Monthly Archives: May 2011

libre lang

Standard

Pagkatapos kung lakarin ang dalawampu’t tatlong taong pamumuhay, kung saan hinayaan kung mangarap, maglakad, tumakbo at tumigil upang mamahinga, marami paring pangyayari na hindi kayang arukin ng isip ko.

Isa ako sa mga libo-libong naglalakad sa kalsada, naghahabol ng oras para maisabay ang mga paa sa galaw ng buhay sa syudad. Nakasapatos na minsan may takong, minsan sandalyas naman, namimili kung saan pwedeng gumalaw paiwas sa mga kalyong nagpapatigas ng balat.

Paminsan-minsan nakikitawa, nakikiiyak at nakikisimpatya sa mga estranghero na nakakasabay sa kalsada. Gumagalaw ayon sa takbo ng oras na nakasanayan na. Ganito tayo diba?

Aakalain mong tinutupad natin ang mga pangarap sa pamamagitan ng pagtatrabaho. Minsan malayo pa sa pamilya. Pero ano nga ba talaga ang gusto natin? Mahalaga nga ba na makuha natin ang mga bagay na dinidikta ng sosyedad?

Minsan habang naglalakad pauwi, bigla akong napatingala sa langit, ‘may bituin pa pala sa langit’ sabi ko sa sarili ko.

Ikaw kelan ang huling beses na tumingala ka sa langit? Andun pa ba yong bituin na tinatanaw mo nung bata ka pa?

Minsan ang mga ganitong simpleng pagkakataon ang nagpapangiti satin. Isang kuntentong ngiti mula sa mga ala-ala ng kamusmusan, mga ala-ala kung saan simple lang ang kailangan para tayo tumawa.

Walang bayad ang mga pagkakataong ito, hindi kailangang gumastos para masabing naging masaya ka. Simple lang naman ang kailangan ng tao diba? At sobra pa sa madalas ang mga bagay na nagpapasaya satin ay nakukuha ng libre.

Ikaw,kelan ka naging libre para sa sarili mo?

Advertisements

malungkot ka?

Standard

Minsan mahirap maintindihan ang mga nararamdaman natin, subukan man nating mag-explain pero hindi sapat ang mga salita para maisalarawan kung ano man ang namumuo sa utak mo, lalo na pag balot ka ng isang emosyong hindi maintindihan.

Nakakatawa minsang maghanap ng sagot sa mga bagay na alam naman nating di talaga mangyayari. Minsan lulunurin tayo ng mga panaginip, mga masasayang eksenang ginuhit natin sa mga isip natin kase yon ang pinapangarap nating mangyari pero pag ginising ka ng reyalidad parang ang sarap ipikit nalang ang mga mata, masarap manatili nalang sa lugar na yon pero sino ka para diktahan ang nangyayari sa buhay mo?

Parang napakagandang isa-titik ang lungkot na nararamdaman, masarap maghanap ng makikinig, makikiramay sa mga tinatagong kalituhan, minsan masarap nalang magpakalunod sa kahinaan, ang ilugmok ang sarili at amining mahina ka. Bahala na ang iisipin ng iba.

Pero lahat ng yan hanggang pangarap lang din, gusto mang sumuko pero tadhana nalang din ang babatok sayo, may kasama pang sermon na “Ano ba! ang swerte mo, di mo ba alam yon?”… maswerte nga saan ka makakakita ng tadhana na nambabatok?

sa tuwing susubok akong tumipa ng lungkot-lungkotan, kalahati pa lang ubos na ang lungkot ko, kaya sala-salabit na ang mga naititipa ko.

ang totoo, marami lang akong namimiss kaya ganito. kasama ka sa namimiss ko 🙂

little things matter

Standard

dahil di ko alam ang sasabihin ko.. magkukuwento ako ng kahit na ano.. game?

una, feeling busy-busyhan ako, at sa tingin ko di ko na kailangan magpaliwanag kung bakit, pero dahil makwento akong tao, susubukan kong mag-explain..
may inorganized kaming event, regionwide kaya medyo mahaba ang preparation, katatapos lang ngayon at masakit ang batok ko. bow!

pangalawa, hati ang oras ko, kailangan ko nang magluto every morning, mahirap pala pag may kasama nang kapatid, obligado akong maging ate..hahaha, hati din ang isip ko pag nasa trabaho, dahil nag-enroll na ang kapatid ko, at wala syang kasama, di ako pwedeng umabsent, kawawa nga, sariling sikap, tawag lang ako every so often. at sinumbong ako sa nanay ko na pinabayaan ko daw sya, ngayon sinong kawawa sa aming dalawa?

pangatlo, masaya palang umattend ng party ng mga tanders, dahil wala kang pagpapacute-tan walang pakialaman kahit magpanggap ka pang lasing habang sumasayaw..wahahaha

pang-apat, masaya na malungkot pag nakalimutan mong ang mga kasama mo pala sa trabaho ay mga tanders, dahil may kasamang socials ang event na inorganized namin at may hawaian/summer look na theme pa silang nalalaman, nag mini-skirt pa ang lola tapos pagpasok ko, diyos mio mga nineten kupong-kupong pala sila.. toinks lang nagmukha tuloy akong grade 2 section 5..ahahaha

at panghuli, dapat daw may sasabihin akong natutunan ko sa conferenece pero naman alangan ipag-compare ko ang mga side comments ng mga speaker sa RH bill, wag na po… magkaka-wrinkles lang tayo. kaya eto na lang ha, sometimes little things hurt, and sometimes little things matter….

yan pala ang sinabi ng kuya-kuyahan ko habang nag-evesdropped kami sa usapan ng boss ko at asawa nya habang nakikisakay kami pauwi kanina. Sinabi nya habang may kasamang hila sa buhok ko, at sinamahan pa ng, “when you say I do to someone make sure that even on little things both of you will agree”.. di ko na sasabihin anong narinig namin..

🙂

ilaw ko

Standard

Sinusubukan kong mag-isip ng tamang salita para ilarawan ka, pero ako’y bigo. Walang salita na dumapo sa mga kamay ko para ipahid sa pahinang ito. Sinubukang kong magpinta para makita kung kaya bang ibigay ng dalawang kamay ko ang tamang timpla ng kulay mo pero bigo ulit ako.

Wala pala, walang salita ang pwedeng sumukat sa iyo, walang tamang kulay para mabigyan ng hustisya ang pagsasalarawan sa iyo.

Dahil ang pagiging ina ay ‘di nasusukat nang mga malalim na salita, ‘di rin pwedeng ihambing sa kahit anong bagay, dahil ito’y itinanim, tumutubo, lumalago ng di nalalaman.

Para sa Nanay Esting ko at sa lahat ng nanay, maligawang araw ng mga Ina! 😀

Alam mo na! mwuah!

sino nga ako?

Standard

Pag naubos na ang lahat ng plano, pag wala nang maisip na gagawin para sa sarili, pag wala nang makitang maganda para magpatuloy, ano ang gagawin ng tao?

Hihinto? Magbibilang ng tupa? O magbibilang ng bituin?

Aba’y may gagawin parin, effort ang pagbibilang, lalo na pag tupa ang binibilang, saan ka hahanap ng tupa para bilangin? May tupa ba sa Pilipinas? Kung meron pakituro naman para may magawa ang walang magawa.

Kung bituin naman, madaling maghanap ,tingin ka lang sa langit pag gabi, at simulan mo na ang pagbibilang, tingnan natin kung ilang gabi ang aabutin para mabilang mo ang lahat, markahan kung saan huminto para maipagpatuloy sa susunod na gabi.

Ano ba talaga ang patutunguhan ng pagbabasa mo?

Simple lang po, walang magawa at ayaw mong huminto. 🙂

Dumarating tayo sa puntong parang wala kang patutunguhan, maraming tanong kung tama nga ba ang ginagawa? Tama nga ba ang desisiyon ? saan na ba ako pupunta? Ano na ba ang ginagawa ko sa buhay ko?

Sa dami ng tanong, higit sa madalas di natin nahahanap ang sagot. Bakit? Dahil mali ang tanong na pilit nating hinahanap ng sagot.

Sino ba ang gusto mong sumagot sa lahat ng tanong mo?

Si kaibigan? Si kapatid? Si nanay o tatay? O kaya si San Pedro? mga anghel na hulog ng langit? O si pag-ibig?

Wala di ba?

Dahil aminin man natin o hindi, sa hulihan ang tanong lang naman na hahara sa daraanan natin ay “Masaya ka ba?”

Importante ba na masaya ang tao? Isang malaking OO ang isasagot ko. Andito ka pa kung di mo naman hahanapin ang kaligayahan mo, Napakasimple no? simpleng paglangoy sa karagatan, simpleng pagtawid sa kabundukan, simpleng pakiki-angkas sa pakpak ng bakal na ibon. Simple lang bow!

Ano ba ang simple kung kaligayahan na ang nakataya? Kung sekyuridad sa sarili ang pinupunan? Kung pwede lang sana tubig nalang ito ano? Kung gayon, lahat ay masikap sa pag-iigib kahit pa kilometro ang lalakarin, pitong bundok ang aakyatin at sandaang ilog ang lalanguyin.

Minsan ang mga simpleng bagay pa ang mahirap makuha, mahirap nga ba? O baka tayo-tayo lang din ang nagpapahirap sating mga sarili.

Baka simpleng ngiti lang ang kelangan, simpleng pagbati lang ang bayad , o kaya simpleng pagtanggap sa sarili lang ang sagot ng lahat.

Pag isipan mo. Subok lang. Walang mawawala sayo. 🙂

OO, kinakausap ko sarili ko..hehe! bow!

bloomed

Standard

The end of flower bloomed is a picture of a kissed from the light of darkness.

Update:

kaya mong isa-tagalog ang sinabi ko sa taas. Natuwa lang akong malaman na may iba-ibang interpretation ang sinabi ko, depende sa bumabasa nito.. excuse lang muna sa mga grammar nazi.. di ako sumusunod sa paraan ng tamang pagconstruct ng sentence pag gumagawa ako ng letra sa pinipinta. 😀