Monthly Archives: December 2011

pagsubok nga ba?

Standard

ilang beses ko nang napatunayan na wala sa mga kamay natin ang mga nangyayari, minsan punong-puno tayo ng mga plano na nalulusaw nalang bigla, napapalitan pa minsan ng takot, kaba at minsan walang tamang terminong pakiramdam dahil nagrambolan na sila sa loob.

inexplore ko ang Pagadian City walang kasama, sumakay sa mga kakaibang tricycle at umikot dun na lakas lang ng loob lang ang dala, unusual ang trip na yon dahil kadalasan may kasama akong driver pag official travel dahil sa trabaho, pero gora ako mas exciting pa nga. kinabukasan christmas party pa.

pero na-trap kami sa venue ng christmas party dahil umapaw na daw ang tubig sa magkabilang tulay na dadaanan, normal lang yon kase may ini-expect na bagyo, huhupa ang tubig yon ang sabi ko, kaya binalewala, sanay naman sa walang tulogan.

bandang alas-singko na naka-uwi, pahatid lang sa boarding house para kunin ang gamit at nagmamadali nang pumunta ng terminal, plano kong sa bus na matulog. Nakatulog nga 10 minutes pero nagising sa ingay ng ibang pasahero, lahat nakatingin sa bintana.

traffic na pala dahil binaha yong area, ayoko sanang pa-istorbo kaso paglingon ko sa kaliwa, sa may simbahan, hili-hilera na ang patay… lola, bata, mga dalaga nalunod mula sa flashflood.

walang tigil ang takbuhan ng mga tao, may papunta ng simbahan may paalis, lahat madudungis dahil sa putik, halos lahat walang tsinelas, mga basa at ang buong paligid wasak. baliktad na kotse, mga baboy sa bubong, mga nagkalat na gamit.

nawala ang antok ko, di ko alam kong titingin pa sa bintana o hindi na, pero magkabilang panig ganun ang makikita.

Sinabi pa ng driver ng bus na di kami makakalusot sa sobrang traffic at di pwedeng dumaan ang malalaking sasakyan dahil na damaged ang tulay sa unahan. lipat nlang daw kami ng bus, may naghihintay sa kabila ng tulay.

sa takot ko na di maka-uwi ako, isa ako sa mga naunang bumaba, pinapirmahan ko lang ang ticket para makalipat at naglakad na. pero dalawang kilometro pala ang layo, walang kain, walang tulog pero desidido akong maka-uwi.

pati sa panaginip, sinusundan ako ng mga nakita habang naglalakad. di ko makalimutang ang mga iyak ng mga nanay na may dalang patay na anak, yong mga anak na namatayan ng magulang at ang mga kamag-anak na naghahanap ng mga naanod na kapamilya.

walang kwenta ang putik na dumikit sa sapatos, walang kwenta ang bigat ng bag na dala ko,walang kwenta ang pagod sa paglalakad ng walang kain at tulog, mas mahirap ang makakita ng hirap ng ibang tao na wala kang magawa.

hindi alam kong titingin pa sa paligid o diretso nang maglakad makasakay lang ng bus.

akala ko hanggang dun lang ang apektado ng bagyo, di pala ang patutungohan ko, ganun din ang nangyari, mga naanod na bahay, mga balita na ilan ang patay, mga nawawala.

Lahat ng excitement ko para sa nalalapit na pasko biglang nalusaw, ang tulog ko hindi ko alam kung matatawag na pahinga. Alam ko hindi umabot sa daliri ang hirap na dinanas kumpara sa mga apektado. di ko na alam ano ang iisipin sa ngayon.

di ko talaga alam. 😦

Advertisements

pagtipa

Standard

Bakit nga ba ang hirap ng tumipa? mailap na ang mga salita, kusa na silang lumalayo, umiiwas na parang may mga isip. kung pwede nga lang ikulong sila sa mga palad at isa-isang pagtagpi-tagpiin. pero kahit naman maipon sila, di parin mabuo ang gustong sabihin.

lumulutang at humuhulagpos na sa mga kamay, umiikot hindi ayon sa kontrol ng may hawak, kulang narin sa emosyon at sagad na ang kulay sa mga ibabahaging kwento.

tapusin ko lang to magsisimula ako ulit.

o bakit? may kasunod pa, tinapos ko ngayon at sisimulan ko rin ngayon mismo. bow!

Ubos na yata ang pwedeng i-kwento, inabot na ng katamaran para mag-isip. Dumating na sa puntong gustong humiling na sana ay sakupin muli ng imahinasyon ang isip upang magsilbing baterya para tumipa ulit.

at bigla akong tinanong ni boss bakit ang lalim daw yata ng iniisip ko? haha! wasak ang momentum ng pananaginip ng gising.

hindi na talaga madali ang pagtipa, mas lalo pag sinubukan ng lagyan ng mukha ang nasa likod ng mga salita.