usapang MINDANAO 11/27/2009

sa buong linggong ito, halos lahat ng headlines ng balita ay tungkol sa massacre sa maguindanao, kagimbal-gimbal ang nangyari…tinawag nating HALIMAW ang tanging makakagawa nun….pero nangyari na nga.

iba-ibang opinyon, iba-ibang haka-haka at teorya, bakit nangyari? at paanong nangyari?…kahit ako napaisip, kahit sino sigoro walang mag-iisip na mangyayari  ang karumal-dumal na krimeng iyon.

bumalik na naman ang isssue sa conflict sa mindanao, pero tanong ko lang bakit pag may nanyayaring ganito sa bahagi ng mindanao….buong MINDANAO ang dawit?….bakit pag nasa luzon ito nangyari specific ang pangalan ng lugar na lumalabas sa media?… hindi lang ito tungkol sa nangyari sa maguindanao, kasama na lahat…..di man lang ba napansin na sobrang lawak ng mindanao.

hindi sa hindi ako nakikisimpatya sa biktima ng massacre, pero ginawa ko to para malamang MINDANAO as a place is not bad at all.

nag-aral ako sa lugar kung saan ISLAM ang relihiyon sinusunod ng halos lahat ng mamamayan. Iba-ibang relihiyon at kultura ang sinusunod ng bawat estudyante, klarong-klaro ang pag-kakaiba, mapa-wika man o ayos ng pananamit. at doon ko nakita ang kahalagahan ng respeto sa bawat paniniwala ng iba.

tanong ko lang, nararapat bang isisi sa pag-kakaiba ng relihiyon ang conflict na nangyayari sa mindanao?

sa tingin ko kasi hindi eh! nasa tao yan, kung paano sya hinubog ng kulturang kinalakhan nya.

may isang word sa maranao tribe na pwedeng sabihing pinakaimportante basihan ng pagiging isang maranao, “MARATABAT” or maranao’s pride.

makikipagpatayan ang sinumang maranao once na maapakan o masagi man lang ang kanyang MARATABAT. at iyon ang kadalasang nangyayari bakit kayang makipag-patayan ang isang sinasabi nating muslim.

hindi ko alam kung may katumbas na wika ng mga maguindanawan ang MARATABAT ng maranao, pero nasisilip ko ang koneksyon at pagkakapareho ng kultura nila sa kulturang meron ang maranao.

nangyari ang trahedya dahil naapakan ng isang pamilya ang pride ng isang pamilya…mahirap mang intindihin pero iyon lang ang tanging naisip kung dahilan..political dynasties, bahagi yan ng PRIDE ng pamilya. sino mang haharang sa landas ng pangalan ng buong angkan pwedeng kamatayan ang kapalit.

mahirap bang arukin? pero yon ang katotohanan, may mga kultura talagang di kayang hagilapin at intindihin ng utak natin…..MALI? mali sa pananaw natin ngunit kung ang ang kultura  ito ay iba, di parin nating kayang sabihin MALI dahil  may benefit silang nakukuha dito.

balik tayo doon tungkol sa pag-tawag na muslim sa mga salarin, sabihin natin asan ang aral ng ISLAM? ngunit sa totoo lang sila din ay gustong isuka ng mga totoong MUSLIM, pareho lang din yan sa mga katoliko at ibang sector ng kristyanismo…may peke at totoo.

so, kelangan pa ba nating isali ang relihiyon dito?

(^_=) 11/25/2009

may pagkakataon ba sa buhay mo nasabi mo na sana isa kang kontrabida , or else magpaka-bad hanggang sa gusto mo, breaking rules, walang sinisino, walang kinatatakutan at mag-wala.

dahil ako, gusto kung masubukan..

living without rules, leaving society’s norms…

naisip ko, mas marami sigoro akong kaibigan kung sumasama ako sa lakwatsa at makipag-inuman….but too bad, nagkaka-allergy ako sa alak….mas masaya sigoro ang college life. ko noh?

pinaka-malala ko na yatang nagawa ay ang madalas na pag-absent sa physics class ko dati dahil crush ko ang instructor namin…. hahaha, hindi sya magandang inspiration, cute nya kasi di ako maka-focus sa klase…kaya mas mabuting tumambay sa golf course at mag-muni-muni…haaays! ang dami kung di nasubukan.

pero kung magwawala ba ako, ako nga ba iyon?

parang hindi, kasi kahit sinasabi kung gusto kung subukan di ko parin kayang gawin….isa nga akong BORING na tao…

ewan ko ba bakit di ko man lang nasubukang mag-pakagaga…. palagi ko na lang iniisip ang consequence ng gagawin ko, takot magkamali, takot sumubok ng kakaiba…

nakakapagod maging ganito…..pagod na ako!

may hinahanap akong di ko mahanap at maintindihan….

umaga 11/24/2009

umuulan na naman, tumatagos ang lamig sa kalamnan….ngunit ito ang panahong pinakagusto ko….. ang magsuot ng jacket, nakakamiss ang buhay kolehiyo, lahat halos ng damit ko longsleeve lalo na sa second sem…..nakakamiss ang fog….yong feeling mo nasa mga ulap ka, nahahawakan mo…

nakakamiss ang maglakad mag-isa, puti ang paligid, malamig as in malamig ang dumadapyo sa mukha, di kelangan ng payong.

maglalakad sa campus kasabayan ang mga estudyanteng nakangiti at ninanamnam ang season ng pagbaba ng ulap. haay! alaala, di ko alam kong mababalikan pa.

masarap gumising sa umaga na inanantok pa, feeling ko kasi normal ulit ang buhay ko….isa lang kasi ang ibig sabihin nun, maganda ang tulog ko….Gustong-gusto ko ang pagkakataon na pipilitin ko ang sarili ko na tumayo para maghanda sa pagpasok sa trabaho…weird no?

kasi sa mga oras na yan ko kinukumbinse ang sarili para magpatuloy, mangarap at magplano….gustong-gustong kong mapilitan ang sarili na mag-isip ng mga bagong rason, pandagdag motivation ng pagbuo ng pangarap.

paalam 11/20/2009

hahayaan na kitang lumayo….

ayokong darating ang panahon na iiwasan mo rin ako

tulad ng pag-iwas mo sa mga taong ayaw mo.

ganito lang sigoro ang buhay ng tao, may darating, may lumalayo,

naghahanap ng kanya-kanyang daan dito sa mundo.

 

hindi kita pipigilan sayong paglalakbay, hahayaan din kitang lumipad

ngunit di rin kita masasamahan sayong paglipad.

magkaiba ang pinili nating mundo, ibang landas ang gusto mo,

at iba rin ang gusto ko…

 

magkaiba ang timpla ng buhay na hinahanap natin

kaya mas mabuting paalam ay sasambitin.

 

hahayaan kong panahon ang magdedesisyon,

kung landas natin ay muling pagtagpuin

sana’y pagkakaibiga’y mabuong muli

ngunit kung hindi, sana’y mabuting ala-ala’y manatili.

 

alam ko mahirap maintindihan ang desisyong ginawa ko….

per paano?

mahirap ipagpatuloy ang isang pag-kakaibigan

puno ng kakulangan…may kulang ako at may kulang din sa binibigay mo

di ko napupunuan ang kailangan mo tulad din ng di mo maibigay

ang hinahanap ko..

di ako tulad ng iba, na kayang panatilihing kaibigan ang

lahat ng kakilala, wirdo ako diba?

 

pero sa pansamantalang pagwawakas na ito….

gusto ko paring sabihing hanggang sa pagkikitang muli KAIBIGAN…

an eagle’s wing 11/18/2009

haven’t you ever tried to wish for an eagle’s wing? because i do.

i wish i’ve learned to enjoy soaring no matter how strong the wind is.

flying without limit….i wish i do.

init ng ulo.. 11/17/2009

kung ikaw ang nasa katayuan ko na sobrang dami ng ginagawang trabaho tapos ang tao pang akala mong makakatulong sayo ay walang ginawa kundi magpa-cute sayo…anong gagawin mo?

dahil ako malapit ng mapatid ang pasensya…muntik ko ng ngang hambalusin ng mga dala kong papel…kung di nga lang ako nanghinayang sa pinagpuyatan kong trabaho…naku! ginawa ko na.. waah! mainit talaga ang ulo ko.. umuusok pa…

pagbabago 11/13/2009

“A servant leader is a nation builder”

yan ang kulang sa pilipinas, lideratong nagbibigay ng totoong serbisyo.

sa estado ng gobyerno ngayon, tiwala at respeto ang pinakamahirap hanapin.

pero sa totoo lang, gusto kong subukang ibigay ang tiwalang ibinaon ko na sa limot…..baka kasi makapagsimula iyon ng pag-babago, kahit kunting pagbabago. naisip ko, ano ang kulang bakit naiwan tayo para lumago? lahat naman naghahangad ng pagbabago…nag-aasam.

daanin nalang natin sa sitwasyong ito.

kung sakali’t ikaw ay kumakain sa isang mamahaling restoran at biglang may isang batang nakapasok para mamalimos, anong gagawin mo?

magrereklamo sa management ng restaurant? bakit?

dahil may nakapasok na di mo inaasahan sa lugar na inaakalang magbibigay ng mamahaling serbisyo?

i-reklamo ang guard bakit pinapasok nya ang namamalimos na bata?

o kaya maglalaro lang sa isip mo ang kagustuhang magreklamo. Aminin mo, yon ang gagawin mo.

pero pano kung may isang kustomer o mismong may-ari ng restoran ang mag-papa-upo at magpakain sa batang iyon? o kaya iistemahing tulad ng serbisyong ibinigay sayo kahit walang bayad.

anong posibleng reaksyon mo?

magagalit o hahangaan ang taong naglakas-loob na gawin yon?

sa tingin ko yong pangalawa ang reaksyon mo…para kang nabunutan ng tinik sa dibdib….di kana kasi babagabagin ng konsensya mo.

at sure na sure ako kalahati at higit sa kalahati ng kustomer ng restoran, yon din ang naramdaman..o diba?

bilis magbago ng isip no? ganyan tayong mga pilipino.

subukan nating ihantulad sa liderato ng gobyerno…kung may isang susubok magtiwala, makikita din kaya ng  nakakarami?

iba-iba tayo ng konsepto para sa matatag na liderato… merong naghahanap ng may konsensya, merong dahil natawa sa presensya nya sa isang pelikula, meron ding ang pundasyon ng pinag-aralan at marami pa…

ngunit ang punto ko…bakit di nating subukang magtiwala at magbigay ng respeto sa taong mailuklok sa pwesto…sa ngayon di pa sigurado kung sino..

baka kasi sa pamamagitan non, makikita ng maging lider na simulan ang pag-babago…pag-ibinigay ang tiwala at kasama ang respeto, kahit kunti, alam ko may makikita tayong liwanag ng pag-babago.

parang ang simple ng sinabi ko, naiintindihan ko, iba ang prinsipyo at pananaw mo.

ang dami-dami kasi nating reklamo pero may nagawa ka ba para simulan ang nirereklamo mong pagbabago?

tuldok lang tayo kumpara sa populasyon ng bansang ito, pero kung magiging buo ang bawat tuldok na sinasabi ko, siguro naman may kunting mabubuong pagbabago.

kawalan ng maisip. 11/11/2009

Nasubukan mo na bang wag mag-isip?

yon bang, wag lagyan ng pwedeng iisipin ang utak mo.

Magulo ba?

magulo kasi akong mag-isip ngayon kaya gusto kong subukan ang hindi pag-iisip.

impossible dba?..OO alam ko, lahat ng ginagawa natin di pwedeng hindi dumaan sa ating isipan o kaya lahat dapat pag-isipan.

okey, ganito na lang….ang gusto kong mangyari ay mawala ang sakit ng ulo ko, at dahil sa tingin ko kagagawan ito ng madalas na pag-iisip ng kung ano-ano….kaya susubukan kong tanggalin ang lahat ng nasa utak ko, ibablangko tulad ng tanging PUTI na lang o di kaya ITIM ang tanging maiiwan sa imahinasyon ko.

mahirap ba?…..sinusubukan ko talagang gawin yan…kanina pa.

sinubukan mo ba?…hahaha, pinatulan mo yata kalokohan ko…

pero sige lang seryoso naman ako ng gawin ko to.

linta vs. alimatik 11/06/2009

kanina pa ako nag-iisip ng bagong mai-post, something new, something rare.

kaya mga linta at alimatik ang napagdiskitahan…Gusto kong mag paka-ala mating lawin ngayon kaya pagbigyan nyo na ang trip ng lola nyo.

kaysa naman linta ng gobyerno at alimatik ng lipunan ang pag-uusapan gawin nalang natin itong kapaki-pakinabang.

kung ikaw ay laking probinsyang tulad ko, sigoro naman alam mo ang nasa title ng post na to, pero kung hindi, o sya basahin mo na lang to.

ayon kay mr.wikepedia….

Ang mga limatik o linta (Ingles: leech) ay mga anelida na bumubuo sa subklaseng Hirudinea. Mayroong mga limatik na pantubig-tabang, panlupa, at pandagat. Mayroon ding mga lintang nagmumula sa mga kailugan at latian.[1] Katulad ng kanilang mga kalapit na kamag-anak, ang mga Oligochaeta, mayroon din silang clitellum. Katulad ng mga bulating-lupa, mga hermaprodita din ang mga linta. Ginagamit ang limatik na kasangkapan sa panggagamot – ang Hirudo medicinalis – na katutubo sa Europa, at maging ang mga kasari (o konhenero) nito sa klinikal na pagpapadugo sa loob ng mayroon nang mga libong taon.

dito sa pilipinas  sikat ang mga linta sa mga palayan at alimatik sa kagubatan…per mas sikat  ang mga linta sa BATASAN.

kinakatakutan sa pagiging maliit na bampira, aatake na lang ng di namamalayan….pero mas matindi ang bampira ng gobyerno aatake ng harapan.

hay naku! di ko planong isama ang mga bampira sa gobyerno, ipag-paumanhin nyo na lang di ko lang talaga mapigilan.

dalawang species lang yata ng linta ang kilala sa pilipinas, ang mga tinatawag natin linta at alimatik.

ang linta ay kadalasang mkikita sa tubig at ang alimatik  sa mga dahon sa kagubatan..sabon at asin ang alam kong nagpapatanggal pagnadikit, pero ayon sa nabasa ko mabisa din daw pantanggal ang alcohol at kunting apoy… pag napunta sa lugar na maraming alimatik mas maiging takpan na kaagad ang balat na kadalasang expose…pero pwede ring magpahid ng mga strong  insect repellant… ayon din sa aking housemate na geologist mabisang panlaban din ang smoke ng sigarilyo….

bakit ko nga ba naisipang isulat to?…dahil takot ako sa mga nilalang na ito.

Buwan ng kamalayan sa kalikasan 10/30/2009

 

1. Ang buwan ng nobyembre ay idineklara bilang “Environmental Awareness Month” ng naisabatas na RA 9512 ( “National Environmental Awareness and Education Act of 2008″).

Layunin nito na isulong sa mga kabataan ang kaalaman sa pangangalaga ng ating kalikasan at likas na yaman. Ito rin ang sagot ng gobyerno para may masabi “kuno” na may ginagawa sila para sa problema ng pabago-bagong klima (climate change). Ngunit ang tanong ko? kaya nga bang maipatupad ng ating gobyerno ang batas na ito… Sayang, ang daming batas na nagagawa sa pilipinas ngunit ang pagpapasatupad naman ang problema.

 

2. Bilang isang propesyunal na manggugubat(forester) ang buwan na ito ay mahalaga para maipaalam sa publiko ang kahalagahan ng propesyong ginagampanan. kami may nasa sektor ng gobyerno o pribado.

Ang pagiging isang manggugubat ay isa sa masasabi kong propesyong kadalsa’y natatapakan. Wag na tayong mag-pakaipokrito, alam ko, kalahati o mas tamang sabihing higit sa kalahati ng babasa nito ‘di alam ang propesyong sinasabi ko.

Bakit ko ba nasabing ito’y natatapakan?

dalawa ang rason na naglalaro sa utak ko…. una, ang pagiging manggubat ay naikulong sa konsepto na ang trabahong ito ay hanggang sa pangangalaga at pag-gamit lang ng ating yaman sa kagubatan. OO, tama nga iyon, ngunit hindi hanggang doon lang. OO, pinag-aaralan naming kilalanin ang mga punong kahoy, kung ano ang gamit at tamang pangagalaga nito, pero hindi hanggang sa ganoong kasimpleng konsepto…mas malaki, mas malawak pa…kita mo ang paligid mo? kung kaya mong sukatin ang mundo, ganyan…ganyan kalaki, at kasama yan sa konsepto ng propesyong ginagampanan ko.

pangalawa, kaming manggubat ay kadalasang di nabibigyan ng kaukulang trabaho sa bansa natin..nakakalungkot man, ngunit ang propesyong ito ay isa sa mga tinatawag ng nakararami bilang isang “dying profession”..naghihingalo na..Bakit nga ba? pwede ko bang isisi sa gobyerno?

sa totoo lang di ko rin alam anong pwede kong sabihin, pero sige pag-usapan natin…una kong naisip ang kakulangang bigyan ng pagpapahalaga sa ating likas na yaman, eh! wala na ngang paki-alam sa ating kalikasan mas ano pa para sa propesyong nagdadala ng pangagalaga nito…ayoko sanang magkumpara pero wala akong choice.

Halimbawa nalang yong ating mga karatig bansa, kaya nilang gumastos ng malaki ma-iligtas lang kahit isang punong kahoy.. eh dito sa pilipinas, pinuputol pa dahil sagabal sa magandang view… o dba!.. di ko alam kong pagtatawanan ko ang kanilang kamangmangan o malulungkot. haays!

 

3. Kagawaran ng Kalikasan at Likas Yaman.

o ha! pinaghirapan ko pang i-research ang tagalog ng DENR..hahaha

well, sigoro alam nyo na kung ano ito. Sektor ng gobyerno kung saan pwedeng sabihing sya’ng nangagalaga sa ating kalikasan at likas yaman..ayon sa taas o(sabay turo)..redundant pero hayaan nyo na.

sa totoo lang di ko alam anong isusulat ko dito, basta naisip ko lang kasi na isama to dahil sa sekretarya ng departamentong ito.. kilala nyo yong politikong madalas nakasuot ng makulay na polo? naisip ko bakit di nalang sya ginawang sekretarya ng turismo no? baka doon pwedeng magamit ang pina-uso nyong hawaiian polo bilang uniporme sa gobyerno.

ang di ko talaga lubos maintindihan, bakit ba ang mga sekretaryang pinapaupo sa departamentong ito ay madalas nakakapagdala ng isang malaking tanong bakit sya ang binigyan ng pwesto…. wala man lang kunting background sa environmental management…ayoko sanang manghusga, pero hay! naku tlagang sila din ang gumagawa kung bakit sila hinuhusgahan. halimbawa na lang, magsalita ba si sekretaryang may makulay na polo ng ganito, ” ang mga puno nasa likod ko ay mga agoho, kapamilya ito ng mga pine tress”.. o ha!, sigoro sa mga di nakaka-alam sige i-explain ko muna, ang agoho po ay kaylanman di kapamilya ng pine trees, dalawang pine species lang ang nasa pilipinas, Benguet pine at Mindoro pine. Sigoro di ito mahalaga sa inyo pero para sa aming mga manggugubat, nakakahiya ang ginawa ng namumuno sa departamento kung saan higit sa kalahating mga manggugubat ay nagtatrabaho…

bilang pinuno ng departamentong ito, sana sumangguni man lang sya kung tama nga ba ang kanyang pinag-sasabi…NAKAKAHIYA S’YA.

ayokong husgahan kung kaya nga ba talaga nyang pamunuan ang kagawaran ng kalikasan at likas yaman…kasi pwede namang pag-aralan yan.

ang sa akin lang naman, sana man lang bigyan ng t’yansa ang mga taong higit na kwalipikado para pamunuan ang sektor na ito.

 

 

They said, ‘forestry profession is a dying profession’ yet we say, it’s just a rare profession.

10/09/2009

di ko malaman ang dahilan kong bakit ako biglang pinasama sa isang statistics seminar…whew! forester lang po ako hindi statistician…pero ano nga ba ang magagawa ko kundi YES BOSS! sama ako…huhuhu, ayon, dumugo ang ilong ko! sana man lang pinaghanda ako…sabagay ok lng din pampawala ng boredom, tatlong araw kaya akong tumunganga sa opisina ng walang ginagawa.

kaya heto na… since representative daw kami ng denr, nakakatakot ang seminar na yon kasi di ko alam kong ano ang isasagot ko pag tinanong kami ’bout sa relation ng seminar na yon sa organization na kibibilangan ko, honestly di ko tlaga alam sa una…. pero kalaunan medyo get’s ko na… marami pala…sabagay hindi sa statistics ang trabaho ko…nasa planning.. ayoko ng mag elaborate ng trabaho ko kasi i’m sure dudugo ang ilong nyo..hehehe.

pero, ang nakapukaw tlaga ng atensyon ko, ay nung pag-usapan bakit maraming mahirap sa pilipinas? tinanong un ng representative ng ched… lahat kami bglang tumahimik, lahat nag-isip…bakit nga ba?

may isang sumagot, sabi “i think the answer can be found back in our head”.

OO nga, lahat agad ang mga buwaya sa gobyerno ang napagbintangan….

GUILTY ako dun, isa din ako sa nagbintang…bakit nga ba? totoo yon dba? kaso nga lng nung papauwi na ako naisip ko…bakit yong iba natakasan ang lupit ng kahirapan kahit marami ang mga buwaya…tanungin mo nga rin sarili mo, bakit nga ba? pwede kasing simulan sa sarili natin…pwede rin ang paraan na naiisip mo..bitayin ang mga buwaya? hehehe, try mo baka effective.

magkaganun pa man may natutunan ako, always be ready…hehe, baka bgla akong ipadala sa buwan or sa pluto…

balik tayo, ang natutunan ko talaga, na masuwerte ako, may trabaho….. kahit di kasya ang sweldo ko para sa sarili ko…hmm, ano pa ba? nalaman kong halos lahat tayo pare-pareho, pag kahirapan na ang pag-uusapan lahat isisisi sa gobyerno…hindi ako pro administration nor opposition… ako ay palutang-lutang lng…nagmamasid ng walang ginagawa..haays! kelan nga ba ako makikialam? ewan ko… IKAW? kelan ba?.. oopss..kaw na sumagot, ayoko ng mag-isip..

babae, kaya ba? 10/13/2009

hindi ko alam bakit bigla itong pumasok sa kukote ko… basta bigla nalang naisip at gustong itanong..

Hmmm…. Pano nga ba kong baliktad ang mundo…. Ang babae ang manliligaw, at lalaki ang sinusuyo…     ano kaya ang mangyayari?

Tulad nalang kong sakali, pag-aakyat ng ligaw, pano ba  magpapa-alam ang babae  sa mga magulang ng lalaki?

Parang ganito, Umm… Mang_____, ay mali! syempre sa nanay pala dpat mag-papaalam kasi binaliktad nga dba?

Aling_____, mgandang araw po! kung inyo pong  mamarapatin, nais ko po sanang dalawin ang binata nyo sa inyong tahanan, pwede po ba?

hehe! di ko maimagine..

tapos ano nga ba ang dala? flowers? hindi…. Chocolates na lng kaya? hindi rin yata bagay…

haays! mahirap palng mag-isip ng panregalo. Pwede na ba ang isang kaha ng pulang kabayo? hehe! o kaya pagkain? anong klaseng pagkain?mostly ayaw sa matatamis ng mga lalaki dba?

so, ano nga ba? mag suggest ka nga..

kikiligin din ba ang mga lalaki kung sakaling sila ay haharanahin?

ay sus! pwede kaya?

At kung biglang ipahabol sa aso ang nangharana, kaya bang umakyat  sa bakod si babae wag lang malapa ng alagang aso ng kanyang iniirog?

Hay naku! di ko kaya….kala ko pwede akong manligaw in traditional way.. hehehe, bigla ko kasing napanginipan ng gising si crush…at wala akong pag-asa pag ginawa ko pala ito…hahaha.

yon ay kong sa dating panahon…eh! kong sa panahon ngayon… Paano na ba manligaw ang mga lalaki? tpos gagawin naming mga babae….

O ha! kaya ba mga girls..

pero sa panahon ngayon may pagkakaiba pa ba? bawas ba sa ego ng mga lalaki kung sya ang liligawan o matutuwa pa sya?

babae ang susundo at magbabayad pag nag-date…huhuhu, lalo na pala pag nagpapa-impress..whew! mamumulubi kang babae ka?

maswerte din palang maging babae, lalo na ang isang dalagang pilipina..hehe

Pero ano nga ba ang kaibahan kong babae ang manliligaw? tingin mo, ano nga ba?

trip???? 10/16/2009

pano ba magpapakilala ng sarili? kung ako mismo di rin kilala ang sarili ko….

sabagay bakit ba ako nagtatanong eh! ako lang naman ang mamomroblema nito…ako nga ba ay simple? simpleng di maabot at maintindihan ng iba…kaya nga gumawa ako ng blog dahil gusto kong makita kong paano ko kakausapin ang sarili ko…hehehe, resulta na ba ito ng pagiging loner…

wala akong masyadong kaibigan…iilan lang sila at di pa minsan makasama…pero marami akong imaginary friend, to name a few si lestat, si armand, si louis…hehehe, pasensyahan nalang tayo puro bampira ang kaibigan ko..

gusto ko ring sumama sa adventure ni peter, susan, edmund at lucy sa mundo na ginawa ni aslan….ayun! alam ko na  bakit ako nagkakaganito, di pa pala ako nakahanap ng copy ng the last battle…kelangan ko pang maghalungkat sa mga bookstore dito..hahaay! libro lang pala ang solusyon sa problema ko…nabitin sa pagbabasa kaya may naisip na problema… ang babaw ko noh?

Ah! bahala kayo… basta ako magpapakalunod sa mundo ng mga kaibigan ko…

kaya goro di ako maintindihan ng iba, kasi iba ang gusto kong mundo..

Ayan, pwede ko sigorong basahin to ulit….haha, lakas ng trip….

susunod na akong magpost ng matino pag alam ko na kung  ano ang uunahin kong isulat sa mga artilulong naisip ko….bye to myself and mwuah!…hahaha

Ewan….. 10/19/2009

Wala akong magawa ngayon kayo tumitipa para sa walang kabuluhang pagsusulat, kaylanman di ko plinanong magpost ng kung ano-ano lang, pero ito na pala ang ginagawa ko.

Kung ikaw ay tulad kong nahihirapang mag-isip ng plano sa buhay, maiintindihan mo ko, wala lang. yan ang salitang walng kabuluhang pabalikbalik sa isip ko… kagabi pa ito, di ako mapakali, gusto kong umuwi , resulta sigoro ng walang magawa during weekend…. wala akong paki kung may magbabasa ba nito o wala, kelangan ko lang talaga ng may magawa kahit man lang ito para sa araw na to..redundant yata ako..hehehe

I hate weekends as much as i hate weekdays na walang ginagawa…

Ayokong mag-isip, yong mag-isip na di kasama sa trabaho ko…. ayokong isipin ang sarili ko, mas mabuti pang matulog, pero may magagawa ba ako…

eh! kelangan kong pumasok sa opisina may gagawin man o wala.

I miss my friends, asan naba sila? six months na yata nung huli kong makausap ang isa…. hahay!

Dati pinangarap kong magkaron ng isang matalik na kaibigan, hindi yong nanay ko kundi kaibigang di kadugo…yun bang isang tingin palang makikita ng magkaibigan kayo, nagkaron ako ng isang kaibigang tulad ng sinasabi ko pero i never thought na bigla na lang itong maglalaho..wala lang, wag mo nang itanong di ko rin alam eh!, nanghihinayang ako OO pero wala na, sayang yon! kasi yon ang first time na may itinuring akong kapatid at totoong kaibigan. Iniyakan ko ang pangyayaring iyon, sigoro nagtaka ka kung bakit ko naikwento? Ito kasi ang parte ng buhay ko na di ko pa nasasabi sa mga kaibigang itinuring ko…. Ano nga ba ang mali? bakit biglang naglaho ang pagkakaibigan?…Nakakapanghinayang na makita ang taong ito na parang wala man lang nangyari, pero tooo wala akong galit nor hinanakit na nararamdaman…panghihinayang sigoro. May pagkakaibigan sigorong hanggang doon lang.. may hangganan, para ma appreciate natin kong ano ang meron sa isang tootong pagkakaibigan.

Sigoro matagal ko na itong gustong gawin, ayaw tumigil ang daliri ko sa pagtitipa… Dati, pag depress ako, sinusulat ko lang  tpos sinusunog, ngayon? blogosperyo ang basurahan ko..

Sabi ni kuya kulisap kaya daw may taong nagsusulat sa blogs para makahanap ng taong kapareho mong mag-isip, di man kayang sagutin ang mga tanong mo, kaya naman nilang magbigay ng iba’t ibang opinyon pwedeng tutulong para sagutin ang nakakagulo sa pag-iisip mo….OO sigoro.

hmm, nakakaloka! pero alam mo may bagay na pumasok sa isip ko habang itinitipa ko ito…

Pare-pareho lang pala tayo, lahat gustong kilalanin ang sarili, lahat naghahangad ng pagtanggap…bakit nga ba meron nito? hindi nalang ba pwedeng mabuhay ayon sa gusto mo, walang consequence sa mga gagawin… haays! pero hindi yon pwede, maraming bagay na dapat mo nalng paniwalaan para mangyari, pwede ring hayaan ang panahong magdesisyon para mangyari ang nga bagay na gusto mong mangyari….

Ayan! maluwag na ang dibdib ko….hahaha..Mwuah!

wlang kwentang pag-chichika… 10/20/2009

i really planned to write something worthy to read, this day, an environmental article, yet! ito naloka ako ulit at sinave as draft.. oh ha! araw-araw na yata akong nagpopost…bogaloidz tlaga…hahaha

sa November na lang para bumagay at makicelebrate for an environmental awareness month…

Plssss… paki close na ang tab, dahil ang sunod nyong mababasa ay walng kakwenta-kwenta…..hahaha, nag trip na naman ulit ako.

blogosperyong basurahan ko, maraming salamat at nahanap ko ito…. palipasan ng mga saloobing di man lang makabagbag damdamin. Pano kasi sinusweldohan ako ng gobyerno pero wala man lang ginagawa…hahaays! ayoko sanang ma guilty pero ito, nagsusumigaw ang loob ko na GUILTY ako!!!!…

kaya nga nasabi ko dati na ayaw kong magtrabaho sa isang government agency…pero anong nangyari? biglang nag switch ang tadhana at lahat ng plano ko ay nabali…waah! ayoko na talaga, nakakafrustrate ang ganito….

Gusto ko na tuloy kwestyonin ang desisyon kung magtrabaho dito….. Sana kasi tinanggap ko na lang ang offer na magturo, kasehadong mas malalaki, barako at minsan mas matanda pa sa akin ang mga estudyante ko….

mas masaya pa yata iyon, dati tlaga bago pa ako gagradwyt buo na ang desisyon kong magturo, at dapat yaong instructor na kaylanman di makakalimutan ng mga estudyante nya.

Sigoro kung wala ako dito, next month nagtuturo na sana ako sa unibersidad na pinag-gradwytan ko, Pero dahil nga may pag kaloka-loka ako at dinedma ang tawag nila ito, STAGNANT ang buhay ko….huhuhu

Masarap magturo lalo na pag sobra sa kalahati ng estudyante mo ibabagsak mo…hahaha, terror ba ako?… wag mag react, dahil totoo yon talaga ang plano ko. Pero wag ka! dahil yon ang naisip kung dahilan bakit gusto nila akong kunin para magturo, gusto kasi nila yong taong walang takot na haharapin kahit sangkaterbang kwarenta’y singko pa ang itututok sayo…

Nagtaka ka noh! sang lupalop ba ng pilipinas ako nag-aral bakit may ganyang pangyayari? hahaha… Clue? wag na lang baka isipin mong sinisiraan ko ang paaralang pinanggalingan ko… pero totoo ang sinasabi ko ha! hindi ito kathang isip lang. Pag naloka ulit ako ikukwento ko..hahaha

anyways, baka isipin mong anong klaseng administration meron kami at bakit di man lang mapigilan ang ganung pangyayari, well, di tlaga kayang pigilin iyon dahil may iba kasama na sa culture nila ang paghawak ng baril.

well, balik tayo dun sa topic na bakit di ako nagturo..

hmm….

1.di ako nagturo dahil naiinggit ako sa mga kasama kong lahat nakapagtrabaho sa agency na katulad ng pinagtatrabahoan ko.

2. feeling ko mas masaya pag i-praktis ang propesyon ko sa field, di ko naman kasi inisip na sa planning ako ilalagay, well, di narin naman masama kasi sabi daw nila pang matalino ang trabaho ko… hehe, pelingera din akong matalino.

3. FRUSTRATED ako sa result ng board exam…. totoo! nakapasa ako isang take-kan lang, pero feeling ko di ako bagay magturo sa kadahilanang di ako nakapasok as topnotcher… Pinagarap ko talaga yon, simula pa lang. Di lang dahil gusto kong lampasan ang rank ng crush kong instructor. kundi para sa sarili ko… pambawi sa mga kabalahorang pinang-gagawa ko nung nag-aaral pa ako.

Kapal ng face kong pangarapin yon noh! pero tanggap ko naman na pwede talagang di maabot ang gusto ko, ang problema nga lang nung makita ko ang percentage ng nakuha ko…. kahit di tlaga ako nagmumura, napamura ako! gusto kong umiyak. PUTIK! kunting-kunti nalang pala pasok na ako sa top ten. whooah! gusto ko talagang magpagulong-gulong sa inis… sana 75%  nalang ang nakuha ko…bweesit!

kung alam ko lang na ganun ang lalabas sa exam, naghintay na lang din sana ako ng isang taon… at habaan ang review, pakonswelo di bobo ko nanga lang ang rason na kaya nagtop ang isa kong kasama dahil isang taon ang binigay nyang oras kaysa sakin na dalawang buwan lang…. pero kahit ano pa man loser parin ako..

Hanggang ngayon pala di pa ako naka get-over sa nangyari, whew! bitter tlaga ako, OO na, aaminin ko na… i do really have an envy to those who put theirselves on top… pero masaya parin ako sa mga kaibigang pumasok sa top, alam ko mas kelangan nila iyon kaysa sakin…

Haha… may next time pa naman,  promise ko sa sarili ko, tlagang magtotop na ako sa susunod na exam na sasalihan ko…. kaya maghanda ka Bar Exam…. hehehe, pinaghanda na di pa nga ako nakapagsimulang mag-aral ng Law.

well, gusto ko na ngayong maging abogago… oppss! Abogado daw pala.. pero hintay muna ng dalawang taon, kelangan pang grumadwyt ng dalawa kong kapatid…hehe.

o ano? napagod kang magbasa noh!.. hahaha…mwuah..

10/22/2009

hmmp… bolero… hindi ikaw!  yung kaopisina ko..

Aba! napatahimik nya ako..hahaha

Likas akong madaldal, pero ng sabihan nya akong miss bango ng buhok mo, hahaha! natameme ako.

wala lang gusto ko lang i-share yong nangyari kaninang umaga, medyo matagal narin pala akong di kinikilig…. o s’ya aamin na.

Medyo crush ko sya.

Pangatlong hirit na to ha! una nung may pinareceive akong data sa kanya, aba! kamay ko ang tinanggap tapos, ngumiti pa as if wala syang ginawa.

sumunod the other day, binangga ako nung mag punch na ako sabay sabing sorry…. binangga nya tlaga ako kasi nakita ko sya na andun na bago ko pa kinuha ang punch card ko.

Aba! pwedeng gumanti?..hahaha

i’ve met greene.. 10/26/2009

yesterday, i was left alone–again on our apartrment. that’s why i hate weekends. i haven’t had any idea how to spent my day worthwhile… sometimes i just slept.

but, luckily. i’ve met  greene…Bob Greene, hehe…the author of the famous “Be true to  your school”…i think bob ong had read greene books…nabasa ko yon sa abnkkbsnplako..or it’s on his other books,i ‘m not sure…

I’ve found  his books by sorting almost 3 hours on the nearest bookstore from our apartment… actually i don’t have any idea what’s within his book..

the book titled “and you know you should be glad”…but the one that caught my interest is the tagline on the cover it says that it’s a story of a lifelong friendship.. i don’t know why? maybe because i longed for my friends..

well, the story was based on greene’s experience, it’s about his oldest friend jack and his other friends…jack was diagnosed cancer of the liver, lungs and i’ve forgot the last.

Greene’s narate how they spent their childhood until jack’s remaining time with them… better to read it to understand what i mean..

by reading his books,made me long for my oldest friends..made me cry, and even wondered if those memories with them will happen again.

whoa! i really love his book.

it reminded me to keep in touch with my friends.

…wla lang 10/26/2009

o sya! ako tlaga ay isang supladita… wala akong pakialam sa sasabihin ng iba.

hehe! ilang beses ko na bang ginawa ang man dedma… di na mabilang… kanina nga lang may nasampolan ako… mag hi! ba naman ayon tuloy yong kasama nya ang napilitang mag-hello… pinaringgan pa akong hangin daw ang dumaan….hahaha.

di tlaga ako nakikipag-usap sa mga taong di ko gusto…wag mo kong pilitin dahil khit baliktarin pa ang mundo di mo ko mapipilit… hindi ako intovert..mapili nga lang…hmmm, minsan pala… naalala ko during hayscul ako, may taym tlaga na mas gusto kong umuwi mag-isa… nagpapaiwan ako sa classroom at sasabihing may hinihintay…yon pala wala…

mas magandang maglakad mag-isa, malaya kang pagmasdan lahat ng nasa paligid mo… Observant tlaga ako…kahit kaliit-liitang reaksyon mo nakikita ko…sigoro dito hindi, syempre di kita nakikita…at lalong wala din akong planong magpakita..

ito ay aking sekretong mundo…. at  oo adik ako..dalawang post ang ginawa ko, hahaha

Halata ko… 10/28/2009

ang pinakamahirap na parte ng trabaho ko ay ang kawalan ng magawang trabaho.

ano ba ito? ang dami kong nakaline-up na gagawin ngunit walang kahit singkong duling ang nasisimulan.

di ako tamad…….iba ang dahilan bakit wala kong ginagawa ngayon..

SIRA NA ANG ARAW KO…huhuhu

palagi na lang bang ganito, lahat ng gagawin ko nakadepende kung kelan ipapasa ng iba ang data na kelangan ko.

haay! naku, kahit sinong santo, mawawalan ng pasensya dito.

it is said that patience is a virtue, pero kahit di ko na makilala si mr. virtue ipagpapalit ko….mapasabog ko lang ang  building kong saan nagtatrabaho ang dahilan kong bakit delayed ang trabaho ko….

haha, natawa tuloy ako bigla sa iniisip ko…as if naman kaya ko..

halata ko ang daming KO sa sinulat ko…hahaha

hmmm…wla akong masabi. 10/29/2009

isang tulog na  lang at friday na..yehaa!!!

FRIDAY and it’s FLY DAY..

hehe, halata bang excited ako masyado?…. uuwi kasi ako, atlast makakauwi na nman ako…kahit 10 hours pa ang byahe ko no probs, makauwi lang.

ito yong namimiss ko sa pagiging estudyante, bakasyon..kaya nga binalak kong maging estudyante ulit..hehe

hangang ngayon di ko parin kayang tanggapin na paminsan-minsan na lang ang bakasyon..hahaay! masasanay din sigoro ako…

hindi ako excited para i-celebrate ang araw ng mga patay, excited akong makauwi ng bahay, makakain ng lutong bahay at matulog sa aming bahay.

cliche na yata ang word na bahay…pero dahil trip kong gamitin yon, wala akong pakialam..hahaha

hay naku! nahalata ko ng wala tlaga akong pinost na maayos at maganda pero di ko naman ginawa to para manghakot ng mambabasa kaya okey lang naman sigoro…

di ko rin ina-advice na basahin tong mga pinagsusulat ko, sa kadahilanang sasayangin ko lang ang oras ng taong babasa nito…

hmm,  pero maraming salamat parin sa matyagang nagbabasa…im a good reader not a writer.

at isang dakilang bloghopper…. magandang makibasa sa mga sinusulat ng iba, minsan nakakatawa, minsan pinaiiyak ka, sasang-ayunan mo at minsan aayawan mo…

Ganun lang, teka lang muna, magdedemo pa pala ako sa mga tanders kong kaopisina kung paano mag-farmville…wahaha..bad influence ako pero hayaan nyo na lang para feeling young ones narin sila….  ang hirap kayang maging tanging bata sa opisina…