Monthly Archives: July 2010

butterflysitter

Standard

isa sa mga subject na nadaanan ko habang nag-aaral pa ay ang entomology (study of insect), magtatanong ka ba kong anong konek sa kinuha kong kurso?..meron yan, basta! pag may oras ako ipapaliwanag ko.

nasubukan kong mangolekta ng kanya-kanyang klase ng insekto sa bawat order ng class insecta…. pag may tanong ka ulit…. just consult mr. wike p. or mr. google, andun lahat promise!… di nagpapahalatang tamad lang magpaliwanag noh?..hehehe, kasi nga iba ang kwento ko, introduction lang to na di ko alam kung pano sisimulan kaya eto ang nangyari… ok..larga!

sa buong duration ng semester, dalawa ang pwede tawaging nakakatuwa pero may dalang pahirap samin. una, ang mangolekta nga nung sinabi ko sa itaas… mahirap manghuli ng bubuyog, akala nyo ha!. mahirap ding maghanap ng iba-ibang klase ng beetles o kaya lady bug… lalo na ang ipis, whoa!, pero dahil matalino daw ako, nakagawa ako ng paraan napakiusapan ko ang isang klasmyt na ihuli nya ko, at sya na ang mag preserved… yon nga lang walang libre sa mundo kelangan may kapalit, sabi ko o sige walking stick ang ipapalit ko, pumayag naman, at mabait nga daw ako pinapili ko pa sya sa tatlong nahuli ko… pero ang sama! yong pinakamalaki ang kinuha, insensitive! di man lang inisip na pakonswelo ko lang yon..haays!.

masaya manghuli ng butterfly at namroblema ako saan ako makakuha ng termites(di ko alam ano sa tagalog yon), nadiskubre ko lang na marami pala sa bahay ng isa naming prof. dun kasi nanghuli ang isa kong klasmyt nung gamitin nya ang termites bilang sample species sa kanyang thesis, kung effective ba ang “tubli” as insecticide. kung alam ko lang di hinakot ko na lahat ng klasmyt ko..libre sana ang pag harvest ng anay sa bahay nya (ayon! anay ang termites).

inabot kami ng ilang buwan bago makumpleto ang koleksyon na gusto ng mabait daw naming prof..hehe.

pero ang pangalawa ang masasabi kong binuhusan ko ng atensyon, kelangan naming mag-alaga ng isang insekto, o ha!, i-rerecord ang progress everyday. alam nyo na sigoro ang reaction namin….lahat namroblema at lahat natatawa, pero seryoso, yon ang gustong mangyari ni prof.

kaya ang siste, o cge walang choice, bahala na si batman. Pinili ko ang butterfly kasi akala ko madaling maghanap pero hindi!!!!!, saan ako maghahanap ng itlog ng paru-paro? maswerte kung may isang mabait na kuya-kuyahan na pwedeng magturo saan sila nanghuli dati, at dahil mabait din daw ako..may tumulong (ngisi)… pero pag wala, sariling sikap hijo at hija.

para lamang kaming mga timang sa paghahanap, halos isa-isahin ko ang dahon ng halaman na sinabi ng mabait na kuya..ayon! nakakita din ako..tatlo, binigay ko sa isang klasmyt ang isa at inuwi ko ang dalawa, nilagay ko sa kanya-kanyang garapon tapos tinakpan ng telang ginagamit sa pag-gawa ng insect net.

sala sa lamig at sala sa init ang mag-alaga ng paru-paro, in short, maarte. araw-araw kong binabantayan, kinakausap at minsan kinakantahan, para mabilis lumaki (pauso ko)

may oras na kung makakain ay parang katapusan na ng mundo at may panahon ding di man lang ginagalaw ang dala kong pasalubong na dahon..eto pa, ang butterfly (on larval stage), di sila kumakain ng ibang dahon, kung saan mo sila nakuha nung itlog pa, yon lang din ang pwede mong ipakain, so nakita nyo sigoro ang effort, araw-araw akong pumupunta sa mini-forest ng kolehiyong kinabibilangan ko para lang may pagkain sya…. walastik na pagmamahal sa insekto..

pagkatapos ng labing-limang araw, biglang di na gumalaw ang mga alaga ko, akala ko patay na, nag-iba din ang kulay tapos may mga malalagkit na parang langis ang lumalabas galing sa katawan nila…saka ko lang nalaman na yon pala ang magiging pambalot sa kanya para sa chrysalis period (pupa). dito wala kang gagawin kundi maghintay, labing-limang araw din na pamamahinga.. tapos tsaraaaaan! butterfly na sila… pero………

di ko pala sila nakita nung lumabas as full grown adult butterfly.. at mali ako, yong isa pala ay moth..hehe, malay ko ba….akala ko lang kasi mas maliit na butterfly yong isa…. kaya madaming namamatay sa maling akala..hahahaha

bakit ba di ko nakita ang paglabas ng mga alaga ko?..may fieldtrip kami, inihabilin ko lang sila sa roommate ko, at pagdating ko patay na sila, ang saklap no? di kasi alam ni roommate if papalabasin sa garapon o kaya anong ipapakain sa kanila, ako din pala di alam ano ang kakainin nila except flower nectars.

pero dahil ang mangyayari naman talaga ay papatayin din sila, at i-preserved para maipasa, kasama lahat ng records at lahat-lahat na konektado sa buhay pagpapalaki sa kanila… kay tinanggap ko nalang.

yon nga lang…

di ko naipasa…toinks!

matapos ang paghihirap, di rin naipasa, ang resulta… nakaluhod ang grado ko, buti nga di butterfly (as in tres)…hahahaha

at yong title, oo na..aamin na, gawa-gawa ko lang ang term na yan, nag-ala genius ako, may babysitter naman kaya palusotin nyo na ang butterflysitter ko….. hahahahaha, mwuah!…..

Advertisements

buo

Standard

Kung may ibabahagi tayong parte sa ibang tao, di nating pwedeng ibigay ang bagay kung saan meron tayong kakulangan, kadalasan yon lang ding bagay na meron ka, di natin kayang ibigay ang natitirang parte na kinulang kasi paano ka pa?..pero may mga pagkakataong sabihin mang wala kang maibigay pero meron pa pala, akala mo said na ngunit may isang patak pang natira.

Minsan akala natin di tayo marunong magparaya, di natin pwedeng bitiwan ang isang bagay kasi ikakamatay mo, mawawalan ng kulay ang mundo, mawawala ang kunting liwanag na nagpapagalaw sayo.

Akala ko ganun, akala ko walang maganda sa dilim, may mga bagay na di kelangan ng mata, di kelangan ng liwanag para makita… kusang bubuo yon sa pagkatao mo, sasanib sa kaluluwang akala mo wala ng silbi. Sa dilim ang pag-iisa ay nakakatakot, nakakapangilabot kung iisipin, pero parte ng buhay na kelangang dumaan sa kadiliman, parte nito ang pag-iisa, ang pagbuo sa mga nawasak…. Akala mo di ka magiging buo?.. hindi?.. mali ka, pwedeng-pwede di kelangang ang ibang tao para punuan ang kakulangang nawala sayo…ikaw lang ang may hawak ng susi para mapunan ito.

Di natin kelangan ng tali para sabihin konektado ka sa taong importante sayo, mas maganda ang pagtanaw sa ibong malayang lumilipad kesa may tali ito diba?.. di natin kelangang lagyan ng tatak ang isang tao para sabihing pag-aari ang puso nito.

Mahirap magparaya, mahirap magpalaya, pero kung papalayain mo, sa panahong bumalik ito, magiging sayo ng buong-buo.

timang

Standard

May mga bagay akong nais gawin bago dumating sa edad na bente-tres.

1. Mag-lasing.
2. Mag-byahe ng mag-isa sa isang lugar na di ko pa napuntahan.
3. Manligaw ng lalake.

Napuno ng excitement ang katawan ko nung maisip ko ang mga yan, huling apat na-araw…yon lang ang oras ko… buo na sa isip ko na gagawin ko ang mga yan, pag-uwi ko dala-dala ko ang excitement..kaso pagkatapos kung maghapunan…. Nasagi ko ang favorite mug ko…BASAG….. naglaho lahat ng excitement sa katawan..bigla akong nakapag-isip.

Una, pwedeng-pwede kong gawin ang maglasing, in fact isa ako sa mga taong di nawawalang ng beer in can sa ref… yon nga lang depende sa oras…aabutin minsan ng isang buwan bago ko mainom yon..or else minsan din halos every week nag-cacrave ako na uminom pero pinaka-marami na ang dalawang lata. Di bawal sa pamilya naming ang uminom basta alam mo ang limitation mo. Nung maka-pag-isip ako, nakalimutan ko palang hanggang tatlo bote ng pilsen lang kaya ko, pag sumobra magkakapantal ako, ayoko naman yatang pumasok ng opisina na may pula-pula all over tha body. Plus dalawang araw lang ako sa bahay, gugustuhin ko bang magbyahe ng 9 hours na masakit ang ulo… I don’t think so.

Pangalawa, madalas naman akong magbyahe ng mag-isa, yon nga lang di pa ko lumampas ng Mindanao na nag-eexplore mag-isa..at may problema pa, kaya ba nang bulsa ko?..bili ko nalang ng libro..hehe

Pangatlo, eto sigoro ang highlight ng 22 years of existence pag ginawa ko to… manligaw ng lalaki, asan na pagkamanang ko?..pinalipad sa hangin..hahaha, actually exciting na nakakapanindig balahibo naiisip ko pa lang… kaso ang tanong? Papaniwalaan ba ko ng liligawan ko?..malamang hindi…hehe, maganda sana tong naisip ko, kahit isang araw lang, pero ang problema nga nasa sakin… kakayanin ko bang mabasted?… malamang buhok ko na naman pagdidiskitahan ko… well, kahit naman gusto ko narin ng super iksi na buhok, pero importante sa tatay ko na mahaba ang hair ng lola, yon lang naman hinihingi nya..kahit kaya ko naming suwayin ang gusto nya, di ko parin gagawin.

Ok, pagkatapos ng lahat, naisip ko, hawak ko nga ang lahat ng desisyon ko pero di ko kayang harapin ang mga epektong mangyayari sa paligid ko. It’s nice to think that once you’ll let go of your hung-ups, doing things you’ve never tried even for once and let go of the things you wanted to say. But in the end, you will be the one who would face the consequence.

Di ko kayang sakyan ang musikang ako ang may gawa, isa lang ang ibig sabihin nun..isa akong DUWAG.
At naisip kong isa pala talaga akong mahinang tao,parang mug lang madaling mabasag….. madalas tinatago ang sarili sa pagiging kuntento sa simpleng mga bagay. But getting-out of our shell takes time, di yon pwedeng pilitin, isipin mo nga yong itlog, kahit 21 days na, pag ayaw pang lumabas ng sisiw di mo pwedeng pilitin yon, dahil pwedeng mamatay ang sisiw, masyadong vulnerable ang sisiw if ikaw mismo ang kukuha ng balat kelangan sila ng masusing pagbabantay, kelangan i-incubate…ang tao pag walang a-alalay pwede rin itong mawala.

So nakita nyo na bakit di ko magawa ang mga pinag-sasabi ko sa taas..dahil isa akong mahinang tao.. oo aminado ako dun..di ko naman kinakaila ang pagiging mahina, kaya nga sigoro nag-eexist ako sa kakaibang mundo na to kasi kino-compensate nito ang kahinaang meron ako sa totoong mundo.

Ang tanging magagawa ko ay humiling… sana mapagbigyan ko ang sarili ko. Kahit isang hiling lang.

………………………..

Tsaraaaaaaaan! Wish granted… timang lang..hahaha

tara, lakad tayo

Standard

ilang beses ko na sigorong nasabi to, na isa sa mga bagay na namimiss ko ay yong panahon na naglalakad ako, yong hindi nagmamadali, yong walang hinahabol na oras at higit sa lahat maglalakad sa buhangin at damuhan.

tapos walang pakialam sa ibang dumadaan, kanya-kanya lang ng trip, isa sa madalas kung gawin ay kumain na naglalakad, sa probinsya madalas may binibentang inihaw na saging yon ang dala-dala ko papunta sa dalampasigan, dala-dala rin ang librong gustong basahin, pag masakit na ang mata…simulan na ulit maglakad, malagkit ang dala ng hanging dagat pero isa yon sa mga bagay na nasasabi kung nasa lugar ulit ako kung saan kaya kung maging bata ulit, maging totoo sa sarili.

ang maglakad sa buhangin ay isa sa mga bagay na madalas nating ginagawa pag gusto mong maging simple, gustong maramdaman na bahagi ka ng mundong walang komplikasyon, ang pag-apak sa lupa ay pagtanggap na tayong lahat ay may mga simpleng pangarap na madalas nalilimutan, natabunan na kasi ng ilaw at opurtunidad na umakyat. Wala namang masama sa pag-akyat lahat naman tayo yon ang gustong puntahan, pero minsan wag nating kalimutang minsan pala simpleng bagay lang ang nakakapag-pangiti satin.

nararamdaman mo ba yong lamig na dala sa paa ng mga damo o kaya buhangin? diba sarap sa pakiramdam, yong lamig na hatid na pwedeng magpagaan sa sakit ng ulo, samahan pa ng malamig na hangin.. ayon na lumutang na ko, gusto ko nang matulog…hahaha

Dear soulmate

Standard

pwede ko tong i-txt at pwede rin akong tumawag kaso dahil tinamaan ako ng katamaran, dito ko nalang isulat lahat ng gusto kung sabihin.

alam ko pareho tayong luka-luka, pareho din ang mga likaw ng isip natin, kaso mas matalino ka sakin…alam ko yon…haha, pinapatawa lang kita..medyo seryoso kasi ang sasabihin ko.

alam ko, sa likod ng tawa mo, sa likod ng mga salitang ok ka na, di mo na sya iisipin, masakit parin, narinig ko ang hikbi mo, yon pa lang alam ko kung gaano kasakit yon… alam ko sasabihin mo na namang mali iniisip ko, alam ko agad yon ang reaction mo, syempre kaw si denial queen…

friend, pareho tayo ng likaw ng bituka, at alam mo yon, paano ba aabot ang pagka-kaibigang ito na halos txt nalang at tawag ang communication… kasi soulmate tayo…hahaha, napag-usapan na natin yon, pwede ring sama na natin ang galing ng visayas para luzviminda friendship na ang drama natin.

ok, kaya ko lang naman sinulat to para ma-explain ko ng mabuti tong sasabihin ko.
ayokong sabihing mag move-on ka na, mahirap gawin yon… pero mas mahirap ang isusuggest ko, FORGIVE HIM…. kung wala syang pakialam, atleast patawarin mo sya, hayaan nalang natin sya… naisip ko kasing mas maganda na pagdating ng panahon if ever magkita ulit kayo, kaya mo na syang bigyan ng ngiti…. bigla akong bumaliktad diba?…mas galit pa nga yata ako sa lalaking yon kesa sa galit na meron ka, ayokong matabunan ng galit yang puso mo…hindi tama yon, sayang ang inosente de ti na puso mo…haha

pero totoo, walang ibang option kundi matutunang patawarin sya… isipin nalang natin na sya ay isang Octomeles sumatrana kayang-kayang maging isang higanteng puno pero pag pinutol kalahati ang shrinkage percentage… o ha! kalahati lang ang market value nya compare sayo… oo na, umandar na nman pag ka mean ko…. pero ganun naman talaga…

ihahanap nalang kita ng bagong irog…wahahaha, ay! wag nalang pala, aral na nga lang ulit tayo, share ko nalang ang magic para maging diwata ng kagubatan…

I’m just a call and txt away… pwedeng-pwede mo kung istorbohin kahit nasa kalagitnaan ako ng panaginip ko..hahaha

paru-parong ligaw

Standard

paru-parong ligaw wag mahalina sa mundo ko, may misteryo man ito
pero magkaiba tayo… ikaw ay araw at ako ay gabi.
pwede bang ako nalang ay magiging bituin sa oras na titingala ka sa langit,
at ikaw ay dadalawin ko nalang sa aking panaginip.

sa mundo ng may nakakahalinang bulaklak ka lang pwedeng mabuhay.
tulad kong sa kadiliman lang may kinang..
iba ka, iba ako..pero sana minsan ang mundo natin ay magtagpo.
maligaw ka sa takipsilim o ako ang dadalaw sa ganda ng madaling araw.

sabihin mo sa akin, kaya mo bang maglaho sa dilim?…
para lamang ako ay makasalamuha at iyong harapin?…
o ako na lang ang hihintayin mong lunurin ng liwanag?…
upang ang kagandahan mo ay aking masilayan…
—- Ravy

At kung pinayagan ng tadhana na tayo’y magtagpo
Hayaan mong ikaw ay maging akin at ako’y maging iyo
Limutin muna ang araw at dilim
Sapagkat ang pagtatagpo ng ating pag-ibig ang magbibigay lilim
sa araw man o dilim
—- Kuya Mizpah

tadhana ng paru-paro at ng alitaptap
ang hindi magtagpo kanilang pagliyag?
ang isa’y sa liwanag ay naghahagilap
at ang isa’y dilim lang ang nababanaag…

ngunit ang kapalaran,ginawan ng paraan
kasabay sa pagdadaop ng araw at buwan
nang maghalo ang dilim at saka liwanag
ang saglit na pagkikita’y walang katapusan.

—- Duking (a.k.a Kapitan hook)

_______________________________________________________________________

at eto naman ang version ni salbe, lio loco, kuya kulisap at vajee..

Paro-parung bukid na lilipad-lipad..
May payneta pa sya – uy!
May suklay pa man din – uy!
Aqua de-Ojetes ang palalabasin…
Haharap sa altar at mananalamin
At saka lalakad na pakendeng-kendeng

—- Salbe Salbehe

Paru-parong maharot, bakit biglang lumimot
Nektar ko’y iba na ang pumulot
Hindi ko ibig sa iba’y nais ipagdamot
Paru-parong ligaw..paru-parong ligaw…
Nektar ko’y….bakit mo sinimot
Magtira ka naman sa ibang, nais ding mabusog.

—– J.kulisap

paru-parong bukid na lilipad-lipad
bat sa pulot-pukyutan napadpad?
wala bang paru-parong may bayag
na kakantot nang tapat?

—– lio loco

Sa tulad kong mas maningning pa sa alitaptap ang pwet
Karamihan ng naaakit ay nagtatanong kung bakit
Mas mahalimuyak pa sa bulaklak ang alindog ng malande
Kitams, mapagpanggap ka ikaw ren naman ay makate.

—– Vajarl (a.k.a vajee)

hehehehe, thank you..may dalawang version na ang tula.
_______________________________________________________________________

hehe, di ko na kayang tapusin.. ibibigay ko nalang sa ibang makata ang pagtapos nito..cge go. kelangan ko bang mag bigay ng pangalan?….hmmmm, wag nalang…kung gusto mong sundan, gawa ka ng isang paragraph… basta sunod kay paru-parong ligaw… ok simulan na.

UPDATE: ayan na ang dalawang version na nagawa…. pili nalang kayo asan ang swak sa panlasa nyo…hahaha

i missed home

Standard

normal na eksena sa bahay pag kumpleto ang pamilya habang kumakain.

tatay: musta ang trabaho ‘nak?
ako: ok lang po.
tatay: di ka ba talaga nahihirapan na nasa malayo ka?
ako: ok lang po talaga. (sabay chika sa buhay trabaho, tsismis lahat..hehe)
tatay: ah!

Sabay hirit..

Tatay: o may boyfriend ka na ba?

Tapos, tinginin ang apat kung kapatid na mga lalaki, parang nag-uusap silang lahat sa pamamagitan ng mental telepathy… at dahan-dahan mag ngingitian..waah! alam ko na ang susunod.

Kapatid # 3: ate, manliligaw nalang ako ng lalake tapos bigay ko sayo.
ako: di pa ako nakakita ng boyfriend for sale, may alam ka?
Kuya: uy! Musta daw sabi ng brod ko. ( o ha! Sabay-sabay silang mang-aasar na parang kahindik-hindik na hanggang ngayon wala parin akong madalang lalake sa bahay).
Kapatid #4: ngisi lang.
Kapatid# 5: liligawan ko na crush ko…haha (magaling si bunso, kakampi kami, alam na alam kunin ang spotlight sakin..hehe)
Kuya: ang tagal naman, akala ko ba niligawan mo na.
Ngite lang si bunso, tingin sakin..alam ko na..may hihingin na naman..haays! ate nga naman…hahaha

Si nanay naman, ngiti lang..no comment..sanay na.

Tatay: anak naman baka matandang dalaga ang labas mo nyan.(matandang dalaga naba ang 23?)..ang tatay ko talaga ang di tumitigil sa pang-aasar…mula ng pumasok ako sa kolehiyo, unang sasabihin pag tatawag, anak, may boyfriend ka na ba?..walang magawa ang lola kundi sumagot ng, wala pa akong ipon pambili ng boyfriend.

Titigil lang ang lahat pag humirit si kapatid #4.

Kapatid #4: walang beer?.

Hurray! Lahat mag-aagree..wahaha, kami-kami lang naman nag-iinuman..dalawa ang hahawak ng gitara, minsan palitan, kantahan mula sa panahon ng tatay ko hanggang sa mga trip naming kanta ngayon…walang basagan ng trip ang gustong sumayaw pwede..si nanay, ayon taga-gastos.. nakikinig lang sa mg kwentong kalokohan ng mga anak pati asawa nya…hahaha

Hays! I missed home.
kung alam lang nila… sa kanila pa lang kuntento na ako, pwedeng sila lang ang mga lalake sa buhay ko, sabihin lang nila kaya kung maging diwata habambuhay para sa kanila..pahiramin lang nila ako ng mga anak nila pagdating ng panahon..enough na…