mo na kakaiba ako tulad ng ayokong sagiin ang pakpak sa imahinasyon ko, dahil sa totoo lang ang pagiging diwata o prinsesa ay ikaw lang mismo ang gumawa, wala akong sinabing ako yon, at di ko rin inangkin ang katauhang yon…. lahat ng yan ay produkto lang ng iyong imahinasyon, ikaw ang humubog kung sino ako… depende ko pano mo ako nakita sa mga nababasa mo… oo minsan sinusuot ko ang maskara nila para pansamantalang kalimutan ang mundo sa labas ng kwadradong mundo, pero panandalian lang, sa oras na lumabas ako, tanggal na ang mahika at pakpak..balik sa suot na tsinelas, t-shirt at kupas na maong..balik sa pagiging isang ordinaryong mangugubat.

di ko nakaklimutan kung sino ako, tulad ng nasasaktan din ako sa mga nababasa ko, magkaiba man ang mundo, isa ang sigurado, may ibinigay ako.

simple lang naman ang gusto ko ngayon, wag paguluhin ang utak ko para di ka rin mapasama sa gulo..

maiba lang

Standard

ok, gagawa ako nang bagong entry para wala nang maka alala na may pinaghandaan ako, kasi po TALO..hehe, ngayon lang ako natalo sa isang contest na di ko dinibdib, pinagtatawanan ko ang sarili ko kasi di ko man lang na-enjoy..usually lumalabas ang pagiging competitive ko pero kanina wala lang, di pa kumulo ang dugo ko, tapos na…haha

ngayon..wala na kung gagawin, di rin makapag-isip, lutang lang…

nawala yong feeling makata mode ko, nawala din lahat ng sasabihin ko, ano ang mapapala mo sa pagbabasa nito?…WALA…WALA….WALA

maaga pa naman akong gumising at nagpaganda, kasi sabi ko, kahit matalo basta maganda oks na..hehe
erase! erase! erase!..ayokong mag-isip..

basta..magulo utak ko..hahaha, so yan na lang muna, baka kung anu-ano pa ang maisulat ko dito at pati ikaw magulo din ang utak.

eto na yata ang pinaka walang kwentang poste na nagawa ko…hahahaha

mabuti pang matulog nalang.. cge bye..mwuah!

paghahanda

Standard

may pinaghahandaan ako ngayong laban, tapos wala ng review-review, susugod ako ng walang ibang dala kundi kunting laman ng magulong utak na to, pero naman kasi hindi pa opisyal na isa ako sa magdadala ng pangalang ng sector na kinabibilangan ko kaya hayon, pabandying-bandying lang, natulog sa pansitan. kahapon lang opisyal na sinabi na isa ako sa sasali, o ha! wala ng choice, gusto ko naman kaya go, di uso ang pakipot pag ang laban ay nagpapabuhay ng katawang lupa ni ai-ai…hahaha

simula ng malaman ko ang balita, di ako makatulog, di rin ako nagtaka kasi normal na reaction ko yon, di ako sanay na di naghahanda, pero sanay akong sumabak sa laban na walang dala kundi lakas lang ng loob.. parang magkapareho lang pero magkaiba yan, kasi po ganito yan, ako ang taong gustong lahat organisado, lahat nakaplano pero madalas din na ang mga nangyayari ay wala sa plano.

pero kinasasabikan ko ang buwan ng hunyo at hulyo, bakit?..dahil madalas dito nangyayari lahat ng sorpresa sa buhay ko, lahat ng mga pangyayaring tumatatak kung sino ako ngayon… pero ang di ko makalimutan ay nung isang taon, dun ko napatunayan sobrang disiplinado pala ako sa sarili, kahit di man nakuha ang minimithing pangarap, naks! napatunayan ko namang kaya kung gumawa ng sa tingin ko ay dating imposible.

last year, pinagarap kung tumuntong sa Top ten para sa mga kumuha ng linsensya bilang linsensyadong mangugubat, ayon! di ko nakuha..haha, sa lahat ng pagpupuyat, sa apat ng buwan na pakikipag-away sa sarili para lang gumising ng maaga at mag-aral, wala parin… ngayon ko lang napansin, di na ko bitter sa nangyari, dati naiiyak ako tuwing naiisip ko yon, kasi naman isa din yata yon sa dahilan bakit ako ang nilaglag dun sa pangarap kung pagtuturo…well, masaya na ako ngayon.

hmmm, ang haba na tapos di ko pa nasabi ang gusto kung sabihin, kaya lang naman ako gumawa ng bagong poste ay dahil po makiki-usap akong tulungan nyo ko sa pag-rereview, hehe, wala na akong oras mag-research, lahat ng alam nyong related sa environmental issues, information kahit mga simpleng trivia malaking tulong na yon…. mapa earthquake magnitude sa haiti o kaya lahat ng nangyayari sa buong mundo.

tatlong araw na lang, tapos tambak pa ang trabaho ko, mas madaling humingi ng tulong sa blog kasi malimutan na ang lahat, makikisilip parin ako dito at may oras na mag-basa…sheng! sheng! sheng!,hahahaha

matalo manalo, may kwento ako pagkatapos ng Environmental Quizbowl na yan..haha, pag nanalo syempre ikukwento ko kung pano namin nilampaso ng partner ko ang kalaban, tapos talo, ikukwento ko parin pano ko hinila sa pagkalugmok ang partner ko,hahahaha, magrereview ako kasi may natira pa akong hiya sa katawan, saka kahit walang cash prized basta may medalya, o ha!…

bye bye muna…mwuah!

Malay mo pantasya ang simula ng kalayaan mo

Standard

Sa isang simpleng tulad ko, wag kang umasang magbibitiw ako ng mga salitang kasing lalim ng balon, mga salitang puno ng angas at mga salitang hahanapin mo sa diksyonaryo ni balagtas. Ang magagawa ko lang ay paliparin ka sa alapaap ng pangarap…tuturuan kitang maglakad sa ibabaw ng dagat, dahil itong lahat ng sinasabi ko ay likha lang ng pantasya ng simpleng manggugubat.

Kung sisimulan lahat sa pantasya malamang sa malamang kasing saya na tayo ng lugar ni peter pan, hahayaan kung turuan kang lumipad dahil ako bilang aninipot ay lumilipad sa paraan ng kaganapan ng hinanahaing ng puso ko. Simple lang naman ang buhay, simulan mo sa sarili mo, di kailangan ng mabibigat na salita para itatak sa balon-balonan ng utak mo, kundi simpleng pag-buhay ng pag-asa para matuto tayong tumayo.

Walang magagawa ang lahat, pwede kang mabuhay sa mundo ng pantasya pero hahayaan mo bang hanggang dyan ka nalang at ang lahat ay umusad?..gamitin mo ang pakpak mo para magkaroon ng kalayaan, pero kalayaang magagamit sa pagsayaw saliw ng tik-tak ni orasan, ang punto ko lang naman, sa tamang panahon, kung sa tingin mong panahon na para matuto ka, humayo na…mas madali ang lahat pag bukal sa loob ang pag-usad.

Walang pilat ang puso ko, walang bumabagabag sa loob ko, pero ang utak ko ay sobrang gulo, magulo dahil normal na magulo ako, di magiging normal ang lahat pag babaguhin ko ang pananaw ng utak na ito, naiintindihan mo pa kaya ako?

Wag hayaang ikulong ang damdamin, tayo lang ang gumagawa ng rehas nito, minsan kahit gawa sa bulaklak pwedeng maging rehas sa paglaya, sa pamumuhay na gusto natin, andyan ang takot makasakit at lalo ang takot na iwanan ang buhay na nakasanayan. Pero lahat ng ito ay naka-depende sa atin, wala akong magagawa kong ayaw mo, at lalong wala silang magagawa kung ikukulong mo ang sarili mo.

“ang sekreto ng pagmamahal ay ipakita ito, ang sekreto ng sarili ay ikaw mismo,
At ang sekreto ng buhay ay palayain ang sarili sa pagsikil ng sariling damdamin”.

-aninipot

—————————————-
para sa mahal kung kuya, ayan na…tsaraaaan!…hahaha, kahit di manalo no probs, wala na akong utang ha…mwuah!

looking through your eyes

Standard

oo na, aaminin ko ang mundo ko ay puno ng pantasya….pantasyang gawa ng tao, uto-uto ako eh!
madalas mas kinikilig pa ako sa mga cartoon movies kesa sa tao, ewan! pero ganun talaga, magulo ako diba?
kaya eto, isa sa pinaka-paborito kung disney movie…elementary pa lang ako ng una ko tong mapanood, at una akong na-inlove kay Garett, pero sige ipapa-ubaya ko sya sa mahal nya…haha

at baliktarin man ang mundo memorize ko ang kantang to, sinubukan kong pag-praktisang tugtugin sa gitara pero ayon! alam nyo na sigoro ang nangyari, di ko natutunan, tae kasi ako, pinagarap agad matutunan ang “looking through your eyes”, syempre gusto sanang magpa-impress na alam ko to pero olat’s, asa pa ako.

kung paano akong tumugtog ng gitara nung grade six, parang ganun parin sigoro ang performance ko…haha
kung naghahanap ka ng matinong entry, wag kang maghanap dito…dahil malamang sa malamang mawawala ka muna sa munting kagubatan ko bago mo mahanap ang hinahanap mo, kaya habang wala ako, tulog ka nalang…mwuah!

malay mo, at malay nating lahat.

Standard

minsan gumagawa tayo ng desisyong sa tingin ng iba ay katangahan, susundan ng pangaral at paghihinayang, hindi sasang-ayon dahil lihis sa tingin nilang tuwid na paniniwala. gusto kong isigaw na bawat desisyon ay may malaking rason, sandaang beses man tinimbang o isang segundong pinag-isipan lahat yan may mabigat na dahilan. may emosyong nakataya , may emosyong itinanim na pwedeng mabalewala at maglaho, pwede ring anihin pagdating ng panahon.

kung pwede nga lang ang mundo ay para lang alkansya, kung ayaw mo na sisirain na, kung naghihinayang susungkitin ang piso ng paisa-isa.

o kaya parang gumagawa ng maliit na bahay-bahayan, sabihin lang, panget! ayoko na!, ayon pwede ng gibain, palitan ang ayaw, isa-isahing ayusin, pag nagustuhan, viola! may bahay-bahayan nang swak sa panlasa.

pero hindi eh! iba ang buhay ng tao, komplikado ang lahat, pero bakit ko nga ba pinapakomplikado?, gawin na nga lang simple…. bow!… wala ng problema.

it’s just a matter on how we accept things that happened to us.