Monthly Archives: October 2010

bangkang papel

Standard

naging bahagi ka ng bawat ngiti ng kabataan,
sa panahong ang langit ay nagbabadya ng galit.
sa nagpipinta ng dilim at nagdadala ng lamig,
ikaw ay binuo para pansamantalang maanod ang tinatagong damdamin.
walang kasigorohan na paglalakbay,
walang tibay para tumagal sa alon ng buhay,
pero ikaw ay pansamantalang nagpapawala ng lumbay.
sa paglangoy sa di mawaring tubig,
halakhak ang nagpapagalaw,
palakpak ang nagpapa-anod
at may dalang ngiti kahit lumubog.

Advertisements

bangag

Standard

isang oras na tulog, ang resulta lutang, isang hangin nalang sigoro pwede na kung liparin, eto ang mangyayari sa mga taong gustong sulitin ang bakasyon, at kanina pa ko nag-iisip na sana nag-absent nalang ako ng one week, pero ang tanong? may babalikan pa ba akong trabaho kung gagawin ko yon?…hehe

pasensyahan tayo, walang kwenta talaga ang mababasa mo, naghahanap lang ako ng mapagkaka-abalahan para di makatulog, ayoko din namang magkwento kasi malamang nauumay ka na sa mga kadaldalan ko…madaldal nga ba talaga ako?…lol!

pag-inabutan ako ng pagiging luka-loka, madami akong nagagawa sa sarili ko, tulad ng ipaputol nalang ang buhok ko, ayon sobrang eksi na…hahahaha, mas magaan sa pakiramdam, tapos ginulat ko na nman ang mga ka-opisina ko, halos kalahati ng kaliwang kamay ko may henna tattoo.. wala lang paiba.

sabi ko ayokong mag-kwento, pero tingnan mo, nagkukwento na naman ako, madaldal nga…haha!

pero sige na nga aamin na, madaldal ako, na pwede kang malunod sa kadaldalan ko, pero nag-iisip ako, may tao kayang kaya akong patahimikin?..weeee! hindi yong matitigok ako, wahahaha, yong mauumid lang ang dila ko o kaya nauutal dahil sa nerbiyos, malamang sa pagtatawan ko ang sarili ko pagkatapos.

ayan! ayoko nang magkwento baka kung anu-ano na namang mai-salitype ko.. basta isa lang ang sigorado, madaldal ako..wahahahaha

batang walang sapatos

Standard

halos araw-araw ko syang kasabayan na nag-aabang ng masakyan sa kanto tuwing umaga, ako jeep tapos sya naman ay motorela, simula nung hunyo, madalas sya ang una kung nakikita tuwing umaga. nakasuot ng may kalumaang uniporme tapos naka-tsinelas at bitbit ang itim na backpack na halos mas malaki pa sa kanya, dati gusto ko ngang itanong kung di ba sya nabibigatan kaso sa tuwing sinusubukan ko syang kausapin, saka naman susulpot ang jeep na sinasakyan ko o kaya sya naman ang nauunang makakahanap ng motorela.

simpleng ngiti lang ang palitan namin, sigorado dahil araw-araw ba naman kaming nagkikita, pero natatawa ako sa sarili ko, ang daldal ko pero yong bulilit na batang yon, di ko man lang nakakausap.

kanina, malayo pa lang ako, tanaw ko na naman ang batang yon, suot ulit ang malinis pero may kalumaang uniporme, pero habang papalapit, mas una kong napansin yong tastas sa pantalon nya, sa kanang bahagi, pumasok sa isip ko na di man lang ba napansin ng nanay ng batang to yong tastas sa pantalon, pwede naman sigoro nyang tahiin yon, pero, di ko pala sya kilala, di ko kilala ang nanay nya, wala akong alam sa kwento ng batang to at lalo sa pamilya nya.

ang madalas kung napapansin sa bata, yong masayahing aura nya, yong kahit di nakangiti, para parin syang nakangiti, tapos ang gaan nyang kumilos, hindi maliksi, simpleng gaan, na parang balewala ang problema sa mundo, isang batang may lumang bag, luma ang uniporme pero kuntento sa kung anung meron sya.

at may napansin pa ako, di ko pa sya nakitang nakasuot ng sapatos. sa susunod na makaka-usap ko sya, gusto ko nang itanong kung anong sukat ng paa nya.

aabutin ng tanaw

Standard

abot tanaw ngunit di maabot ng kamay
kaya bang tawirin ang kunting distansya?
kung kaakibat naman nito ang pagbabago ng lahat.
pwedeng sumubok, pwedeng hindi.

may mga sandaling kayang bitiwan ng tao ang lahat maramdaman man lang ang isang lualhati, nakaw na sandali.

pero pilitin man, may isang di nakikitang pader na nakaharang.

hangang tanaw lang, hanggang panaginip lang,
dahil kung susubukan, pwedeng liparin ng hangin ang lahat.

may kaakibat na bigat sa balikat ang pipiliing desisyon,
pwedeng madali, pwede ring hindi.

sa pagtannggap sa sitwasyong ang hangganan ay di man lang pwedeng tawaging may masayang wakas ay isang hamon.

malay mo ang dangkal na pagitan ay magsisilbing ilaw para mabalanse ang dilim at liwanag sa bawat mundo.

hindi ikaw at lalong hindi ako ang may hawak para paglapitin ang tadhana.

sa ngayon, pwedeng ngiti ang magpupuno sa espasyong di mapag-abot ng kamay ngunit naabot naman ng tanaw.

__________________________________________________________________
subok ulit sa pag-guhit gamit ang kape, sana may improvement man lang kahit kunti…hehehe

bad news or good news?

Standard

hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko ngayon, madidismaya kasi sira ang plano kung pag-uwi sa susunod na biyernes o kaya matutuwa kasi out of town ang Management Conference namin..haaays!

andito yong pakiramdam na sobrang excited na kasi ilang araw nalang makakauwi ako samin, sino ba naman ang di gustong umuwi, araw-araw tuwing lunch, sabay-sabay na magtxt ang mga kapatid ko na kakain na daw sila, na ganitong ulam ang niluto ni nanay o kaya ni tatay..waaa! sinong di maiinggit nun. kakamiss ang lutong bahay. kakamiss makipagkulitan sa mga kapatid.

pero sa kabilang banda, plastik naman if sasabihin kung di ako natuwa na sa Camiguin ang Conference, at nataon pa sa Lanzones Festival, kahapon lang yata nasabi kung gusto kung bumalik ng Camiguin, at sinong mag-aakala na sa susunod na linggo agad pupunta kami.

though, trabaho ang reason bakit dun kami, medyo ok narin na makawala sa apat na sulok ng opisina, at kahit alam ko mga tanders ang mga makakasama ko, ok parin yon, lahat nanay at tatay ko..hehehehe, pwedeng-pwede talaga akong mag-astang bata.

pero kung bibigyan ng pagkakataong may choice ako, mas gugustuhin kung umuwi, isa pa dalawang beses ko nang naikot ang Camiguin, at mas mabigat parin yong oras na kasama ang pamilya. haist sana may paraan na makauwi ako. pero if hindi, sa susunod na linggo nalang ulit, magwawala ako pag di ako nakauwi..hahaha.

an attempt for a coffee painting

Standard

bangkang papel

tawagin nyo kung adik at aaminin ko na adik ako, hahaha, you see! di ko pa nga na master pag-gamit ng oil pastel at eto na agad napag tripan ko, ang pag-gamit ng kape bilang medium sa painting.

pag-pasensyahan, akala ko kasi madali, yon pala hindi, pagtimpla pa lang para makuha yong iba’t-ibang shades of brown naloka na ako… pero totoo, ikakarer ko to, nainspire ako ni Ms. Sunshine Plata, isang coffee painter na Filipina. Ang galing nya sobra, araw-araw kung binabalikan ang site nya para lang pagmasdan yong mga gawa nya.. at nangarap tuloy ako na sana maging kasing galing nya…haha

paru-parong ligaw

hindi maganda ang resulta ng unang mga gawa, pano nadisgrasya, nadikit sa papel na nilagay ko sa ibabaw, kasi naman natakot akong dapuan sya ng insekto o kaya kahit ano dahil nga masyadong mabango ang kape, toinks lang! ako nga ang nagsabi sa housemate ko na di sya lalanggamin kasi ako nga na tao naburyong sa aroma nya, langgam pa na sobrang liit..tapos kinagabihan tinakpan ko parin..

ang kagandahan lang sa ganitong hobby, una, may buhawi na pala sa lugar namin di ko pa alam, bakit?, nakalimutan ko ang oras sa kakatimpla ng kape, hehe, at pangalawa, dahil natuwa ang dalawa kung housemate sa ginagawa ko, ayon dinonate ang mga kape nila, perfect ang timing ko sa panahong nag-shift sila sa green tea. At napansin ko, magkaiba pala ang aroma ng nescafe classic at nescafe gold, malay ko ba, di naman ako nagkakape.

ang totoo, kaya lang naman ako nag-update para ipakita ang mga una ko daw na coffee paintings, dinaan ko nalang sa kwento kasi nga palpak..wahahahaha

aninipot

Standard

Dumapo ako sa di kilalang mundo,
mundong di alam ang ritmo,
ilaw ko ay di alam kung kaya ka bang pakibagayan,
pero sige lang, andito naman tayo para matuto.

____________________________________________________________________

Hello world!!!!

unang title sa unang poste, di ko inedit, dahil nag hello naman talaga ako sa kwadradong mundo, araw ng kapanganakan ni aninipot, nabuo ng di iniisahan, nakibahagi sa buhay ng iba, nagsulat, nakipagdal-dalan at patuloy na lumilipad.

Kaibigan ng isa, kapatid ng dalawa, at maraming-marami pa.
Diwatang gala,prinsesa siamea, insektong may ilaw sa puwet, basta may pakpak na dumadapo sa kung saan-saan,
naki-bunggoang siko, naki-iyak, nakitawa at nakipaghabulan sa ilan.
Nagbahagi ng kwento, nagbasa, at patuloy na magbabasa.
Walang mukha sa karamihan, nagpakilala sa ilan at naging kaibigan.

Ibabalik ko, si aninipot ay simpleng mangugubat lamang, nakikipagtalakayan paminsan-minsan, at tamad kadalasan, wala lang, sabi ko nga binuo ko lang to dahil gusto kong magpakilala na laman lang ng ulo ang nakikita, sabi ko dati pa isa akong dakilang mambabasa, di taga-gawa ng maipabasa, ano mang kalokohan, ka-emohan at kung anu-ano lang na naisulat dito, maraming salamat sa pasensya, di na ko magbibigay ng especial mention kung sino-sino ang nakibahagi sa buhay ni aninipot, alam nyo na yon, baka may makalimutan pa ako at mag tampororot.

Isang lumilipad na halik para sa inyo, mwuaaaah!!!!

at isang hiling ng isang aninipot, _______________.