Monthly Archives: April 2011

subok ulit!

Standard

Sa tuwing nalulungkot ako ang madalas na nangyayari ay nagpipinta na lang ang abang lingkod, pampalipas oras. Pero madalas sa kadalasan nasisira ang pinipinta ko. Kung gaano kagulo ang utak ko nung magsimula akong magpinta ganun din ang resulta.

Tulad nito:

"layag"

Ibang-iba ang plano ko pero pag hawak ko na ang paint brush, wala na! di ko na hawak kung anong mangyayari. Ang mahirap kase sakin, wala akong tiyagang maghintay kung kelan matutuyo ang ginagawa ko, kaya nga nasabi ko rin dati na di ako pwede sa oil paintings, baka lahat ng ginawa ko sira. Bukod sa pulubi ako at di ko afford ang oil colors, kailangan ng mahabang oras, sa akin di puwede yon, minamadali ko na makita ang resulta, ang problema din kase pag may ginagawa ako ng paunti-unti, pag natigil kahit isang kudlit nalang ang kulang di ko na nababalikan, pag nasira ang momentum, wala na.

Pero dahil ang lawak ng sining ay walang sukatan. Artwork is still an artwork. Palusot! hahahaha

“Just because something doesn’t do what you planned it to do, doesn’t mean it’s useless” — Thomas Edison

Advertisements

paru-parong mundo

Standard

"paru-parong mundo"

pag hawak mo daw ang mundo, kasama na ang maliliit na nakakabit dito.

pero paano pag sinusukat mo ang kaligayahan na maliliit lang ang nakakapuno?

panghahawakan mo ba? ikukulong sa palad mo?

eh! kung ang paghawak mo ang dahilan ng paglaho?

ewan! kay gulong mundo.

tara! samahan mo kung patumblingin ang kanya-kanyang mundo, tingnan natin kung sino ang makakatagal sa balibaliktad na mundo..hehe 😀

waiting but not in vain

Standard

pag hindi mo tanaw ang patutunguhan, minsan masasabi mo na ang buhay ay mahabang pila, mabagal na walang katuturan, na hindi kanais-nais pag-usapan. Gnaun ba dapat? wag mo nang sagutin, di naman tiyak ang tanong. maaring ikakalito lang ng walang magawang isipan.” —— txt ng isang officemate kanina habang nasa pila sya ng NSO.

tapos sinagot ko lang sya ng pabiro… “naks! ganito pala ang mangyayari, nagiging makata ang tao pag pumipila sa NSO..hahaha”

pero nag-paalam akong hihiramin ko ang txt nya. gusto kong magsulat ng tungkol sa paghihintay.

———————————————————————————–

naghihintay ako sa isang bukas na di pa kayang tanawin ng dalawang mga mata ko, mga mata’y bubuksan para abangan ang bawat galaw ng mga daliri mo.

naghihintay akong maabot ng mga daliri ko ang linyang di maiguhit ng sariling mga palad ko, sa ritmo na ibabahagi ng tadhana, umaasang matawid ko ang hangganan ng iyong mundo.

hihintayin kong kulayan mo ang isang mundong hindi maarok ng isipan ko, takipsilim ba ang kulay ng pagtatapos o pagsikat ng araw ang dudugtong sa mga pangakong naputol.

hihintayin ko ang pangyayaring magsasabay ang bawat pag galaw ng dalawang mundo, ikaw ba ay sasabay sa pagtakbo o ako ang babagal para sa paglakad mo.

maghihintay ako sa isang walang hanggang pag-ikot ng buhay.

maghihintay ako upang mabuksan ang mga mata ko sa totoong kumpas ng mundo.

🙂

Summer na ulit

Standard

mainit na naman ang panahon, ikinatuwa ko pa naman dati nung sabihing expected na hanggang july ang tag-ulan, hindi dahil sa katunog ng totoo kung pangalan ang terminong ginagamit kapag lumuluha na naman ang langit kundi dahil malamig ang paligid, walang alikabok at syempre masarap matulog..hahahaha

pagsapit ng ganitong panahon, masarap alalahanin ang buwan ng tag-araw ng mga kamusmusan, at isa na sigoro ako sa may makukulay na kwento ng kabataang sa panahong ito. Madalas ang summer kinokonekta sa dagat, summer class, paglalaro ng walang humpay o kaya bakasyon sa ibang kamag-anakan pero may isang alaala sa isip ko na hindi man kakaiba pero itinuring kung isa sa pinakamahalagang bahagi ng buhay namin ng pamilya ko.

maybe this could be considered as one of my earliest memories that I can vividly remember, nag-english na nahirapan akong magtagalog…hehe

limang taon lang ako, katatapos lang din ng pasukan, pero kakaresign lang din ng nanay sa trabaho nya, hindi ko alam hanggang ngayon bakit nagresign ang nanay sabi lang nya nagkaroon lang daw sya ng krisis sa trabaho at buhay pamilya, hindi narin namin tinatanong dahil ako lang din naman ang nakaalala, dahil kung kuya ko ang tatanungin, adventure lang ang naa-alala nya sa panahong yon.

dahil nga mga bata pa kami, anim si kuya, limang taon ako at 3 years old naman ang pangatlo, wala pa sa mundo ang dalawa ko pang kapatid, di pa kami pinapayagan makaligo sa dagat kasama ng mga bata samin, instead sinasama kami ni nanay dun sa kapirasong lupa nila tatay sa bukid, plano ni nanay na gumawa ng garden ng mga gulay, walang gustong magpaiwan kaya lahat kami sinama, maaga pa lang naglalakad na kami isang kilometro din yon, ang pangatlo kung kapatid kinakarga minsan ni nanay tapos kami ni kuya naglalakad na may maliliit na backpack, damit pamalit ang laman at may kunting biskwit at juice parang magpipiknik lang no? sa ngayon pag na-iisip ko yon, para pala akong si dora that time, naglalakad na patalon-talon..hehehe

hindi nakakapagod ang maglakad kase sa una mga 300 meters along the high-way tapos susunod papasok sa medyo mallit na kalsada, habang tumatagal. paliit ng paliit ang dinadaanan namin, pero ang masaya may parte na dumadaan sa tubigan, bale naglalakad kayo dun sa may malinis na dumadaloy na tubig.. minsan may maliliit pa na isda, sabi ni nanay “gorami” ang tawag dun.

habang nagtatanim si nanay, kami naman pinapayagan nyang magliwaliw basta wag lang kaming lalayo, ayon! si kuya pasimuno, nangongolekta kami ng mga itlog ng kuhol, yong kulay pink..kase palalakihin daw namin, nilalagay namin sa mallit na container tapos may tubig, sabi ni kuya after 3 days kuhol na daw ang mga yon pero lahat ng kinolekta namin ni isa di naging mallit na kuhol, namuti na yong mata ko sa kahihintay pero wala.. as in nada..

kaya ang next move, mangolekta ulit ng kuhol pero duon naman ilalagay sa loob ng kawayan na hagdan ng kubong ginagamit namin.. experiment no. 2, araw-araw ko silang sinisilip sa butas para bantayan pero ang resulta, wala parin..hahaha

buong bakasyon halos ganun lang ang ginagawa namin araw-araw except pag linggo..pero bago natapos ang bakasyon may isang pangyayaring di ko maintindihan sa tuwing nagkukwento kami naluluha si nanay.. may isang araw nuon habang andun kami sa bukid biglang bumuhos ang sobrang lakas ng ulan, tapos may kasamang malakas na hangin… as in malamig na malamig ang hangin, pero sa parte ko walang problema sisilong lang naman kami sa kubo yon nga lang kelangan naming maghanap ng tapal para sa isang parte kase wala syang dingding bale yong apat na parte ng kubo tatlo lang ang meron, eh natutulog pa naman sa duyan ang kapatid ko.. ginawan sya ng duyan ng nanay kase antuken pa ang 3 years old. isipin mo nalang ang nanyare, pinipilit naming tapalan yong isang parte para di kami mabasa ng ulan dahil sa pasaway na hangin pero ang nakakatuwa, di ko maalala na natakot ako o kaya mag-alala.. ang sakin lang ay wag palusotin yon ulan sa kubo, ganun lang, parang simpleng laro.

maghapon halos ang pag-ulan, di kami makagala, si nanay naman di makapagtanim, duon lang kami sa kubo, kumakain ng kamote na niluto ni nanay, tapos dahil wala ngang magawa, tinuturuan nalang nya kami ng kanta yong isang version ng bahay kubo, hindi ko na maalala ano yong lyrics pero kaya ko syang i-hum.. tapos kinahapunan natanong namin si nanay kung maliligo ba kami sa ulan pag-uwi, sagot nya lang hindi tapos tumanaw na sa malayo.. ayoko nang alalahanin yong expression ng mukha ni nanay, ang lungkot kase, ewan ko bakit.

buti nalang pagsapit ng alas singko tumila ang ulan, pina-ayos na kami ni nanay para umuwi kaso may boses akong narinig na tumatawag ng pangalan namin, pag lingon si tatay, sinusundo kami, nag-alala pala dahil sa lakas ng ulan.. baka daw di kami makauwi tapos may dala syang mga pagkain na kinukutkot namin habang pauwi.

pagsapit ng june.. nagtrabaho na ulit si nanay..

pero ako, syempre binida sa school ang bakasyon, kung paano mangolekta ng itlog ng kuhol, asan may maraming-maraming Camia na bulaklak, tapos yong mga bayabas na kung saan-saan lang..ang saya!

sa ngayon, naiisip ko na kung ano ang pakiramdam ni nanay sa panahong yon, masyadong magkalayo kung paano intindihin ng isang bata ang sitwasyon kesa sa may responsibilidad na sa balikat.. basta madalas lang na sinasabi ni nanay, ayaw na nyang masubukan ulit namin ang sitwasyong yon..

pero ako, gustong-gusto ulit balikan ang panahong yon. 🙂

may sikreto ako at ibubulong ko

Standard

madaling magpakalat ng kwento, tulad din ng titulo ng posteng ito, pag sinabing sikreto lahat gustong makinig, tinutubuan ng extra hearing aid.. masaya nga naman makarinig ng sa tingin mong eksklusibong impormasyon. pero nakakalimutan nating higit pa sa masayang pakiramdam ang pagsagap ng salita, may kaakibat na responsibilidad ang pakikinig, dahil kaya nitong baguhin ang ikot ng mundo ng bawat isa.

may kanya-kanya naman tayong karapatang itago ang anumang gusto nating itago, pero mas masarap paring ibahagi ang mga bagay na nagpapakilig satin, nagpapagaan sa dibdib pag naipasa ang mga malungkot na tinatago at mas masarap tumawa pag may kasamang nakakaalam bakit tayo tumatawa.

ang kapangyarihan nga naman ng pagpapalaya gamit ang salita.

may dalang saya pero kakambal na takot, paano kung ilalabas ng ibang bibig, may kasigorohan bang maitatago ito ng taong napagsabihan?.. pero madalas naiisip lang ito pagkatapos na ng lahat.. pagkatapos ng litanya ng bibig.. pagkatapos mapagaan ang dibdib..isip naman ang pinapabigat.. buhay nga naman.

ang maaring hawak lang ay ang tiwala, napakasimpleng salita, pero kayang magpabangon minsan ng isang patay na emosyon, kayang sumira ng mundo.

sa lahat-lahat ang salitang ito ang naiiwan para makapagbigay ng desisyong mabibigat, isang tulay sa isip patungo sa puso ng tao. Isang timbangan ng emosyong kaya nating dalhin.

masarap magtiwala pero mas mahirap pag nawala ito, para kang maghahanap ng isang mallit na isda sa napakalawak na karagatan.

kaya pag sinabi kung may tiwala ako sayo, panghahawakan ko. 🙂