dance with me in imaginary Waltz. February 5, 2010

ang kagandahan sa araw-araw na pagcocomute sa jeef, bawat araw bagong karanasan at bagong eksena ang nakikita sa buhay ng mga ordinaryong pilipino. Tulad nalang kahapon, sigoro mapag-obserba lang ang butihin nyong lingkod o resulta lang ng kawalan ng magawa, si mamang traffic enforcer, nakuha ang pansin ko…. wala naman syang ginawa kundi mag maneuver ng daang sasakyan.

ang nakakatuwa lang sa kanya, para syang sumasayaw habang nagbibigay ng hudyat sa kung sino ang hihinto at lalarga, may pattern ang galaw ng kamay at paa…

1,2,3…….1, 2, 3….. (bilang ko habang pinagmamasdan ko sya) tapos biglang naalala ang bilang ng pagsasayaw ng waltz).

1,2,3…….1, 2, 3……(may saliw na na musika sa ulo ko habang ini-imagine kong sumasayaw sya ng waltz).

binilang ko talaga ang movement nya… ang saya, para akong nakadecipher ng isang napakatandang uri ng lengwahe.. gusto ko tuloy alamin ang formula ng galaw nya….kung isa syang dancer sya ay sumasayaw ng napaka graceful… punong-puno ng buhay at kulay kahit sa gitna ng mausok na kalsada…. saliw sa musika ng busina at iba’t-ibang uri ng tunog ng sasakyan.

wala! nakakatuwa lang, galing sa maghapong trabaho tapos napansin mo ang isang tao sa isang rhythmic movement…. though alam ko, universe moved in a rhytmic way, how much more to us humans… para lang isang accomplishment for the day….. napakasimpleng bagay pero minsan di pa nabibigyan ng pansin… masyado na tayong pre-occupied sa mga abot-langit na mga pangarap, lubog sa sama ng loob at naghahabol sa sa standard ng buhay na nilagay natin sa taas ng ating mga ulo.

simpleng eksena pero pumawi sa pagod kung katawan….

mababaw lang ang kasiyahan ng isang aninipot, simpleng bagay na nakakapagbigay ng ngiti…. oks na oks na parekoy… itoý ginto na sa tingin ng isang tulad ko.

chuchu(walang maisip na title) February 3, 2010

blags! blags! blags!…walang katapusang ingay…hilong-hilo na ako…waaaaah!
nirenovate ang katabing opisina, at wala akong ni isang nagawang trabaho… ayoko ng ingay! tapos.

tamad ding akong mag-isip ng isulat dito, as if naman nag-iisip talaga ako ng isusulat….hahaha, di uso sakin ang draft.. kung anung pwedeng ibasura dito yong ang tinitipa ko, yon naman ang purpose bakit nag-eexist si aninipot…. hmmm, tinatamad ka na ba?..dahil ako matagal na, simula ng pinanganak ako, tamad as in tamad.

gusto kong magkwento if ayaw mo, sige pwede ka nang lumisan, as in tuluyang lumisan sa mundo(curse yan ni aninipot, hala!)

kahapon, may lakbay aral kaming ginawa…. environmental awareness chuchu sa mga first year highschool….. at mukhang wala pala akong tolerance sa mga maiingay na bata…. pero isa din pala ako sa mga naging pasaway nung lecture…. hindi ako ang nag-lecture, sinama lang ako ni boss para mag-observe, para next time ako na…waaah! kaya ko kaya?… college students kaya ko pero yong mga nasa edad ng 12 at 13… di ko masagot….. pero muntik na akong ma special mention, eh! kasi po, nasa likod ako habang naglelecture si boss, todo chika din ako sa mga luvlyf nung mga bata…hahaha, pasaway as in pasaway…pero sarap bumalik sa edad na yon…..parang ang gaan ng mga buhay nila, lessons, projects, baon at crush lang ang problema nila…diba? sarap bumalik sa stage na yon.

anyway, gusto ko sanang isa-isahin ang ni-lecture ni maam kaso sinuka na ng utak ko ang topic…hahaha, biodiversity, geohazard, environmental situation of the philippines, endangered species, landfills, climate change,environmental laws at kung anu-ano pang related sa environment…mag tanong ka na lang baka masagot ko ng maayos kaysa isama ko pa dito.

pero natuwa ako kasi may isang first year student na ang IP(invetigatory project) ay tungkol sa giant clam, Tridacna gigas in particular… and hopefully manalo ang research nya nationwide para madala sýa sa Brazil…

Tridacna gigas is one of the most endangered species among the giants clams, they were filter feeders in marine ecology so imagine its contribution to marine lifes… para silang mga martyrs, sila ang sumasalo ng toxic at tinatago ito sa kanilang kidney, kaya bawal kainin ang part na ito…pero bawal na silang kainin pwede kang makulong at magbayad ng 100k for just eating giant clams.

but Tridacna species are not the one who bear pearls… oyster clam yon…. hmmmm, nag-iisip ako? saan pwedeng makakita ng oyster clam?…hahaha

hindi ako nerd!!! January 29, 2010

isa sa pinaka-ayaw kong marinig ay yong tinatawag akong nerd… oo nga adik ako sa libro, kahit ano pinapatos ko basta pwedeng basahin gora…. pero please hindi po ako nerd….. pareho kami ng isa kong kaibigan nagiging bayolente at nag-aalburoto pag tinawag na nerd… kahit facebook inaasar ako, well, patulan ko ba namang ang IQ test daw na pakulo nila, tapos ang result…nerd daw ako…. wahaha! lokohin nila lelong nila kahit elementary kayang sagutan ang mga question nila…. hahaha, tapos ako naman nag-react agad…. halatang affected…hehe

pinagarap ko talagang magkaroon ng sariling library in the future, pero di naman lahat ng mahilig sa libro nerd na diba?… AGREE na bilis!!!!                           isa lang din itong hobby tulad ng pag-lalaro ng online games… mahirap kayang tanggapin na masabihan kang nerd… iba na kasi agad ang nakakabit na description dun, kako introvert ka or else may makapal na eye glasses. medyo di pa naman ako umabot sa ganun…hehehe, saka hindi lahat ng mahilig sa libro matalino…. tulad ko, nasubukan kung magka-singko sa pagkahilig sa mga libro, mas inu-una ko pang basahin ang mga nahalungkat kong libro kaysa sa lesson….o dba?, sa pagbabasa nakahanap lang kami ng bagong mundo, nakikita ang ibang mundo at nakikilipad sa mga pangarap ng may akda ng bawat librong nababasa…

haays! nahirapan akong mag-explain, alam ko may mag-rereact, at susupalpalin ako ng “defensive ka day”….

basta…. lumalabas ang kaluluwa ko pag-narinig ko ang salitang nerd, lalo na if patungkol yon sa sakin.

Wala! basta wala!..naiintindihan mo pa kaya tong pinag-susulat ko, o sya pwede ka nang huminto , tapos na eh!….lols!

isang totoong muslim January 26, 2010

it was said that “the world most misunderstood religion is Islam”… mas lalo sa pilipinas, madalas itong maikabit sa salitang “terorista”, kinakatakutan pa minsan kahit sa simpleng pag-lalakad lang sa kalsada.

Bakit nga ba nahihirapan tayong  intindihin ang paniniwalang meron sila?

sa totoo lang kung hindi pa dumating si magellan para ipakilala ang kristyanismo, malamang Islam din ang pangunahing relihiyong sinusunod ng higit sa pangkalahatang populasyon ng pilipinas…. ngunit di rin sigoro PILIPINAS ang tawag sa bayan nating ito at di rin tayo mga Pilipino, Gets mo na sigoro kung bakit?…. pwede kang pumili sa mga tawag na ito, pwede tayong indians ( galing sa salitang indio), pwede ring pacific dwellers (hehe, di ko ma-imagine) at kung anu-ano pang pwede nating ma-adapt  sa mga karatig bansa.

may ilan akong term na natutunan sa mga kaibigan at sa ilang taong paninirahan at pakikisalamuha sa lugar ng mga may paniniwalang-Islam:

1.ISLAM- ibig sabihin nito sa sa salitang english ay ¨ surrender to God¨…(self explanatory).

2. MUSLIMS – “the surrendering ones

3. QUR’AN- “recitation”.( ito ay ginawa sa salitang arabic, pilipino man o ibang lahi ang gumagamit di nila ito isinalin sa ibang lenggwahe, dahil may paniniwala silang ito ang orihinal na salita ng diyos na ibinigay para sa mga muslim). Madalas may mga tao pang inaalay ang buhay para mamemorize lang ang Qurán. Binabasa nila ito sa paraan ng pakanta.

4. FIVE PILLARS OF FAITH (faith, prayer, alms, fasting, pilgrimage)-

fasting- between sunrise and sunset, bawal kumain, uminom ng tubig( bawal mag-isip ng pagkain) at tigil bisyo… kaya before 4 am gising  na  to eat, di dapat abutan ng unang pagtugtog ng “bang”( don’t know  its real term we just called it  ”bang ” para may maitawag sa oras ng                        kanilang pagdarasal) five times a day, before 5 am, 12pm, 3pm, 6pm at bago matulog.

5. JIHAD ( the most controversial)- “holy war”, nangyari lang ito nung panahong endanger ang relihiyong ISLAM sa panahon ni Mohammad, nung gawin ang holy crusade from MECCA to MEDINA.

marami ang may haka-hakang pwedeng magkaroon ulit ng JIHAD, pero sa opinyon ko, mas malamang giyera sa senado ang mas madali…   hanggat may mga muslim naniniwala sa kapayapaan mananatiling lutang ang JIHAD, ngunit di ko rin sinasabing imposible ito…                  madaming tao ang kayang makipagpatayan para sa kanyang paniniwala… hati rin ang relihiyong ISLAM, andyan ang Sunni’s( sila ang mas liberal) at Shiites(islamic fundamentalist)… see?, di lang kristyanismo ang nahati sa iba-ibang sector….sila din, iba-iba man ang uri ng prinsipyo ng paniniwala,  mag-kaiba man ang kultura pero iisa ang pinaniniwalaan at sinisunod na relihiyon.

pero balik tayo sa tanong na bakit sila mahirap intindihin?… ito lang nakikita kong rason:

KONTROBERSYA- nahaharap sa kontrobersya ang iilang taong sumusunod sa relihiyong Islam… simulan natin kay BIN LADDEN(tama ba espeling ko?) SADDAM HUSSIEN (true? patay na ba talaga yon?), ABBUSAYYAFF members, MILF members and the latest AMPATUAN clan( pwede ba silang ipakulam na lang?)

nasabi ko na dati sa isa kung post entry na mas pwedeng sisihin ang kulturang sinusunod nila kaysa relihiyong pinaniniwalaan nila, dahil kahit ang mga relihiyosong muslim gusto rin silang isuka at itakwil bilang kapatid sa relihiyong pinaniniwalaan.  totoong di katanggap-tanggap ang mga nagawang pagpatay at terorismong nahasik ngunit wag natin silang lahatin, wag lahat ay husgahan, pareho lang sila sa atin may masama may mabuti, may prinsipyong pinglalaban at mga dahilang kelanman di maintindihan ng mga tulad nating di sakop ng kanilang paniniwala.

ang pagtanggap sa relihiyong ISLAM o pagiging muslim ay hindi lang nasusukat sa paniniwala kundi ito ay pang-araw-arw na gawain, isang piniling landas………. ISANG URI NG PAMUMUHAY.

marahil may mga karanasan akong nagdulot ng mantsa para sa mga muslim ngunit di ko parin kinakalimutang may kulturang nakikisingit para maiba ang uri ng pamumuhay bilang muslim.

P.S.  may mga bagay akong di naiiintindihan sa kulturang maranao, ngunit di ko sinasarado na husgahan agad ang ibang may paniniwalang ISLAM… at ang lahat ng nakasulat dito ay ayon lang sa nakikita at tanging opinyon ko po lamang, malamang may pagkakataong biased ako, pero paumanhin, sabi ko nga opinyon ko lang ang mga ito.

TRIVIA:

*may paniniwala ang mga konserbatibong babaing muslim na bawat hibla ng buhok na nakikita at di natatakpan ng kumbong(veil) ay magiging                    ahas pag sila ay sumakabilang buhay na.

*umaabot daw sa sampung beses ang pakiramdam ng tao pag sila ay inilibing na… ibig sabihin kahit pinakamahinang paglalakad, paghikbi                            naririnig ng namatay…(whew! hirap nun).

basura January 22, 2010

i don´t know why i let myself  write another entry which in fact,  i´m  in a state of confusion…don’t know what to say, trying to count my worth, trying to figure out what am i going to do… in the midst of volumes of paper works… so hard, when youŕe meeting deadlines but your stagnant.

then, in a flash, missing students life, missing friends and family, it was like you were in a busy street but you think you were in a lonely dead road.

you let your self  be transported in another world, your own world were you can fly freely… with friends out of imagination….

then  phone rings….

back to reality, your still seating on your little domain, your little space, with officemates who didn’t have any slightest idea that you already traveled miles away through your winged mind.

funny… if  just the power of our mind let us travel physically then im already home, or else in the  peak of mt. everest…hahaha

you see, i’m  writing a waste entry again…… I’M SORRY FOR WASTING YOUR TIME.

ek-ek January 18, 2010

**********

wala ka bang gagawin, uupo nalang ba tayo?

matutulog? magbingi-bingihan?

sa kabilang ibayo ng mundo, libo-libo ang namatay.

kamatayang di inaasahan

pero paano?

sarili mismo, di rin alam paano lalampasan ang dagok ng katotohanan.

nakakatawa ano?

gusto kung makisimpatya

imulat at mag-pamulat ng mata

ngunit paano?

sarili mismo, naghahanap ng kasagutan.

**********

gusto kong mag-emo post, kaso natatawa ako sa ka-opisina ko, music nya puro Beyonce…. normal lang sana kung kaedad ko….hahaha, sheś in her early fifties…oha! oha! asan ka?… gusto ko tuloy sumayaw…hahaha

**********

sa housemate kung naglayas..sige lang suportado kita…. kung yan ang tanging paraan para sa kaligayahan mo sige, walang problema..kunsitidora ang kaibigan mo….hahaha.

pero totoo, responsibilidad ng mga magulang na palakihin ng maayos at gabayan ang mga anak ngunit, hindi nila hawak ang buhay ng anak… wala silang karapatang desisyonan ang buhay pag-aasawa ng anak…. OO, walang magulang na gugustuhin mapasama ang anak…ngunit kung uunahin lang ang kultura at pride ng pamilya…ibang usapan na yan…

hanga ako sa kabaitan mo, but please, for once isipin mo ang kaligayahan mo…di mo aapakan ang relihiyong pinaniniwalaan mo…. tanging pride lang ng pamilya ang masasagasaan…. hindi ibig sabihin na dahil sinuway mo ang kagustuhan ng pamilya mo masama ka na…. mag pakatotoo ka…dahil kung hindi, sasapakin kita…hehe….  asan ka man Godbless…mwuah!….(^_=)

kaw na bahala January 13, 2010

I

adik na naman ako kasi magsusulat ako hangga’t gusto ko…hindi ako sinipag, marami lang gumugulo sa isip ko…… excited akong umuwi galing trabaho…na-inggit ako sa housemate ko na bumili ng airbed kaya ididispatsa kuna ang foam na gamit ko…bibili rin ako…hehe, feeling ko kasi para akong mag-wawater rafting pag yon ang tutulogan ko…hahaha, wag nang  papalag, buo na ang isip ko, bibili talaga ako, sacrifice muna ang mga nakaline-up na librong bibilhin for this month.

II

pag-uwi ko mam’ya, aayusin ko na ang locker ko… isesegregate ko na ulit ang mga gamit ko…waah! wala parin akong books stand… at hanggang ngayon nanghihinayang parin ako sa mga libro na naiwan ko sa dorm, sayang yon…. pero sige mangogolekta nalang ulit..at sa mga taong nanghihiraman ng mga libro ko, please lang ibalik nyo na, pinag-iipunan ko ang pinambili  ng mga librong hiniram nyo…di ako mayaman noh!..adik lang sa libro…at gagawin kung library ang kwarto ko.

III

start ng february, isusuot ko na mga high heels sandals at stilleto ko….ang alam ng nanay ko sinusuot ko ang mga binili nyang sandals pero hanggang ngayon naka rubber shoes at flat sandals parin ako..wag nyo kung isumbong ha! ..hehe, matigas ang ulo ko, di ako sumusunod sa trend ng mga ka-opisina ko…feeling ko kasi tumatanda na ako pag naka-heels.

IV

bibigyan ko ng chance na mag-stay sa trabaho ko ngayon, hanggang summer o june, gusto ko lang i-experience ang celebration ng environmental month sa DENR, at sana makakuha ng medalya sa quizbowl bago man lang ako umalis…..adik lang, type kung mangoleksyon ng medalya…pang souvenir sa trabaho….hindi sa hindi ako masaya sa trabaho ko, yon nga lang may longing akong bumalik sa academe, pagbibigyan ko lang ang sarili ko hangga’t bata pa ako…

V

ayokong mag plano ng trips at adventures pero sana man lang masubukan ko na talaga ang zipline sa BUKIDNON at water rafting sa CAGAYAN DE ORO this summer…hoping so…

VI

hanggang ngayon, para parin akong lumulutang, di ko pa tanggap na bumalik na ako sa trabaho madalas tuloy akong managinip ng gising..na nasa bahay parin ako…. ang problema ko lang naman kasi talaga pag andito ay PAGKAIN… marunong akong magluto pero madalas tamaan ng katamaran, ayokong magluto na ako lang din ang kakain, kaya madalas kung saan-saan ako napapadpad para kumain.

VII

goodbye softdrinks…tinamaan ng hanging itim at nagka UTI ako, slight lang naman pero sagabal ang pag-inum ng gamot..madalas tuloy ako nag-papa alarm mainum lang ang gamot sa tamang oras…. at promise! pinaka-kalaban ko ang amoy ng gamot…amoy pa lang nahihilo na ako…. kaya takot akong magkasakit.

VIII

goodbye narin pala kay pineapple, si miss pinya na di nauubusan ng stock sa ref ngayon bawal na… di ko tuloy alam ano ang isu-substitute sa mga bawal sakin…. buti nalang pwede pa ang ice cream..hehehe

IX

ayokong magplano sa taong ito, bahala na si lord…tatanggapin ko kung ano man ang buhay na ibibigay nya….long term naman ang iba kung plano, next year ko nalang susubukang pumasok sa law school, naghahanap pa ako ng eskwelahan at may mga kapatid pa akong nag-aaral kaya dapat ma-pressure ko na sila na grumadwyt ng maaga…hahaha

X

para sa humahadlang sa buhay pag-ibig ng kapatid ko, matalo ka sana sa eleksyon, inis na inis ako sayo, ang bata-bata pa ng kapatid ko para maramdaman ang paghihirap na gawa nyo…pati pa nanay ko sinasama nyo sa issue…. wala akong paki-alam kaw man ang pinuno ng bayan namin, wag mong isisi sa kapatid ko ang lahat, kung gusto mo rendahan mo ang apo mo… pinalaki kami ng maayos ng mga magulang namin at lalong di kami nang-aapak ng ibang tao….may araw ka rin… people knows the truth… ipapaubaya ko nalang sa diyos ang ginawa mong pang-aapak sa pamilya namin.

pag ang tao pala kahit nagsusumikap umakyat pataas sa malinis na paraan di parin ligtas sa mga kawing at hila ng mga alimango…. pero sige lang batuhin nyo man kami ng kahit ano, nagpapasalamat parin ako dahil mas lalo kaming naging buo… ang panghihila nyo ang dahilan bakit lahat kami nagsisikap na mag tagumpay….

nakataling pag-ibig January 13, 2010

kababalik ko lang pero sinalubong agad ako ng isang malaking problema ng isang housemate, apat lang naman kami at minsan naisip ko super laki naman ng apartment namin at minsan once in three days lang kami nagkikita…haha, or worst once a week.

naniniwala pa ba kayo sa arrange marriage?…hindi sya chinese, but my housemate was bethroted to her second cousin.. by her parents…

ang problema, may boyfriend sya….. kinakatakutan ko na aabot sa desisyon may isang mamamatay sa dalawa…akala ko di aabot na mag-iisip sya na magpapakamatay pero nasama na pala sa options  nya.

she was a maranao, kasama sa kultura nila na parents ang pipili sa makakasama nila sa buhay….actually since part ng culture nila pwede kung sabihing okey lang na tanggapin nya na ipapakasal sya sa pinsan nya….kaso nakikita ko ring head over heels silang inlove ng boyfriend nya sa isa’t-isa…

nahihirapan akong i-balanse ang sitwasyon nya…kung pwede nga lang sabihing pabuntis ka na lang para wala ng problema…ngunit di yon pwede, dahil sa kulturang meron sila…

una, mahirap syang tumanggi dahil mapapahiya ang buong clan nila, sinabihan nya syang ang desisyon ay nasa kanya, ngunit buong pamilya ang magkakagulo…. sabi nga nya mas madaling tanggihan ang hindi kadugo kaysa sa kadugo…. di rin nya pwedeng sabihin sa lalaking namanhikan sa kanila ng may boyfriend sya….”maratabat”(pride) ng pamilya ang nakasalalay.

pangalawa, matatanggihan man nya tong una, may dalawa pang naghihintay para mamanhikan sa kanila, haba ng hair nya no?…ngunit nakakaipit ang sitwasyon.

pangatlo, di nya pwedeng i-rason na ayaw nyang mag-asawa dahil, di valid na rason iyon sa pamilya nila, lahat daw kasi ng tita at tito,kasama ang parents nya arrange marriage, ginagawang living example ang buhay nila.

whew!….ang gulo ng sitwasyon …. minsan naitanong ko  dati na bakit sya pumasok sa isang relasyon? alam naman nyang may arrange marriage na mangyayari….ngunit pag tinamaan ng linsyak na pag-ibig…kahil bawal sige.

kakatakot ano?…pag nakatali ka sa isang kulturang ipinagmamalaki mo dati, pwede mo pa palang isumpa dahil sa isang pag-ibig.

kahit ako litong-lito, di rin makatulog hanapan lang ng lusot ang sitwasyon nya…ang alam ko, may desisyon na sya, ipag-lalaban nya ang pag-ibig nya yon nga lang di kaya ng konsensya nya na kalabanin ang buong clan nila.

gusto ko tuloy isipin na bakit ganun ang parents nya? ngunit pwede ba nating kwestyonin ang kulturang kinabibilangan nya?…ANG GULO!!!!!!….

update January 12, 2010

………………….

wala akong maisulat…haha, may vacation hang-over ako.

ayoko pang bumalik sa trabaho…kung pwede nga lang ihinto muna ang oras para nasa bahay parin ako gagawin ko…

walang internet sa probinsya namin…walang kwenta ang ang mga wireless broadband na yan….di tlaga tumalab sa kabundukang pinuntahan ko….hehe

magulo lang po utak ko…di lang naman bakasyon ang pag-uwi natin sa sari-sariling tahanan…may mga responsibilidad din tayong ayawan man natin…yon at yon parin.

minsan may mga kahilingan tayo na gustong-gusto nating mangyari at makuha ngunit pag  dumating na, humihingi ulit tayo ng palugit, we ask God’s for  its perfect time but, we wanted things to happen on our pace of time….how ironic but true.

o sya….next tym na ako magsusulat, pang update lang…..hahaha, bloghop na…..hangin asan ka?…tulungan mong munang lumipad si aninipot…… mwuah……..

update ulit…hahaha, yahoo! may bonus pala ako, di ko alam, ngayon ko lang kukunin kasama ang sweldo ko sa december…akala ko mamumulubi ako this january…hahaha

huling hirit sa taong 2009 December 21, 2009

1. MALIGAYANG PASKO PO!…. excited ng umuwi at di na makapgtrabaho ng matino…hehe, di narin makatulog… weeh! di lang naman ako ang nakaka-feel ng ganun diba?..nanghahanap lang ng kasama…

2. sa tatlong buwan na pag-bablog, maraming salamat sa mga naging kakilala, wala mang pangalang tulad ko..masaya ako at naging kasama ko kayo para masurvive ang araw-araw na paglalakbay… THANK  YOU..

3. sa lahat ng nag-tatatyagang magbasa ng mga isinulat ko(kung meron man)… pasensya sa mga kung anu-anong ka-ek-ekan na ibinasura ko… di ko man mahanap ang tamang templa sa panlasa mo, pasensya na…baguhan lang po ako…nagsusulat lang ako para may outlet sa mga di ko nasasabi.

4. special mention si kuya kulisap bilang pinaka-unang nagbasa at tumanggap ng mga pinag-susulat ko…Mwuah! at sa mga tumatawag ng diwatang alitaptap, isang magic wish para sa inyo…… maniwala ka…maging totoo wish mo.

5. di ko alam bakit ko nilagyan  ng numbers tong post ko..hehe

6.  tungkol sa request na artikulo, sa susunod na taon nalang ha!…felingera din ako..haha

7. hmmm, nag-iisip kung babalik pa sa trabaho next year o lilipat na…. hmmm….hmmm, wag na uy! ayokong mag-isip ng trabaho.

8.  tinatamad ka nang magbasa?….wag muna di ko pa nga alam pa’no to tatapusin..hehe

9. isang realization sa araw na to… “when God is going to do something wonderful,he begins with difficulty. If it’s going to be something very wonderful, he begins with impossibility” ….

FAITH that’s our only weapon to understand everything we’ve gone through.

10. malungkot ako kasi ngayon lang ang taong di pa ako naka-attend ng misa de gallo… ‘yon ang disadvantage pag ang kasama mo sa bahay ay may iba’t -ibang relihiyong sinusunod.

11. naniniwala parin ako na nagkakatotoo ang wish pag nakumpleto mo ang nine(9) mornings…. alam ko may magsasabing, kaya ka ba mag-sisimba para sa wish?…ang sagot ko ay HINDI… noon sigoro, nasa elementary days, yon ang motivation ko para gumising lang para mag-simba…. basta ayoko ng mag-elaborate… isip-bata ako kaya hayaan nyo na… basta wishes do come true…as long as you have faith on it.

12.  para sa  tanging kinakapitan ko, ano man ang nasuongan ko, salamat sa pakikinig….salamat sa lakas ng loob, salamat sa isang taong gabay, sa mga achievements and failures…sa mga pag-subok…you made me a better person every day…THANK YOU GOD.

(mawawala ng pansamantala si aninipot…. pasensya…mahina ang signal sa kagubatan…hehehe, sama ka ?)

October 9, 2009

di ko malaman ang dahilan kong bakit ako biglang pinasama sa isang statistics seminar…whew! forester lang po ako hindi statistician…pero ano nga ba ang magagawa ko kundi YES BOSS! sama ako…huhuhu, ayon, dumugo ang ilong ko! sana man lang pinaghanda ako…sabagay ok lng din pampawala ng boredom, tatlong araw kaya akong tumunganga sa opisina ng walang ginagawa.

kaya heto na… since representative daw kami ng denr, nakakatakot ang seminar na yon kasi di ko alam kong ano ang isasagot ko pag tinanong kami ’bout sa relation ng seminar na yon sa organization na kibibilangan ko, honestly di ko tlaga alam sa una…. pero kalaunan medyo get’s ko na… marami pala…sabagay hindi sa statistics ang trabaho ko…nasa planning.. ayoko ng mag elaborate ng trabaho ko kasi i’m sure dudugo ang ilong nyo..hehehe.

pero, ang nakapukaw tlaga ng atensyon ko, ay nung pag-usapan bakit maraming mahirap sa pilipinas? tinanong un ng representative ng ched… lahat kami bglang tumahimik, lahat nag-isip…bakit nga ba?

may isang sumagot, sabi “i think the answer can be found back in our head”.

OO nga, lahat agad ang mga buwaya sa gobyerno ang napagbintangan….

GUILTY ako dun, isa din ako sa nagbintang…bakit nga ba? totoo yon dba? kaso nga lng nung papauwi na ako naisip ko…bakit yong iba natakasan ang lupit ng kahirapan kahit marami ang mga buwaya…tanungin mo nga rin sarili mo, bakit nga ba? pwede kasing simulan sa sarili natin…pwede rin ang paraan na naiisip mo..bitayin ang mga buwaya? hehehe, try mo baka effective.

magkaganun pa man may natutunan ako, always be ready…hehe, baka bgla akong ipadala sa buwan or sa pluto…

balik tayo, ang natutunan ko talaga, na masuwerte ako, may trabaho….. kahit di kasya ang sweldo ko para sa sarili ko…hmm, ano pa ba? nalaman kong halos lahat tayo pare-pareho, pag kahirapan na ang pag-uusapan lahat isisisi sa gobyerno…hindi ako pro administration nor opposition… ako ay palutang-lutang lng…nagmamasid ng walang ginagawa..haays! kelan nga ba ako makikialam? ewan ko… IKAW? kelan ba?.. oopss..kaw na sumagot, ayoko ng mag-isip..

babae, kaya ba? October 13, 2009

hindi ko alam bakit bigla itong pumasok sa kukote ko… basta bigla nalang naisip at gustong itanong..

Hmmm…. Pano nga ba kong baliktad ang mundo…. Ang babae ang manliligaw, at lalaki ang sinusuyo…     ano kaya ang mangyayari?

Tulad nalang kong sakali, pag-aakyat ng ligaw, pano ba  magpapa-alam ang babae  sa mga magulang ng lalaki?

Parang ganito, Umm… Mang_____, ay mali! syempre sa nanay pala dpat mag-papaalam kasi binaliktad nga dba?

Aling_____, mgandang araw po! kung inyo pong  mamarapatin, nais ko po sanang dalawin ang binata nyo sa inyong tahanan, pwede po ba?

hehe! di ko maimagine..

tapos ano nga ba ang dala? flowers? hindi…. Chocolates na lng kaya? hindi rin yata bagay…

haays! mahirap palng mag-isip ng panregalo. Pwede na ba ang isang kaha ng pulang kabayo? hehe! o kaya pagkain? anong klaseng pagkain?mostly ayaw sa matatamis ng mga lalaki dba?

so, ano nga ba? mag suggest ka nga..

kikiligin din ba ang mga lalaki kung sakaling sila ay haharanahin?

ay sus! pwede kaya?

At kung biglang ipahabol sa aso ang nangharana, kaya bang umakyat  sa bakod si babae wag lang malapa ng alagang aso ng kanyang iniirog?

Hay naku! di ko kaya….kala ko pwede akong manligaw in traditional way.. hehehe, bigla ko kasing napanginipan ng gising si crush…at wala akong pag-asa pag ginawa ko pala ito…hahaha.

yon ay kong sa dating panahon…eh! kong sa panahon ngayon… Paano na ba manligaw ang mga lalaki? tpos gagawin naming mga babae….

O ha! kaya ba mga girls..

pero sa panahon ngayon may pagkakaiba pa ba? bawas ba sa ego ng mga lalaki kung sya ang liligawan o matutuwa pa sya?

babae ang susundo at magbabayad pag nag-date…huhuhu, lalo na pala pag nagpapa-impress..whew! mamumulubi kang babae ka?

maswerte din palang maging babae, lalo na ang isang dalagang pilipina..hehe

Pero ano nga ba ang kaibahan kong babae ang manliligaw? tingin mo, ano nga ba?

trip???? October 16, 2009

pano ba magpapakilala ng sarili? kung ako mismo di rin kilala ang sarili ko….

sabagay bakit ba ako nagtatanong eh! ako lang naman ang mamomroblema nito…ako nga ba ay simple? simpleng di maabot at maintindihan ng iba…kaya nga gumawa ako ng blog dahil gusto kong makita kong paano ko kakausapin ang sarili ko…hehehe, resulta na ba ito ng pagiging loner…

wala akong masyadong kaibigan…iilan lang sila at di pa minsan makasama…pero marami akong imaginary friend, to name a few si lestat, si armand, si louis…hehehe, pasensyahan nalang tayo puro bampira ang kaibigan ko..

gusto ko ring sumama sa adventure ni peter, susan, edmund at lucy sa mundo na ginawa ni aslan….ayun! alam ko na  bakit ako nagkakaganito, di pa pala ako nakahanap ng copy ng the last battle…kelangan ko pang maghalungkat sa mga bookstore dito..hahaay! libro lang pala ang solusyon sa problema ko…nabitin sa pagbabasa kaya may naisip na problema… ang babaw ko noh?

Ah! bahala kayo… basta ako magpapakalunod sa mundo ng mga kaibigan ko…

kaya goro di ako maintindihan ng iba, kasi iba ang gusto kong mundo..

Ayan, pwede ko sigorong basahin to ulit….haha, lakas ng trip….

susunod na akong magpost ng matino pag alam ko na kung  ano ang uunahin kong isulat sa mga artilulong naisip ko….bye to myself and mwuah!…hahaha

Ewan….. October 19, 2009

Wala akong magawa ngayon kayo tumitipa para sa walang kabuluhang pagsusulat, kaylanman di ko plinanong magpost ng kung ano-ano lang, pero ito na pala ang ginagawa ko.

Kung ikaw ay tulad kong nahihirapang mag-isip ng plano sa buhay, maiintindihan mo ko, wala lang. yan ang salitang walng kabuluhang pabalikbalik sa isip ko… kagabi pa ito, di ako mapakali, gusto kong umuwi , resulta sigoro ng walang magawa during weekend…. wala akong paki kung may magbabasa ba nito o wala, kelangan ko lang talaga ng may magawa kahit man lang ito para sa araw na to..redundant yata ako..hehehe

I hate weekends as much as i hate weekdays na walang ginagawa…

Ayokong mag-isip, yong mag-isip na di kasama sa trabaho ko…. ayokong isipin ang sarili ko, mas mabuti pang matulog, pero may magagawa ba ako…

eh! kelangan kong pumasok sa opisina may gagawin man o wala.

I miss my friends, asan naba sila? six months na yata nung huli kong makausap ang isa…. hahay!

Dati pinangarap kong magkaron ng isang matalik na kaibigan, hindi yong nanay ko kundi kaibigang di kadugo…yun bang isang tingin palang makikita ng magkaibigan kayo, nagkaron ako ng isang kaibigang tulad ng sinasabi ko pero i never thought na bigla na lang itong maglalaho..wala lang, wag mo nang itanong di ko rin alam eh!, nanghihinayang ako OO pero wala na, sayang yon! kasi yon ang first time na may itinuring akong kapatid at totoong kaibigan. Iniyakan ko ang pangyayaring iyon, sigoro nagtaka ka kung bakit ko naikwento? Ito kasi ang parte ng buhay ko na di ko pa nasasabi sa mga kaibigang itinuring ko…. Ano nga ba ang mali? bakit biglang naglaho ang pagkakaibigan?…Nakakapanghinayang na makita ang taong ito na parang wala man lang nangyari, pero tooo wala akong galit nor hinanakit na nararamdaman…panghihinayang sigoro. May pagkakaibigan sigorong hanggang doon lang.. may hangganan, para ma appreciate natin kong ano ang meron sa isang tootong pagkakaibigan.

Sigoro matagal ko na itong gustong gawin, ayaw tumigil ang daliri ko sa pagtitipa… Dati, pag depress ako, sinusulat ko lang  tpos sinusunog, ngayon? blogosperyo ang basurahan ko..

Sabi ni kuya kulisap kaya daw may taong nagsusulat sa blogs para makahanap ng taong kapareho mong mag-isip, di man kayang sagutin ang mga tanong mo, kaya naman nilang magbigay ng iba’t ibang opinyon pwedeng tutulong para sagutin ang nakakagulo sa pag-iisip mo….OO sigoro.

hmm, nakakaloka! pero alam mo may bagay na pumasok sa isip ko habang itinitipa ko ito…

Pare-pareho lang pala tayo, lahat gustong kilalanin ang sarili, lahat naghahangad ng pagtanggap…bakit nga ba meron nito? hindi nalang ba pwedeng mabuhay ayon sa gusto mo, walang consequence sa mga gagawin… haays! pero hindi yon pwede, maraming bagay na dapat mo nalng paniwalaan para mangyari, pwede ring hayaan ang panahong magdesisyon para mangyari ang nga bagay na gusto mong mangyari….

Ayan! maluwag na ang dibdib ko….hahaha..Mwuah!

wlang kwentang pag-chichika… October 20, 2009

i really planned to write something worthy to read, this day, an environmental article, yet! ito naloka ako ulit at sinave as draft.. oh ha! araw-araw na yata akong nagpopost…bogaloidz tlaga…hahaha

sa November na lang para bumagay at makicelebrate for an environmental awareness month…

Plssss… paki close na ang tab, dahil ang sunod nyong mababasa ay walng kakwenta-kwenta…..hahaha, nag trip na naman ulit ako.

blogosperyong basurahan ko, maraming salamat at nahanap ko ito…. palipasan ng mga saloobing di man lang makabagbag damdamin. Pano kasi sinusweldohan ako ng gobyerno pero wala man lang ginagawa…hahaays! ayoko sanang ma guilty pero ito, nagsusumigaw ang loob ko na GUILTY ako!!!!…

kaya nga nasabi ko dati na ayaw kong magtrabaho sa isang government agency…pero anong nangyari? biglang nag switch ang tadhana at lahat ng plano ko ay nabali…waah! ayoko na talaga, nakakafrustrate ang ganito….

Gusto ko na tuloy kwestyonin ang desisyon kung magtrabaho dito….. Sana kasi tinanggap ko na lang ang offer na magturo, kasehadong mas malalaki, barako at minsan mas matanda pa sa akin ang mga estudyante ko….

mas masaya pa yata iyon, dati tlaga bago pa ako gagradwyt buo na ang desisyon kong magturo, at dapat yaong instructor na kaylanman di makakalimutan ng mga estudyante nya.

Sigoro kung wala ako dito, next month nagtuturo na sana ako sa unibersidad na pinag-gradwytan ko, Pero dahil nga may pag kaloka-loka ako at dinedma ang tawag nila ito, STAGNANT ang buhay ko….huhuhu

Masarap magturo lalo na pag sobra sa kalahati ng estudyante mo ibabagsak mo…hahaha, terror ba ako?… wag mag react, dahil totoo yon talaga ang plano ko. Pero wag ka! dahil yon ang naisip kung dahilan bakit gusto nila akong kunin para magturo, gusto kasi nila yong taong walang takot na haharapin kahit sangkaterbang kwarenta’y singko pa ang itututok sayo…

Nagtaka ka noh! sang lupalop ba ng pilipinas ako nag-aral bakit may ganyang pangyayari? hahaha… Clue? wag na lang baka isipin mong sinisiraan ko ang paaralang pinanggalingan ko… pero totoo ang sinasabi ko ha! hindi ito kathang isip lang. Pag naloka ulit ako ikukwento ko..hahaha

anyways, baka isipin mong anong klaseng administration meron kami at bakit di man lang mapigilan ang ganung pangyayari, well, di tlaga kayang pigilin iyon dahil may iba kasama na sa culture nila ang paghawak ng baril.

well, balik tayo dun sa topic na bakit di ako nagturo..

hmm….

1.di ako nagturo dahil naiinggit ako sa mga kasama kong lahat nakapagtrabaho sa agency na katulad ng pinagtatrabahoan ko.

2. feeling ko mas masaya pag i-praktis ang propesyon ko sa field, di ko naman kasi inisip na sa planning ako ilalagay, well, di narin naman masama kasi sabi daw nila pang matalino ang trabaho ko… hehe, pelingera din akong matalino.

3. FRUSTRATED ako sa result ng board exam…. totoo! nakapasa ako isang take-kan lang, pero feeling ko di ako bagay magturo sa kadahilanang di ako nakapasok as topnotcher… Pinagarap ko talaga yon, simula pa lang. Di lang dahil gusto kong lampasan ang rank ng crush kong instructor. kundi para sa sarili ko… pambawi sa mga kabalahorang pinang-gagawa ko nung nag-aaral pa ako.

Kapal ng face kong pangarapin yon noh! pero tanggap ko naman na pwede talagang di maabot ang gusto ko, ang problema nga lang nung makita ko ang percentage ng nakuha ko…. kahit di tlaga ako nagmumura, napamura ako! gusto kong umiyak. PUTIK! kunting-kunti nalang pala pasok na ako sa top ten. whooah! gusto ko talagang magpagulong-gulong sa inis… sana 75%  nalang ang nakuha ko…bweesit!

kung alam ko lang na ganun ang lalabas sa exam, naghintay na lang din sana ako ng isang taon… at habaan ang review, pakonswelo di bobo ko nanga lang ang rason na kaya nagtop ang isa kong kasama dahil isang taon ang binigay nyang oras kaysa sakin na dalawang buwan lang…. pero kahit ano pa man loser parin ako..

Hanggang ngayon pala di pa ako naka get-over sa nangyari, whew! bitter tlaga ako, OO na, aaminin ko na… i do really have an envy to those who put theirselves on top… pero masaya parin ako sa mga kaibigang pumasok sa top, alam ko mas kelangan nila iyon kaysa sakin…

Haha… may next time pa naman,  promise ko sa sarili ko, tlagang magtotop na ako sa susunod na exam na sasalihan ko…. kaya maghanda ka Bar Exam…. hehehe, pinaghanda na di pa nga ako nakapagsimulang mag-aral ng Law.

well, gusto ko na ngayong maging abogago… oppss! Abogado daw pala.. pero hintay muna ng dalawang taon, kelangan pang grumadwyt ng dalawa kong kapatid…hehe.

o ano? napagod kang magbasa noh!.. hahaha…mwuah..

October 22, 2009

hmmp… bolero… hindi ikaw!  yung kaopisina ko..

Aba! napatahimik nya ako..hahaha

Likas akong madaldal, pero ng sabihan nya akong miss bango ng buhok mo, hahaha! natameme ako.

wala lang gusto ko lang i-share yong nangyari kaninang umaga, medyo matagal narin pala akong di kinikilig…. o s’ya aamin na.

Medyo crush ko sya.

Pangatlong hirit na to ha! una nung may pinareceive akong data sa kanya, aba! kamay ko ang tinanggap tapos, ngumiti pa as if wala syang ginawa.

sumunod the other day, binangga ako nung mag punch na ako sabay sabing sorry…. binangga nya tlaga ako kasi nakita ko sya na andun na bago ko pa kinuha ang punch card ko.

Aba! pwedeng gumanti?..hahaha

unang adventure sa gubat. December 9, 2009

dahil po ako ay isang manggubat syempre di pwedeng di ko man lang maisulat ang  simpleng karanasan ko.

pagpasensyahan nyo po dahil di ko alam pano mgsisimula ng kwento. di ko alam kong maiintindihan nyo tong mga pinagsasabi ko.

pinaka-unang sabak ko sa gubat ay nung pangatlong taon ko sa kolehiyo,3rd year dahil di ko kinonsidera na gubat ang mga una naming napuntahan, bilang estudyante ng forestry hindi pwedeng di mo man lang maranasan ang matulog sa gitna ng gubat kahit tatlong araw man lang..

lahat kami required magkaron ng tent, pero dahil sa likas na mga pasaway, ang iba sleeping bag lang ang dala, at ako naman ay napunta sa mga barakong mga kasama…walang kwenta tlaga.. imagine, sa sasakyan palang ang kalahati ay mga  lasing na…. ay naku kong pwede ko lang sanang  pag-untogin ang mga yon ginawa ko na. kaya pagdating sa location ayon! mag-isa lang akong nag-assemble ng mga tent..

well, maning-mani lang naman yon..hahaha, wala tlagang adventure sa sinasabi ko. ang adventure talaga namin nagsimula lang kinabukasan.

ang gagawin kasi namin ay yong tinatawag na timber inventory, kelangan naming e-identify, kuhanin ang diameter at height ng mga kahoy… ganun kasimple. yon ang inakala ko, simple lang.

ngunit di pala…. alam mo anong ginawa samin, hinati kami tig-aanim bawat grupo, tapos hinatid kami doon sa area kung saan kami magsisimula for inventory, whew! first excited ako pero nung dumating kami sa lugar, hay! naku, kulang nalang lahat kami aatras… pero dahil alam na rin yon ng instructor namin, walastik inalaska kami, syempre mga kutong lupa ang mga kasama ko at ayaw patalo, o sya larga tuloy ang drama.

una pa lang winelcome na kami ng ahas!… at wala kaming choice kundi palayasin iyon dahil duon kami magsisimula.

walng ibang pwedeng makita kundi puno, puno at puno…

ako ang may hawak ng compass, at tingin ko that time, hawak ng compass ang buhay naming anim, wala kasing ibang paraan pano malalaman san ang location namin, doon ko rin narealize ang kahalagahan ng sense of direction.

well, wala din nman kaming ginawa kundi mag identify at kong hindi makilala ilalagay lang ang TBI(to be Identify), masaya sa loob ng gubat, kelangang iwasan ang mga ahas, at higit sa lahat mga palasan(rattan)…bakit! pag na tinik ka lagot….magiging pansamantalang pulang tattoo sa balat mo for 1 week…

“take nothing but pictures, leave nothing but footprints, kill nothing but time and keep nothing but memories”

mountaineers creed, yon ang katangi-tanging rules na ibinigay ng prof. namin samin..paano gagawin ang trabaho?…diskarte na ng grupo.

ayoko sanang maniwala sa first rule, take nothing but picture!!! hello dami kayang pwedeng i-kolekta doon, pero mukhang buhay nga si diwatang kalikasan, nung magtangka kasi akong kunin ang isang wild flower, ayon! nahulog ako sa may batis, buti nalang may kababawan yong nahulogan ko.

masaya at maganda ang karanasan, naranasan kung mag-ala tarzan, makipag-sapalaran na binibigay ang buong tiwala sa mga kasama… at i-respeto ang lider ng grupo, hanggang ngayon ang anim kung nakasama ang maituturing kung pwede kung pagkatiwalaan ng buhay ko sa lahat ng nakilala ko sa buhay kolehiyo…

saan na nga ba ako?…ayon! doon sa pagbibilang ng mga puno, dahil genius ang mga kasama ko, aba madali na lang pala ang pagsusukat ng diameter at height ng puno, hehehe, M2M system (mata-matahan lang). skills na matatawag yon, pwede ng di gamitin ang instrument na mga dala..hahaha, mas marami pa ang panahon sa pag-eenjoy..lahat ng batis at talon, swimming agad…hehehe, parang picnic lang ang ginawa namin… wag nyo kaming isumbong ha!..hahaha

safety first ang madalas sigaw ng lider… pero pag-utot ng kasama ang sumigaw, takbuhan na…. iba kasi ang dala ng hangin sa kagubatan pag-gabi… walang pinapatawad, lahat nagpapa-putok, minsan may solo, duet at minsan talaga chorus..hehehe

akala ko nakakatakot ang gubat, ngunit hindi, mas nakakatakot ang gubat sa syudad, mas nakakatakot ang pwedeng gawin ng tao..AHAS? lalayo sila ng kusa pag-alam na may tao… ngunit ang taong ahas, lumalapit sayo.

i’ve met greene.. October 26, 2009

yesterday, i was left alone–again on our apartrment. that’s why i hate weekends. i haven’t had any idea how to spent my day worthwhile… sometimes i just slept.

but, luckily. i’ve met  greene…Bob Greene, hehe…the author of the famous “Be true to  your school”…i think bob ong had read greene books…nabasa ko yon sa abnkkbsnplako..or it’s on his other books,i ‘m not sure…

I’ve found  his books by sorting almost 3 hours on the nearest bookstore from our apartment… actually i don’t have any idea what’s within his book..

the book titled “and you know you should be glad”…but the one that caught my interest is the tagline on the cover it says that it’s a story of a lifelong friendship.. i don’t know why? maybe because i longed for my friends..

well, the story was based on greene’s experience, it’s about his oldest friend jack and his other friends…jack was diagnosed cancer of the liver, lungs and i’ve forgot the last.

Greene’s narate how they spent their childhood until jack’s remaining time with them… better to read it to understand what i mean..

by reading his books,made me long for my oldest friends..made me cry, and even wondered if those memories with them will happen again.

whoa! i really love his book.

it reminded me to keep in touch with my friends.

…wla lang October 26, 2009

o sya! ako tlaga ay isang supladita… wala akong pakialam sa sasabihin ng iba.

hehe! ilang beses ko na bang ginawa ang man dedma… di na mabilang… kanina nga lang may nasampolan ako… mag hi! ba naman ayon tuloy yong kasama nya ang napilitang mag-hello… pinaringgan pa akong hangin daw ang dumaan….hahaha.

di tlaga ako nakikipag-usap sa mga taong di ko gusto…wag mo kong pilitin dahil khit baliktarin pa ang mundo di mo ko mapipilit… hindi ako intovert..mapili nga lang…hmmm, minsan pala… naalala ko during hayscul ako, may taym tlaga na mas gusto kong umuwi mag-isa… nagpapaiwan ako sa classroom at sasabihing may hinihintay…yon pala wala…

mas magandang maglakad mag-isa, malaya kang pagmasdan lahat ng nasa paligid mo… Observant tlaga ako…kahit kaliit-liitang reaksyon mo nakikita ko…sigoro dito hindi, syempre di kita nakikita…at lalong wala din akong planong magpakita..

ito ay aking sekretong mundo…. at  oo adik ako..dalawang post ang ginawa ko, hahaha

Halata ko… October 28, 2009

ang pinakamahirap na parte ng trabaho ko ay ang kawalan ng magawang trabaho.

ano ba ito? ang dami kong nakaline-up na gagawin ngunit walang kahit singkong duling ang nasisimulan.

di ako tamad…….iba ang dahilan bakit wala kong ginagawa ngayon..

SIRA NA ANG ARAW KO…huhuhu

palagi na lang bang ganito, lahat ng gagawin ko nakadepende kung kelan ipapasa ng iba ang data na kelangan ko.

haay! naku, kahit sinong santo, mawawalan ng pasensya dito.

it is said that patience is a virtue, pero kahit di ko na makilala si mr. virtue ipagpapalit ko….mapasabog ko lang ang  building kong saan nagtatrabaho ang dahilan kong bakit delayed ang trabaho ko….

haha, natawa tuloy ako bigla sa iniisip ko…as if naman kaya ko..

halata ko ang daming KO sa sinulat ko…hahaha

hmmm…wla akong masabi. October 29, 2009

isang tulog na  lang at friday na..yehaa!!!

FRIDAY and it’s FLY DAY..

hehe, halata bang excited ako masyado?…. uuwi kasi ako, atlast makakauwi na nman ako…kahit 10 hours pa ang byahe ko no probs, makauwi lang.

ito yong namimiss ko sa pagiging estudyante, bakasyon..kaya nga binalak kong maging estudyante ulit..hehe

hangang ngayon di ko parin kayang tanggapin na paminsan-minsan na lang ang bakasyon..hahaay! masasanay din sigoro ako…

hindi ako excited para i-celebrate ang araw ng mga patay, excited akong makauwi ng bahay, makakain ng lutong bahay at matulog sa aming bahay.

cliche na yata ang word na bahay…pero dahil trip kong gamitin yon, wala akong pakialam..hahaha

hay naku! nahalata ko ng wala tlaga akong pinost na maayos at maganda pero di ko naman ginawa to para manghakot ng mambabasa kaya okey lang naman sigoro…

di ko rin ina-advice na basahin tong mga pinagsusulat ko, sa kadahilanang sasayangin ko lang ang oras ng taong babasa nito…

hmm,  pero maraming salamat parin sa matyagang nagbabasa…im a good reader not a writer.

at isang dakilang bloghopper…. magandang makibasa sa mga sinusulat ng iba, minsan nakakatawa, minsan pinaiiyak ka, sasang-ayunan mo at minsan aayawan mo…

Ganun lang, teka lang muna, magdedemo pa pala ako sa mga tanders kong kaopisina kung paano mag-farmville…wahaha..bad influence ako pero hayaan nyo na lang para feeling young ones narin sila….  ang hirap kayang maging tanging bata sa opisina…

Buwan ng kamalayan sa kalikasan October 30, 2009

 

1. Ang buwan ng nobyembre ay idineklara bilang “Environmental Awareness Month” ng naisabatas na RA 9512 ( “National Environmental Awareness and Education Act of 2008″).

Layunin nito na isulong sa mga kabataan ang kaalaman sa pangangalaga ng ating kalikasan at likas na yaman. Ito rin ang sagot ng gobyerno para may masabi “kuno” na may ginagawa sila para sa problema ng pabago-bagong klima (climate change). Ngunit ang tanong ko? kaya nga bang maipatupad ng ating gobyerno ang batas na ito… Sayang, ang daming batas na nagagawa sa pilipinas ngunit ang pagpapasatupad naman ang problema.

 

2. Bilang isang propesyunal na manggugubat(forester) ang buwan na ito ay mahalaga para maipaalam sa publiko ang kahalagahan ng propesyong ginagampanan. kami may nasa sektor ng gobyerno o pribado.

Ang pagiging isang manggugubat ay isa sa masasabi kong propesyong kadalsa’y natatapakan. Wag na tayong mag-pakaipokrito, alam ko, kalahati o mas tamang sabihing higit sa kalahati ng babasa nito ‘di alam ang propesyong sinasabi ko.

Bakit ko ba nasabing ito’y natatapakan?

dalawa ang rason na naglalaro sa utak ko…. una, ang pagiging manggubat ay naikulong sa konsepto na ang trabahong ito ay hanggang sa pangangalaga at pag-gamit lang ng ating yaman sa kagubatan. OO, tama nga iyon, ngunit hindi hanggang doon lang. OO, pinag-aaralan naming kilalanin ang mga punong kahoy, kung ano ang gamit at tamang pangagalaga nito, pero hindi hanggang sa ganoong kasimpleng konsepto…mas malaki, mas malawak pa…kita mo ang paligid mo? kung kaya mong sukatin ang mundo, ganyan…ganyan kalaki, at kasama yan sa konsepto ng propesyong ginagampanan ko.

pangalawa, kaming manggubat ay kadalasang di nabibigyan ng kaukulang trabaho sa bansa natin..nakakalungkot man, ngunit ang propesyong ito ay isa sa mga tinatawag ng nakararami bilang isang “dying profession”..naghihingalo na..Bakit nga ba? pwede ko bang isisi sa gobyerno?

sa totoo lang di ko rin alam anong pwede kong sabihin, pero sige pag-usapan natin…una kong naisip ang kakulangang bigyan ng pagpapahalaga sa ating likas na yaman, eh! wala na ngang paki-alam sa ating kalikasan mas ano pa para sa propesyong nagdadala ng pangagalaga nito…ayoko sanang magkumpara pero wala akong choice.

Halimbawa nalang yong ating mga karatig bansa, kaya nilang gumastos ng malaki ma-iligtas lang kahit isang punong kahoy.. eh dito sa pilipinas, pinuputol pa dahil sagabal sa magandang view… o dba!.. di ko alam kong pagtatawanan ko ang kanilang kamangmangan o malulungkot. haays!

 

3. Kagawaran ng Kalikasan at Likas Yaman.

o ha! pinaghirapan ko pang i-research ang tagalog ng DENR..hahaha

well, sigoro alam nyo na kung ano ito. Sektor ng gobyerno kung saan pwedeng sabihing sya’ng nangagalaga sa ating kalikasan at likas yaman..ayon sa taas o(sabay turo)..redundant pero hayaan nyo na.

sa totoo lang di ko alam anong isusulat ko dito, basta naisip ko lang kasi na isama to dahil sa sekretarya ng departamentong ito.. kilala nyo yong politikong madalas nakasuot ng makulay na polo? naisip ko bakit di nalang sya ginawang sekretarya ng turismo no? baka doon pwedeng magamit ang pina-uso nyong hawaiian polo bilang uniporme sa gobyerno.

ang di ko talaga lubos maintindihan, bakit ba ang mga sekretaryang pinapaupo sa departamentong ito ay madalas nakakapagdala ng isang malaking tanong bakit sya ang binigyan ng pwesto…. wala man lang kunting background sa environmental management…ayoko sanang manghusga, pero hay! naku tlagang sila din ang gumagawa kung bakit sila hinuhusgahan. halimbawa na lang, magsalita ba si sekretaryang may makulay na polo ng ganito, ” ang mga puno nasa likod ko ay mga agoho, kapamilya ito ng mga pine tress”.. o ha!, sigoro sa mga di nakaka-alam sige i-explain ko muna, ang agoho po ay kaylanman di kapamilya ng pine trees, dalawang pine species lang ang nasa pilipinas, Benguet pine at Mindoro pine. Sigoro di ito mahalaga sa inyo pero para sa aming mga manggugubat, nakakahiya ang ginawa ng namumuno sa departamento kung saan higit sa kalahating mga manggugubat ay nagtatrabaho…

bilang pinuno ng departamentong ito, sana sumangguni man lang sya kung tama nga ba ang kanyang pinag-sasabi…NAKAKAHIYA S’YA.

ayokong husgahan kung kaya nga ba talaga nyang pamunuan ang kagawaran ng kalikasan at likas yaman…kasi pwede namang pag-aralan yan.

ang sa akin lang naman, sana man lang bigyan ng t’yansa ang mga taong higit na kwalipikado para pamunuan ang sektor na ito.

 

 

They said, ‘forestry profession is a dying profession’ yet we say, it’s just a rare profession.

linta vs. alimatik November 6, 2009

kanina pa ako nag-iisip ng bagong mai-post, something new, something rare.

kaya mga linta at alimatik ang napagdiskitahan…Gusto kong mag paka-ala mating lawin ngayon kaya pagbigyan nyo na ang trip ng lola nyo.

kaysa naman linta ng gobyerno at alimatik ng lipunan ang pag-uusapan gawin nalang natin itong kapaki-pakinabang.

kung ikaw ay laking probinsyang tulad ko, sigoro naman alam mo ang nasa title ng post na to, pero kung hindi, o sya basahin mo na lang to.

ayon kay mr.wikepedia….

Ang mga limatik o linta (Ingles: leech) ay mga anelida na bumubuo sa subklaseng Hirudinea. Mayroong mga limatik na pantubig-tabang, panlupa, at pandagat. Mayroon ding mga lintang nagmumula sa mga kailugan at latian.[1] Katulad ng kanilang mga kalapit na kamag-anak, ang mga Oligochaeta, mayroon din silang clitellum. Katulad ng mga bulating-lupa, mga hermaprodita din ang mga linta. Ginagamit ang limatik na kasangkapan sa panggagamot – ang Hirudo medicinalis – na katutubo sa Europa, at maging ang mga kasari (o konhenero) nito sa klinikal na pagpapadugo sa loob ng mayroon nang mga libong taon.

dito sa pilipinas  sikat ang mga linta sa mga palayan at alimatik sa kagubatan…per mas sikat  ang mga linta sa BATASAN.

kinakatakutan sa pagiging maliit na bampira, aatake na lang ng di namamalayan….pero mas matindi ang bampira ng gobyerno aatake ng harapan.

hay naku! di ko planong isama ang mga bampira sa gobyerno, ipag-paumanhin nyo na lang di ko lang talaga mapigilan.

dalawang species lang yata ng linta ang kilala sa pilipinas, ang mga tinatawag natin linta at alimatik.

ang linta ay kadalasang mkikita sa tubig at ang alimatik  sa mga dahon sa kagubatan..sabon at asin ang alam kong nagpapatanggal pagnadikit, pero ayon sa nabasa ko mabisa din daw pantanggal ang alcohol at kunting apoy… pag napunta sa lugar na maraming alimatik mas maiging takpan na kaagad ang balat na kadalasang expose…pero pwede ring magpahid ng mga strong  insect repellant… ayon din sa aking housemate na geologist mabisang panlaban din ang smoke ng sigarilyo….

bakit ko nga ba naisipang isulat to?…dahil takot ako sa mga nilalang na ito.

kawalan ng maisip. November 11, 2009

Nasubukan mo na bang wag mag-isip?

yon bang, wag lagyan ng pwedeng iisipin ang utak mo.

Magulo ba?

magulo kasi akong mag-isip ngayon kaya gusto kong subukan ang hindi pag-iisip.

impossible dba?..OO alam ko, lahat ng ginagawa natin di pwedeng hindi dumaan sa ating isipan o kaya lahat dapat pag-isipan.

okey, ganito na lang….ang gusto kong mangyari ay mawala ang sakit ng ulo ko, at dahil sa tingin ko kagagawan ito ng madalas na pag-iisip ng kung ano-ano….kaya susubukan kong tanggalin ang lahat ng nasa utak ko, ibablangko tulad ng tanging PUTI na lang o di kaya ITIM ang tanging maiiwan sa imahinasyon ko.

mahirap ba?…..sinusubukan ko talagang gawin yan…kanina pa.

sinubukan mo ba?…hahaha, pinatulan mo yata kalokohan ko…

pero sige lang seryoso naman ako ng gawin ko to.

pagbabago November 13, 2009

“A servant leader is a nation builder”

yan ang kulang sa pilipinas, lideratong nagbibigay ng totoong serbisyo.

sa estado ng gobyerno ngayon, tiwala at respeto ang pinakamahirap hanapin.

pero sa totoo lang, gusto kong subukang ibigay ang tiwalang ibinaon ko na sa limot…..baka kasi makapagsimula iyon ng pag-babago, kahit kunting pagbabago. naisip ko, ano ang kulang bakit naiwan tayo para lumago? lahat naman naghahangad ng pagbabago…nag-aasam.

daanin nalang natin sa sitwasyong ito.

kung sakali’t ikaw ay kumakain sa isang mamahaling restoran at biglang may isang batang nakapasok para mamalimos, anong gagawin mo?

magrereklamo sa management ng restaurant? bakit?

dahil may nakapasok na di mo inaasahan sa lugar na inaakalang magbibigay ng mamahaling serbisyo?

i-reklamo ang guard bakit pinapasok nya ang namamalimos na bata?

o kaya maglalaro lang sa isip mo ang kagustuhang magreklamo. Aminin mo, yon ang gagawin mo.

pero pano kung may isang kustomer o mismong may-ari ng restoran ang mag-papa-upo at magpakain sa batang iyon? o kaya iistemahing tulad ng serbisyong ibinigay sayo kahit walang bayad.

anong posibleng reaksyon mo?

magagalit o hahangaan ang taong naglakas-loob na gawin yon?

sa tingin ko yong pangalawa ang reaksyon mo…para kang nabunutan ng tinik sa dibdib….di kana kasi babagabagin ng konsensya mo.

at sure na sure ako kalahati at higit sa kalahati ng kustomer ng restoran, yon din ang naramdaman..o diba?

bilis magbago ng isip no? ganyan tayong mga pilipino.

subukan nating ihantulad sa liderato ng gobyerno…kung may isang susubok magtiwala, makikita din kaya ng  nakakarami?

iba-iba tayo ng konsepto para sa matatag na liderato… merong naghahanap ng may konsensya, merong dahil natawa sa presensya nya sa isang pelikula, meron ding ang pundasyon ng pinag-aralan at marami pa…

ngunit ang punto ko…bakit di nating subukang magtiwala at magbigay ng respeto sa taong mailuklok sa pwesto…sa ngayon di pa sigurado kung sino..

baka kasi sa pamamagitan non, makikita ng maging lider na simulan ang pag-babago…pag-ibinigay ang tiwala at kasama ang respeto, kahit kunti, alam ko may makikita tayong liwanag ng pag-babago.

parang ang simple ng sinabi ko, naiintindihan ko, iba ang prinsipyo at pananaw mo.

ang dami-dami kasi nating reklamo pero may nagawa ka ba para simulan ang nirereklamo mong pagbabago?

tuldok lang tayo kumpara sa populasyon ng bansang ito, pero kung magiging buo ang bawat tuldok na sinasabi ko, siguro naman may kunting mabubuong pagbabago.

init ng ulo.. November 17, 2009

kung ikaw ang nasa katayuan ko na sobrang dami ng ginagawang trabaho tapos ang tao pang akala mong makakatulong sayo ay walang ginawa kundi magpa-cute sayo…anong gagawin mo?

dahil ako malapit ng mapatid ang pasensya…muntik ko ng ngang hambalusin ng mga dala kong papel…kung di nga lang ako nanghinayang sa pinagpuyatan kong trabaho…naku! ginawa ko na.. waah! mainit talaga ang ulo ko.. umuusok pa…

an eagle’s wing November 18, 2009

haven’t you ever tried to wish for an eagle’s wing? because i do.

i wish i’ve learned to enjoy soaring no matter how strong the wind is.

flying without limit….i wish i do.

paalam November 20, 2009

hahayaan na kitang lumayo….

ayokong darating ang panahon na iiwasan mo rin ako

tulad ng pag-iwas mo sa mga taong ayaw mo.

ganito lang sigoro ang buhay ng tao, may darating, may lumalayo,

naghahanap ng kanya-kanyang daan dito sa mundo.

 

hindi kita pipigilan sayong paglalakbay, hahayaan din kitang lumipad

ngunit di rin kita masasamahan sayong paglipad.

magkaiba ang pinili nating mundo, ibang landas ang gusto mo,

at iba rin ang gusto ko…

 

magkaiba ang timpla ng buhay na hinahanap natin

kaya mas mabuting paalam ay sasambitin.

 

hahayaan kong panahon ang magdedesisyon,

kung landas natin ay muling pagtagpuin

sana’y pagkakaibiga’y mabuong muli

ngunit kung hindi, sana’y mabuting ala-ala’y manatili.

 

alam ko mahirap maintindihan ang desisyong ginawa ko….

per paano?

mahirap ipagpatuloy ang isang pag-kakaibigan

puno ng kakulangan…may kulang ako at may kulang din sa binibigay mo

di ko napupunuan ang kailangan mo tulad din ng di mo maibigay

ang hinahanap ko..

di ako tulad ng iba, na kayang panatilihing kaibigan ang

lahat ng kakilala, wirdo ako diba?

 

pero sa pansamantalang pagwawakas na ito….

gusto ko paring sabihing hanggang sa pagkikitang muli KAIBIGAN…

umaga November 24, 2009

umuulan na naman, tumatagos ang lamig sa kalamnan….ngunit ito ang panahong pinakagusto ko….. ang magsuot ng jacket, nakakamiss ang buhay kolehiyo, lahat halos ng damit ko longsleeve lalo na sa second sem…..nakakamiss ang fog….yong feeling mo nasa mga ulap ka, nahahawakan mo…

nakakamiss ang maglakad mag-isa, puti ang paligid, malamig as in malamig ang dumadapyo sa mukha, di kelangan ng payong.

maglalakad sa campus kasabayan ang mga estudyanteng nakangiti at ninanamnam ang season ng pagbaba ng ulap. haay! alaala, di ko alam kong mababalikan pa.

masarap gumising sa umaga na inanantok pa, feeling ko kasi normal ulit ang buhay ko….isa lang kasi ang ibig sabihin nun, maganda ang tulog ko….Gustong-gusto ko ang pagkakataon na pipilitin ko ang sarili ko na tumayo para maghanda sa pagpasok sa trabaho…weird no?

kasi sa mga oras na yan ko kinukumbinse ang sarili para magpatuloy, mangarap at magplano….gustong-gustong kong mapilitan ang sarili na mag-isip ng mga bagong rason, pandagdag motivation ng pagbuo ng pangarap.

(^_=) November 25, 2009

may pagkakataon ba sa buhay mo nasabi mo na sana isa kang kontrabida , or else magpaka-bad hanggang sa gusto mo, breaking rules, walang sinisino, walang kinatatakutan at mag-wala.

dahil ako, gusto kung masubukan..

living without rules, leaving society’s norms…

naisip ko, mas marami sigoro akong kaibigan kung sumasama ako sa lakwatsa at makipag-inuman….but too bad, nagkaka-allergy ako sa alak….mas masaya sigoro ang college life. ko noh?

pinaka-malala ko na yatang nagawa ay ang madalas na pag-absent sa physics class ko dati dahil crush ko ang instructor namin…. hahaha, hindi sya magandang inspiration, cute nya kasi di ako maka-focus sa klase…kaya mas mabuting tumambay sa golf course at mag-muni-muni…haaays! ang dami kung di nasubukan.

pero kung magwawala ba ako, ako nga ba iyon?

parang hindi, kasi kahit sinasabi kung gusto kung subukan di ko parin kayang gawin….isa nga akong BORING na tao…

ewan ko ba bakit di ko man lang nasubukang mag-pakagaga…. palagi ko na lang iniisip ang consequence ng gagawin ko, takot magkamali, takot sumubok ng kakaiba…

nakakapagod maging ganito…..pagod na ako!

may hinahanap akong di ko mahanap at maintindihan….

usapang MINDANAO November 27, 2009

sa buong linggong ito, halos lahat ng headlines ng balita ay tungkol sa massacre sa maguindanao, kagimbal-gimbal ang nangyari…tinawag nating HALIMAW ang tanging makakagawa nun….pero nangyari na nga.

iba-ibang opinyon, iba-ibang haka-haka at teorya, bakit nangyari? at paanong nangyari?…kahit ako napaisip, kahit sino sigoro walang mag-iisip na mangyayari  ang karumal-dumal na krimeng iyon.

bumalik na naman ang isssue sa conflict sa mindanao, pero tanong ko lang bakit pag may nanyayaring ganito sa bahagi ng mindanao….buong MINDANAO ang dawit?….bakit pag nasa luzon ito nangyari specific ang pangalan ng lugar na lumalabas sa media?… hindi lang ito tungkol sa nangyari sa maguindanao, kasama na lahat…..di man lang ba napansin na sobrang lawak ng mindanao.

hindi sa hindi ako nakikisimpatya sa biktima ng massacre, pero ginawa ko to para malamang MINDANAO as a place is not bad at all.

nag-aral ako sa lugar kung saan ISLAM ang relihiyon sinusunod ng halos lahat ng mamamayan. Iba-ibang relihiyon at kultura ang sinusunod ng bawat estudyante, klarong-klaro ang pag-kakaiba, mapa-wika man o ayos ng pananamit. at doon ko nakita ang kahalagahan ng respeto sa bawat paniniwala ng iba.

tanong ko lang, nararapat bang isisi sa pag-kakaiba ng relihiyon ang conflict na nangyayari sa mindanao?

sa tingin ko kasi hindi eh! nasa tao yan, kung paano sya hinubog ng kulturang kinalakhan nya.

may isang word sa maranao tribe na pwedeng sabihing pinakaimportante basihan ng pagiging isang maranao, “MARATABAT” or maranao’s pride.

makikipagpatayan ang sinumang maranao once na maapakan o masagi man lang ang kanyang MARATABAT. at iyon ang kadalasang nangyayari bakit kayang makipag-patayan ang isang sinasabi nating muslim.

hindi ko alam kung may katumbas na wika ng mga maguindanawan ang MARATABAT ng maranao, pero nasisilip ko ang koneksyon at pagkakapareho ng kultura nila sa kulturang meron ang maranao.

nangyari ang trahedya dahil naapakan ng isang pamilya ang pride ng isang pamilya…mahirap mang intindihin pero iyon lang ang tanging naisip kung dahilan..political dynasties, bahagi yan ng PRIDE ng pamilya. sino mang haharang sa landas ng pangalan ng buong angkan pwedeng kamatayan ang kapalit.

mahirap bang arukin? pero yon ang katotohanan, may mga kultura talagang di kayang hagilapin at intindihin ng utak natin…..MALI? mali sa pananaw natin ngunit kung ang ang kultura  ito ay iba, di parin nating kayang sabihin MALI dahil  may benefit silang nakukuha dito.

balik tayo doon tungkol sa pag-tawag na muslim sa mga salarin, sabihin natin asan ang aral ng ISLAM? ngunit sa totoo lang sila din ay gustong isuka ng mga totoong MUSLIM, pareho lang din yan sa mga katoliko at ibang sector ng kristyanismo…may peke at totoo.

so, kelangan pa ba nating isali ang relihiyon dito?

hello. December 7, 2009

mahaba-mahaba rin ang panahon ng ako ay nawala…mahabang oras dito sa blogosperyo ngunit sobrang madaling oras sa totong mundo.

minsan nakakapagod bumalik…kaysarap sumuko…sana di kelangan ng tao na mag trabaho….sana nasa bahay lang ako… ngunit wala….iba ang reyalidad.

mas gusto ko parin palang magsulat gamit ang bolpen at papel.

magulo man, madumi dahil sa mga bura at ekis gamit mismo ang bolpen, mas okey parin…nakikita mo kasi ang bakas ng pagbabago….nakikita mo ang bakas pano magiging perpekto ang gawa mo.

wala akong planong mag-post, basta bigla na lang akong tumipa, ngunit may mga artikulo akong nakabinbin, nag-hihintay lang yan ng hangin na puti para mai-post ko.

sawa na akong mag-reklamo…. nakokonsensya lang ako, wala kasi akong karapatang magreklamo, sa dami ng blesssings,wala talaga akong isang kusing na karapatan.

madali lang naman akong makuntento, sobrang simpleng buhay lang ang gusto ko, nakakalanghap lang ng sariwang hangin, nakakakita lang ng bughaw na langit at alon sa dagat…pwede na…all i wanted is just a simple life…

yeah! i did seek for a better education but not for money, but to motivate my siblings to finish their studies…. tanging respeto lang ang gusto ko at matiwasay na buhay.

hindi rin ako naghahanap ng pag-ibig, kasi andyan ang pamilya ko, minamahal ako ng walang kapalit…kunting tawanan lang kasama sila, sobrang kaligayahan na ang dulot nun sakin.

bilis kong makuntento noh!

pero alam ko kahit kuntento na ako sa ganuong pamumuhay, pwedeng magbago ang lahat, hinahanap ko parin ang sarili ko…

akala ko pag nakatapos na sa pag-aaral pwede na iyong i-consider na succesful ka… ngunit hindi, tagumpay lang pala iyon ng mga magulang….hindi mo pwedeng ariin, dahil responsibilidad mo na magtapos dahil ginagawa ng magulang mo na mapag-aral ka…

simula pa lang pala ng pagtapak mo sa mundo, mundong hindi mo akalaing masalimuot, nakakatakot, pwede kang malunod kong hindi mo kayang sumabay sa agos ng tugtog.

EWAN!! yan ang madalas kong bukambibig, tamad na kasi akong mag-isip, ayoko ng maguluhan, basta ayoko lang.

seryoso naba ako?…boring na naman noh?…pasensya boring naman talaga akong tao….

gusto ko lang maging totoo, ayokong mag-exaggerate dahil di ako yon…

kung ano ang naisulat ko dito yon ako, yon ang prinsipyo ko…kahit idealistic ako, alam ko pwede yon, andito ako dba?

tanging paniniwala lang ang meron ako, kahit kelan di iyon mawawala, may kalitohan man ako, iyon ay dahil, baka tinatawag nya ako?…at nahihirapan akong matugunan iyon…di ko pa alam ang sagot sa tanong ko, pero baka mamaya o bukas malalaman ko…

di ko alam bakit hello ang pamagat nito… basta gusto ko lang mag-hello….mwuah!!!!

ps. kuya kulisap nxt tym ko na i-post ang request mo….tinatamad na naman akong tumipa..hehehe

anong nasa isip mo ngayon? December 8, 2009

naghahanap ako ng kausap…kahit ano go.. magulo lang talaga utak ko.

para akong wlang trabaho noh?…. tapos na po….wala na naman akong magawa.

sawa na ako sa farmville, wala din naman akong maisulat na may katuturan, ginawa ko na talagang basurahan ‘tong blogasperyo…masakit na mga mata ko sa kakabasa ng mga post ng iba, yon nga lang di ako nagkokoment….wala lang, napagod lang ako….ayoko rin ng may maka-away, malapit na ang pasko..hehehe

desyembre na nman, at mag-eevaluate na ako kung ano ang di ko nagawa sa taong ito..

una na dyan, wala akong adventures this year, di ako nakapag water-rafting, di naka-zipline, at wlang na-akyat na bundok sa taong ito.

pero 2009 parin ang taong ang dami kung palpak at accomplishments.

lahat ng nangyari magiging isang memorya na lang…gustong balikan ang ilan at may gusto ring kalimutan…

sa bagong taon, bagong pahina na naman ng buhay natin….sana lang masimulan ko ng ikampay ng totohanan ang mga pakpak ko.. at sana din matapos ko na ang mga artikulong nakabinbin sa draft section ng blog na to…hehe

wala yata akong naisulat na maganda, haha.

basta…bahala na…..ugaling pinoy lang po…..

lakbay sa alon ng buhay December 14, 2009

bago natapos ang taon, humabol ang di ko inaakalang bakasyon..dalawang araw na pag-gala sa Camiguin island…regalo yata ni boss sakin.

masaya, may dagat na naman akong nakita…..pero ang pinaka-maganda… napagtanto ko na di pala ako takot lumisan sa mundong ito….di pala ako takot sa katapusan ng mundo…bakit? dahil lahat tayo nag-papaalam, kanya-kanyang panahon lang.

habang sakay ng bangkang de motor para sa island hopping ang mga kasama ko doon umupo sa gitna…suot-suot pa ang lifevest…ngunit ako mas ginustong pumwesto sa pinaka-dulo…walang lifevest, walang mahawakan ngunit okey lang…..masarap maglakbay na parang pag-aari mo ang buong karagatan….habang bumibilis ang takbo ng bangka, lumalakas ang tilamsik ng dagat at sinusuong ang medyo malalaking alon…mas payapa ako…. matiwasay ang pakiramdam, para akong lumilipad, para akong nag-lalakbay sa sariling mundo…pabalik sa tahanan ko.

malalim ang tubig, di maarok ang lalim, ngunit di ko mahanap ang takot sa loob ko…ang dapyo ng hangin ay kapayapaan ang dala…. walang ibang makita kundi kulay asul ng karagatan at kalangitan, puting ulap at berdeng kabundukan…sarap mamuhay kasama ang kalikasan.

lumaki akong dagat ang madalas makita, kahit araw-araw pwedeng makipaglaro sa mga alon….ngunit kaylanma’y di ko natutunang lumangoy.

matakutin ako…ngunit na tutunan ko kung panong umiwas sa malalaking alon…turo ng mga kaibigan at kapatid… ganun din ako sa totoong buhay…di ko man alam pa’no languyin ang daang tinatahak, humahanap ako ng ibang pwedeng maging daan.

(^_=)…….

gift ko December 18, 2009

“sana ngayong pasko ay maalala mo parin ako”…..wala lang…last song syndrome…hehe

it’s our christmas party… pero wala akong madamang excitement, tanging magagawa ko lang sigoro ay kumain… wala kaming exchnge gift sa division namin…ayaw na ng mga tanders kong kasama…. wala din akong iniexpect na gift na matatanggap this christmas…. pero if gusto nyo kung bigyan…books lang ang tanging gusto ko… pwede na ang libro ni COELHO  or else kay HARUKI MURUKAMI. (hehe, kapal ng face ko)

sana ngayong pasko, maging masaya ka.

sana ngayong pasko, mahanap mo ang hinahanap mo.

sana ngayong pasko, maintindihan mo ang totoong kabuluhan ng pasko.

ayokong mangonsensya, hahayaan kong ikaw mismo ang magmulat  ng mga mata sa diwa ng totoong kapaskuhan….. mas malaya mas makikita mo ang nangyayari…di mo naman kelangan ng batok diba?

kung mag-wish ka man, wag materyal na bagay,  lakas ng loob na  lang para sa susunod na taon, magandang kalusugan at matutunang mahalin ang sarili para makapag-bigay ng pagmamahal sa iba.

tumipa na naman ako ng wala sa plano.

gift ko sa inyo?…hehe, pangalan ko…joke!…. hug and kiss na lang…mwuah!.