Monthly Archives: November 2010

wishlist daw?

Standard

makikiuso narin ako, dahil sa nagkalat ang mga pakontest, naisip kong sumali kahit isa mang lang sa kanila, matagal kong pinag-isipan kaninong contest ako sasali, mga 5 seconds lang naman, tapos go! umilaw ang pangalan ni salbe..hahaha

kaya eto gagawa ng wish list, at dahil di ako sanay na gumagawa ng wishlist,bahala na kayong intindihin, madalas kasing di nagkakatotoo, mas naniniwala akong kaya kong magpatupad ng wish kesa humiling para sa sarili ko..paano yon..secret!

ok cge go!

una, sana hindi lang silver anniversary ang aabutin ng parents ko, medyo habaan lang ng kunti, golden anniversary pwede na..haha

pangalawa, para sana sa sarili ko, magiging masaya, dati na akong masaya pero gusto ko paring maging masaya, kung nagugulahan ka, ok lang sinadya kong malito ka..haha (dahil hindi lahat ng sinasabi ko dito ay totoo, minsan kabaliktaran pa nito, magaling lang akong magtago..wushu!..haha)

at pangatlo, dahil sabi ko nga hindi ako madalas humihiling ng para sa sarili ko, bibigyan kita ng chance na sayo ang pangatlong wish, isa lang, para sa sarili mo, at hihilingin kong matutupad iyon.. go! wish na… tsing!

wish granted!!! paano? pag-isipan mo.

P.S.

hindi ito movie review ng HP7.

Standard

Nasabi ko na magpapa-alikabok ako ng blog, dahil una, tinatamad ako. Pangalawa, wala akong maisulat..maikwento pala, dahil nga resulta ng katamaran at pangatlo, pinangako kung di ako mag-uupdate hangga’t di ko natatapos ang butterfly collection na kasalukuyan kong pinipinta gamit ang kape.. pero sa kadahilanang may sakit ako at nagugutom, kakainin ko ang sinabi ko na di ako mag-uupdate.. walang makain dito kaya yong sinabi ko nalang ang kakainin ko.lols

isa itong update na basta lang may mai-salitype dahil nanood kami ng harry potter magkukwento ako, pero lilinawin ko lang po, hindi ito movie review, isa lang itong kalokohang napapansin ng isang aninipot dahil nga tamang adik lang ako… dahil nga pareho kaming potter adik ng housemate ko, pagpasok pa lang ng sinehan bawal na ang kwentohan, di pwedeng magtanong dahil pareho naming binasa ulit ang libro bago manood sa sinehan, ay! meron pala kaming magaling na idea na gusto naming gawin bago manood, dahil nga walang 3D dito, nagplano kaming magdala nalang ng stereoscope, sa hindi nakaka-alam kong ano eto, ang stereoscope ay ginagamit para maka-produce ng 3D photographs and maps, dahil nga ako ay forester at sya naman ay geologist pareho naming pinagdaanan na gumamit ng stereoscope.. pero ang problema, kelangan namin ng dalawang screen..wahahaha, asan kami maghahanap nun?..pamalit sana sa 3D eyeglasses, pero dios mio mas mahirap pa ang gagawin namin..

warning: spoiler alert! wahahahahaha, kung di mo pa napapanood stop na dito pa lang. wag mo nang basahin please baka magalit ka sakin..

ok, eto yong ilan sa mga side comments na nagagawa namin habang nanonood ng movie, una,

“asan na yong scene na nagpa-paalam si dudley?..wala sya sa movie…makabagbag damdamin pa naman yon.

“hala! diba may kasama si snape nung pumunta sya kina Voldemort?” dalawa silang late nun.

“awww! bakit hindi pink ang hair ni tonks?(a.k.a nymphadora) dun sa time na sinusundo nila si harry.

“wow! ang ganda ng wedding gown ni fleur”. bading ako, napapansin ko yon..hahaha

“ang sexy na ni hermione”.

“awww! asan yong story ni Lupin?”.

“diba may b-day party si harry before the wedding?”.

at maraming-marami pa.. yan ang hindi nag-uusap sa sinehan, side comments lang yan.lols

dahil nga hindi ito movie review, sasabihin ko parin to, kahit madaming scene na minadali, may mga naputol, maganda parin ang kinalabasan, kahit nabitin ako, love na love ko parin si dobby, at pati si snape love ko sya ng sobra..

at dahil nga pareho kaming bitin ng housemate ko, nag-pizza at pasta kami pagkatapos, nagliwaliw at nagpunta ng ukay-ukay, pinalipas ang pagkabitin sa movie, pero magkaganun paman yon parin ang topic namin kahit kumakain na, hindi naman halatang adik no?

o sya, dahil ako ay may sakit pampalipas oras lang to, ayaw kong mag-work, pero hindi tamad mag update.

ikaw

Standard

may kulay ang bawat isa,
may hugis na iba-iba,
may katangiang kanya-kanya,
pero ang hamon ay kung kaya mo bang tumayo na nag-iisa?
kaya mo bang maipakita ang sariling ganda?
kung hindi pa, wag mag-alala,
may kanya-kanyang oras ang pagtingkad,
may tamang panahon ang pamumukadkad,
wag madaliin ang panahon,
mas masaya kung makisayaw nalang sa tugtog
dahil sa tamang dahilan, at sa iba’t-ibang pananaw ng karamihan,
ikaw ay hahangaan.

subok

Standard

tinatamad akong magsulat ng bagong entry, kung sa palagay mo masipag na ang minsang pag-uupdate dalawang beses sa isang linggo, puwes sakin hindi, ang masipag sa bukabolaryo ko ay yong araw-araw may bagong sinusulat, at dahil tamad nga ako, pagpasensyahan nalang po ano man ang maitipa ko dito.

nakahiligan ko ngayon ang pagpipinta gamit ang kape, ilang beses nyo nang nakita yong mga subok kung gawa, at ilang beses ko naring nasabi na sinusubukan kong matutunan ang tamang pag-gamit nito.. para sa iba isang ordinaryong hobby lang ang ginagawa ko, pero sa mismong nagpipinta hindi, minsan lang ako nagkakaroon nang focus sa isang bagay, una sigoro yong hindi pumasok sa isang relasyon habang nag-aaral pa at nagawa ko nga..haha

pangalawa, ang pagpipinta, isang ordinaryong gawain pero dinadala ako sa kakaibang mundo, nasa kamay ko ang magiging resulta, hawak ko ang bawat guhit, timpla ng kulay at ang paglapat ng mundo sa isipan ko patungo sa isang larawan.. kaya kung magpinta ng limang oras na walang pakialam sa nangyayari sa paligid, pagkahawak ng brush, may sarili na akong mundo.

musika at libro, isa din yang sa bagay na di kayang mang-iwan sa panahon ng pag-iisa, pampakalma sa katahimikan, nagpapangiti sa kawalan at nakikisama sa kahit na anong pakiramdam.

may kanya-kanya naman sigoro tayong mga bagay na pinagkaka-abalahan, may kanya-kanyang gustong marating at matutunan, pero isang bagay ang nakita ko, hindi naman pala masama ang mag-isa, kung matututunan lang makuntento at i-enjoy ang mga bagay na nasa harap mo ngayon. hindi rin masama ang sumubok sa mga bagay na dati akala natin impossible, walang pwedeng magdikta kung saan ka pupunta, sa kung anong gagawin mo, tayo lang mismo.

ngayon lang

Standard

sa tuwing nasa byahe ako galing sa probinsya mas madalas lutang ako, resulta ng walang kasama, buong gabi tinutulogan ko lang, minsan nakikipag-usap ng kunti sa katabi, pero mas madalas supladita, ewan ko, madaldal naman talaga ako pero pag nasa byahe, mas mabuting magmasid lang, mag-isip at mangarap.

minsan may advantage yong may mahaba kang oras na pag-iisip, wag lang masobrahan at hayaang ilipad ang isip sa mga bagay na impossible mo nang makuha, hmmmmm… mali sigoro ang salitang ginamit ko, hindi impossible, medyo hindi nga lang sigoro napapanahon, oras ang pinakamalaking kalaban, paano ito gagamitin na masaya ka at may diretsong tingin para sa gustong maabot, sa panahong akala mong naka-plano na ang lahat, bigla-biglang may sumusulpot na mga bagay na ayaw mong ipasok sa nai-drowing mo nang pangarap, pero kahit ayaw mong tanggapin, di nalang namamamalayang dahan-dahan na palang tinatanggap ng sistema mo, kailangang ihinto ang byahe o minsan lumihis sa kalsadang gustong puntahan, syempre parte ng pagbabago, hindi mo pwedeng i-dispatsa kasi pag nawala, hindi magkakaroon ng balanse ang kulay ng litratong dahan-dahang nabubuo, mismong larawan ng sarili mo.

kagabi, bago ako sumakay sa bus, andun na naman yong pakiramdam na sana tumigil muna ang oras, na sana andun lang ako sa bahay, pero nangangarap lang ako ng gising, hindi mangyayari yon, ayoko nang maghabol ng oras, gusto ko nalang sabayan eto. mas madali na wag nalang mag-isip, hayaan ang sariling lumutang, sa paraang yan, di mo namamalayang nakarating ka na sa lugar na pupuntahan.

madalas akong masabihan ng magulo, magulo kasi akong kausap, kung anu ang nasa isip minsan yon agad ang ginagawa, pero matagal ko nang napatunayang kahit gaano ako kagulo, kahit gaano kadami ang gusto kung gawin pagkatapos ng araw bumabalik ako sa pagiging simple, simpleng bagay lang ang kayang makapag-pangiti, isang malamig na hangin lang, madaming bituin sa langit, isang ngiti ng bata kuntento na ko.

ngayon lang, gusto ko lang mag-emo, pagkatapos na pagkatapos ko tong itipa, nakingiti na ko.