Monthly Archives: August 2010

hotaro

Standard

ang galaw ng daliri sa pagtipa minsan di mo na malalaman kung isip mo pa ang nagpapagalaw nito, ikaw nga ba o ang isang katauhan mo, oo dalawa ang katauhan ko, nilikha ang isa, at ang isa ay ako.

si aninipot na lumilipad at si hotaro na nabubuhay sa reyalidad.

masarap mabuhay sa pantasya lalo na pag lumilipad ka, lutang…. lumulutang sa kadiliman, dahil dala ang ilaw di takot lagpasan ang mundong hinabi sa imahinasyon.

ang isa nalunod sa reyalidad, natatakot lumampas sa limitasyon dahil alam nya ang importansya ng konsiderasyon, malawak ang mundong ginagalawan pero maliit lang ang pinupuntahan.. dahil di nya pa kayang lumipad, andun pa ang takot na mawala at malugmok sa kadiliman.

aninipot, pwede bang hiramin ni hotaro ang lakas ng yong loob?, pwede bang pansamantalang pahiramin mo sya ng yong mga pakpak?… malay mo matututo sya.

aninipot, ibalato mo nalang ang tawa mo kay hotaro, na sana pag-uwi nya andun palage ang ngiti sa labi, na sana bago ipikit ang mga mata, ilaw mo ang makikita.

bukas pagmulat ng mga mata pakiusap sana kayong dalawa ay mapag-isa.

———————————————————————————

soulmate, help!..lukring na naman ako oh!
pero alam ko maiintindihan mo ko diba?
pareho tayo kaya wag nang magreklamo.
pag nabasa mo to, pakibatok na lang ako.
sampal na salita pala kelangan ko..
wala lang.. may sign na dumating.
tuloy ko na pangarap ko.
balik na ang dating hotaro, promise!
last na to, pag naulit ulit, huling beses ulit!
hahahaha

Advertisements

ang di matigil na pagnanasa ng tao sa kasigorohan

Standard

Minsan ang maliliit na usapan , di natin a-akalaing yon pa pala ang kapupulutan ng aral, tulad kahapon, simpleng palitan ng salita, mga reklamo sa buhay mag-asawa ng ka-opisina..dahil dalawa lang kaming matuturing na soltero at soltera, tahimik lang kaming nakikinig.

Pero biglang humirit si kuya soltero, sabi lang naman “why is it that humans always ask for something that we can’t have? why is it that we can’t be contented on what we have right now?”…

At lahat kami napaisip.

sa totoo lang kung susumahin, dalawang bagay lang naman ang kelangan ng tao para mabuhay.

Una, FOOD… di kayang mabuhay ng tao kung walang pagkain, kung tatanungin mo ko bakit nauso pa na kumain ang tao? Pasensya dahil di kita masasagot dahil ako mismo mamatay na walang pagkain.. alam kung alam mo ang sagot, wag kang paka-ipokrito na di mo alam dahil kahit sanggol iiyak pag walang laman ang tiyan.

Pangalawa, RELATIONSHIP…. It comprises love and everything that humans ask for such as affection and other terms synonymous for love. Eto yong nag-papagalaw satin, ang dahilan bakit may nagsisikap para makakain, para matanggap, dahil di pwedeng mabuhay ang tao na walang kasama, na walang kausap. Totoo diba?..yan din ang dahilan bakit tayo nagkalat sa mundong eto, para di maumay at maburyong kakupo sa opisina..see? kahit sa mga simpleng sandali naghahanap tayo ng kaparehong tao nangagailangan ng presensya natin.

Ang punto de bista lang naman ng posteng ito ay sabihing napakaswerte mo, napakswerte ko at napakswerte pa nating lahat na may kinakain tayo, may taong nagpapahalaga satin… bakit? Dahil may ibang bansa na di man lang naranasan kumain ng matino, di naranasan ang tahimik na buhay…. Baka kako di mo alam, sa HAITI kumakain na sila ng “BAKED MUD”, sa SUDAN araw-araw lugaw lang ang naibibigay sa kanila dahil sa dami nila, yon lang ang kaya para masustain ang survival nila, maswerte pa sila dahil pagkain pa yon kesa putik ang laman ng tiyan.

Sa paghahanap ng tao ng higit sa meron sya, di natin nakikita ang kahalagahan ng simpleng meron tayo, kahit nga ngiti minsan di mo na nakikita ang halaga, pero pano pag nasa kalagayan ka ng mga tao sa bansang sinabi ko sa taas, may halaga pa nga ba ang ngiti? Kung araw-araw ang tanging nasa-isip ay makakain para mairaos ang araw na to?

Kaya anuman ang nararamdaman mo, maswerte parin tayo, lalo na pag nabasa mo pa eto, ibig sabihin sobra ang meron ka dahil may pang-internet ka, at naka-upo ka lang at naghahanap ng matinong mabasa.

CIAO, baby!..mwuah!

pinalitan ko ang title..wala lang…wa pakels!

Standard

Sa sanlibutang may kanya-kanyang mithiin, lahat may sariling oras na sinusunod, panahong ibinukod, batas na pinapatakbo at may prinsipyong ayaw isuko.

Ang pagmamahal sa sarili ay pwedeng idaan sa pananahaimik, ipaglaban ang hinahangad at pwede ring mabigo dahil sa desisyong isinuko, marami ang mata na nakatutok para manghusga, nasa bawat isa lang kung paano ito dadalhin. Kung kayang sumayaw sa ilaw na itinutok o magpagapi sa musikang ibinulong sa likod. Kung ang sarili ay naipatong sa pedestal na paniniwala, mag-ingat dahil ganun din ang katumbas pag ito’y naibaba sa lupa.

Ang puso mo ba ay kaya ng mabigo?

Dahil ang sukatan ng totoong pag-ibig ay pag-inda sa sakit, paglunok sa tinatagong kahinaan at ang pagsuko sa lakas na inipon ng kabuoan.

Pag-ibig ang syang humubog sa tao, ang dahilan bakit may natitirang pag-asa ang nalugmok na mamamayan at ang dahilan bakit may tumatayo dahil sa kahirapan. Ngunit pag-ibig din ang dahilan bakit lahat tayo dumadaan sa isang kabiguan.

Kakambal ng ngiti ang luha, kakambal ng saya ang lungkot at kakambal ng pagkadurog ang pagiging buo.

Bawat tao may sariling konsepto , paraan ng paghayag at kanya-kanyang landas sa paghahanap ng tamang daan patungo sa tawag ng pag-ibig.

Ngunit minsan sa layo ng tinatanaw natin, lumagpas na pala tayo, minsan hawak na nga ang manibela di pa nakikita.

Mapaglinlang ang mithiin ng tao, masyadong mataas na minsan ang mga simpleng bagay at sandali na dapat pagtuonan ng pansin ay binabalewala, saka pa malalaman kung wala na.

Di ko masasabing may perpekto o dalisay na pag-ibig na kayang ibigay ng tao… di ko rin alam kung totoo nga na may mahikang dala ang pag-ibig, dahil ang tanging alam ko na pag nagmahal ito ay tinatawag na simpleng pag-ibig.

Simpleng pag-ibig na dati ng nakatago sa bawat puso, bawat karanasan ay nagpapatibay para hatakin at ipakitang may kanya-kanyang paraan ang tao sa pagtuklas sa misteryo nito para palayain at maibahagi sa iba at sa karapat-dapat na kambal ng pintig nito.

______________________________________________________________
pag-ibig na naman?..hehehe, eto ang orihinal na ginawa ko para sa pakontest ni kuya kulisap, o ha! adik lang..tapos nagbago ang isip at tumipa ulit… dahil andito narin lang sya sa draft section..bakit di ko i-poposte diba?..

pero ang totoo, tinatamad akong mag-update, tinatamad na akong magkwento, kahit nga magtxt di ko na yata magawa..kulang ako sa pahinga.. at gusto kong matulog ng matulog nalang..bow!

tadhanang walang laban

Standard

Minsan may mga panahong kahit ayaw mong makorner sa isang sitwasyong ni sa hinagap ay di mo maiisip na pagdadaraanan, wala kang magagawa kundi harapin, pag tadhana na ang gumawa ng paraan para isayaw mo ang isang tugtog na iniiwasan.. madalas unang reaksyon ay makipagpatintero pa kung mahuhuli ka ba nya o makakahanap ka nang ibang daan para di mahagip ng kanyang uber liksing galaw.

Pag ganun, madalas hinihiling nalang natin na sanay imahinasyon na lang ang magpapagalaw ng lahat, na sana may isang anghel na tutulong para biglang maglaho, na sana di ka nalang tao..o di kaya ikaw ay isang super galing na super hero.

Masarap isipin na ang isang sitwasyon ay kayang paikotin sa galaw ng mga daliri, na hawak mo ang mga pangyayari pero pag ang lahat ay lumihis na sa mga kanya-kanya nating nota, wala na… pati sarili mo di mo narin alam ano ang tamang timpla.

Tulad din yang nga mga pumapag-ibig, may nag-iiwasan, may dumededma at meron ding naghahabol.. damubs kung damubs kako nga ng iba, pero magpilitan man tayo o kaya sadyain mang padala sa hanging dala nito, di parin natin madidiktahan ang puso ng tao. Eto na yata ang pinaka-kumplikadong salita na nakilala ko.. PAG-IBIG.

Kahit anong pilit, kahit anong hila..WALA, pag tinamaan walang kawala.

Kanya-kanya tayo nang paraan paano harapin ito, isarado man ang lahat ng pintuan at bintana, wala parin tayong magagawa… para itong hangin, lulusot at lulusot parin, yon nga lang di rin maiwasang di ito katakutan… madami ang di nakilala ang sarili pag natikman na ang tamis nito at marami din ang nakakalimutan ang halaga ng sarili pag nasubukan ang pait nito… isang maliit na apdo na pag pumutok buong sistema mo papait… di man magdidilim pero ang mantsa ay makikita sa agos ng luha..sa pait ng salita at sa pilit na ngiting pinapakawala.

Pero masarap paring umibig, kahit simpleng ngiti kayang tabunan ang masasakit na sandali, masarap paring maglakad ng palutang kahit walang kasigurohan at masarap maging tulad ng ulan, ang walang takot na pagkahulog sa isang sitwasyon di mo alam ano ang patutungohan, kung maisasama ka ba sa daloy ng may kaligayahan o kabaliktaran…. Ang higit na mahalaga ang puso mo di nagsasawang magbigay ng di kaya ng iba…dahil simple man ang meron ka, mamahalin ka kung ano ka, nang buong pagpapahalaga.

_________________________________________________________

para to sa pasiklaban ni kuya kulisap..bahala na kayo pano intindihin yang pinag-susulat ko…hahahaha